Novelas y relatos de รอยแค้นข้ามภพ

“งั้นก็มาลงที่เขมสิคะ! คุณอยากเอาคืนอยากแก้แค้นยังไงก็ได้จัดมาเลย มาลงที่เขมเลย แต่อย่ายุ่งกับเพื่อนเขม อย่าดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เข้ามายุ่ง คุณแค้นเขมก็ลงที่เขม ไม่ใช่เอาเพื่อนเขมมาเป็นหมากในการแก้แค้นบ้า ๆ แบบนี้” “แก้แค้นบ้า ๆ งั้นเหรอเขมิกา เธอคิดว่าความ เจ็บปวดของฉันมันเป็นแค่เรื่องบ้า ๆ หรือไงหา!” ทิวากรผุดลุกแล้วเข้ามากระชากต้นแขนของเขมิกาจนร่างบางปลิวปะทะอก ดวงตาของหญิงสาวไหววูบใบหน้าเหยเกกระนั้นกลับไม่ร้องออกมาว่าเจ็บ

เมื่อหัวใจบังเกิดรักแท้ขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต และรักครั้งนี้ที่เกิดขึ้นได้ผูกพันหัวใจของพระองค์เอาไว้กับแม่ผีเสื้อตัวน้อยแสนสวย หัวใจรักมั่นคงมีต่อนางไปทุกชาติภพ เฝ้าตามรักนางมิคลาดครา หากความแค้นบรรลุผลสมดั่งใจหวัง ท่ามกลางความรู้สึกยินดีย่อมไม่เจ็บปวด ต รงกันข้ามการล้างแค้นดังกล่าวหากกลับต้องพานพบกับความทุกข์และทนทรมานเจ็บปวดหัวใจจนใจแทบขาด

เบนหายใจแผ่ว เขาพึมพำเสียงแผ่ว “ฉันจะล้างแค้น…ฉันสัญญา…” แสงจันทร์ตกบนรอยเลือดสีเข้มที่หยดบนพื้น เป็นประกายเหมือนอาวุธที่รอวันสังหารราชินีแวมไพร์

ให้ทุก ๆ วันเป็นวันที่เธอรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ตอนนี้ ความสุขเหล่านั้นกลับเหลือเพียงแค่ความทรงจำที่เธอต้องเก็บเอาไว้ในหัวใจเพียงลำพัง มือเรียวขาวหยิบเอาเครื่องรางที่ท่านขุนศรีอิศราได้เคยมอบให้ไว้กับเธอขึ้นมา มันเป็นสร้อยที่ทำจากไม้จันทน์ ซึ่งท่านขุนศร ีอิศราบอกว่าเป็นเครื่องรางนำโชคและปกป้องจากภัยร้ายทั้งปวง นลินญาจับเครื่องรางนั้นไว้แน่นแนบชิดอกข้างซ้าย ขณะที่ดวงตากลมโตของเธอเพ่งมองดูดวงจันทร์และนึกถึงท่านขุนศรีชายที่อยู่ในห้วงคำนึงของเธอตลอด

ปั๊บบ ปั๊บบ ปั๊บบบ แรงกระแทกจากไบรอันต์ ทำให้เธอต้องจับขอบเตียงไว้แน่น เพื่อไม่ให้ตัวเองขยับขึ้นไปกระแทกกับหัวเตียง ก่อนที่ร่างกายของเธอจะเกร็งจนขีดสุด แล้วปลดปล่อยน้ำหวานออกมาในที่สุด เช่นเดียวกับเขาที่กระแทกแกนกายใหญ่เข้ามาจนสุดท่อนลำอีกครั้ง พร้อมกับน้ำกามสีขาวขุ่น ที่พวยพุ่งไหลผ่านเข้ามาภายในร่องสวาทคับแน่นของเธออย่างมากมาย

ฟางเซี่ยนเซี่ยนกะพริบตาถี่ จากนั้นความทรงจำในตอนเกิดจลาจลก็พรั่งพรูเข้ามา ที่แท้ฟางเซี่ยนเซี่ยนคนก่อนก็เกิดวูบกะทันหันหลังจากถูกดักปล้น ทำให้ศีรษะของนางกระแทกกับเกี้ยวอย่างรุนแรง หลังจากนั้นพอลืมตาขึ้น ฟางเซี่ยนเซี่ยนในโลกอีกด้านก็เข้ามาแทนที่จิตวิญญาณ เดิมเสียแล้ว ฟางเซี่ยนเซี่ยนยิ้ม “เรื่องนี้จะโทษเจ้าได้อย่างไร มันเป็นอุบัติเหตุ ที่เป็นอย่างนั้นล้วนเพราะโชคชะตา ข้าดวงไม่ดีเอง”

“นอนสิคะ แม่นอนกอดหนูอยู่นี่ไงลูก” “นอนกอดกัน นอนกอดกัน” แก้วตาพูดแล้วยื่นแขนมากอดแม่เอาไว้ หนึ่งฤทัยพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่หลุดออกมา ความแข็งแกร่งที่มีหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเจอกับเขาผู้ชายที่ครั้งหนึ่ง เธอรักเขาหมดหัวใจ แต่เขามองเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้ น เขาใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้น ถึงแม้แก้วตาจะเกิดมาจากความไม่ตั้งใจ แต่เธอรักลูกหมดหัวใจ ลูกคือชีวิตและลมหายใจของเธอ

ดวงตาที่เคยบริสุทธิ์สั่นไหวด้วยความเจ็บปวดแต่ตอนนั้นเอง—บางสิ่งที่เหมือนฟ้าลิขิตก็เกิดขึ้นเพราะในจังหวะที่เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเธอสะดุดตกบันไดทั้งชั้น ตุบ! ตุบ! ตุบ! โลกมืดสนิทเสียงสุดท้ายในหู คือเสียงหัวเราะของทั้งคู่ที่ยืนมอง…ไม่ช่วย ไม่สน ไม่แม้แต่ตกใจ --- � �� ความว่างเปล่าหนึ่ง—ก่อนการเกิดใหม่

คาสซานดรา ความหนาวเย็นจากห้องขังคืบคลานเข้าสู่ทุกข้อต่อ ทุกกระดูก ทุกมัดกล้ามเนื้อที่ยังระบมจากค่ำคืนก่อนหน้า ฉันยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดบนซี่โครง ขาของฉันฟกช้ำจากการกระแทกและการถูกผลัก และทุกลมหายใจคือเครื่องเตือนใจถึงความเปราะบางของฉัน ถึงกระนั้น... ไลร่า ชื่อขอ งเธอคือรอยไหม้ในอกของฉัน เป็นทั้งยาพิษและแรงขับเคลื่อน การทรยศของเธอทำให้ฉันตกต่ำ และฉันต้องการให้เธอลิ้มรสความกลัวและความสิ้นหวังแบบเดียวกัน

เธอกำสมุดบัญชีเงินฝากของฉัน ดวงตาเป็นประกาย แล้วรีบยัดใส่กระเป๋าอย่างดีใจ ฉันรีบเข้าไปขวางทันที “นั่นเป็นเงินสงเคราะห์ที่องค์กรออกให้ฉันกับลูกสาวเพราะมู่หยุนเผิงเสียสละชีวิตนะคะ คุณก็ได้รับส่วนของคุณไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาเอาของฉันไป!”