รักทรมาน Novels & Stories

แต่ยิ่งใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนในวันวาน พลันค่อย ๆ แจ่มชัดในความรู้สึก แต่ความเกลียดความแค้นก็ยังฝังลึกอยู่ทุกอณูรูขุมขน ************************************************ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค ยิ่งยากเย็นยิ่งโหยหา ยิ่งห้ามใจยิ่งหวั่นไหน และบางครั้งก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่เป ็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าพรมลิขิต หรือชีวิตกำลังชดใช้กรรมกันแน่

ได้โปรดเธอมองมาที่ฉัน เธอจะรู้คำตอบที่เธออยากรู้ ในรอยยิ้มฉันมีคำว่า Say Yes Say Yes แม้ต้องเสียน้ำตา ในบางครั้ง ฉันก็ไม่เป็นไร จะยังรักแค่เธอเท่านั้นไม่ไปไหน love is true I need you อยากบอกสักคำให้เธอนั้นได้ฟัง คำว่ารักของฉันไง baby baby baby boy love is true"

เหมันต์ผละอ้อมกอดออกเล็กน้อย มือหนาเอื้อมขึ้นมาประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้เช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนเบาๆ ขอบตาของเขาร้อนผ่าวและแดงก่ำ “หมดเวลาสัญญาทรมานเจ็ดเดือนแล้วลลิสา... นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป คุณต้องอยู่ข้างๆ ผม และรักผมไปต ลอดชีวิต”

จากนั้นบทรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าอันร้อนแรงก็ดำเนินขึ้นอีกครั้ง ท่อนขาเพรียวสวยโอบเกี่ยวเอวสอบของเขาเอาไว้ มือไม้ปัดป่ายไปบนแผงอกแกร่ง ในขณะที่อธิปกอบกุมสองเต้ากลมกลึงไว้ เขาส่งแรงกระแทกกระทั้นหนักหน่วง แม้จะสร้างความปั่นป่วนทรมานเพียงใด แต่ความสุขสมที่ณรันดาได้รับก็ทำให ้ดวงตาเธอมีแต่ความพร่าพราย “อ๊า คุณใหญ่ใช้เดียร์คุ้มจัง” เธอครางสูดปากพร้อมกับประท้วง แต่เขารีบสวนทันควัน “อย่าเรียกว่าใช้ ให้เรียกว่า รัก”

ทรมานเธอตลอด ความทรมานแสนรัญจวนใจ จนเธอตกอยู่ในภวังค์แห่งแรงปรารถนาแสนเร่าร้อน เมื่อความทรมานแสนหวานถูกปลดปล่อยออกมา เขาก็โอบอุ้มเธอมายังโซฟาตัวยาวกลางวอล์กอินคลอเซต จากนั้นเขาก็สร้างความทรมานให้เธอต่อด้วยการส่งตัวตนของเขาเข้ามาในกายเธอ หญิงสาวร้องค รางไม่หยุด

ทรมาน ทรมานเหลือเกิน เสือลักษมณ์ทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน ร่างแกร่งนอนดิ้นไปมาบนพื้นพลันคำสัตย์สาบานในอดีตก็แล่นเข้ามาในหัว เป็นเสียงของเขา ราม และไอ้ดำ หากผู้ใดทำร้ายเพศหญิงที่เปรียบเสมือนแม่ผู้ให้กำเนิด ของจะแตก เจ็บทุรนทุราย ครูบาอาจารย์จะถอนวิชา

ดวงตาคมเข้มหลุบต่ำลงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ดูจะสั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์โกรธที่เริ่มปะทุ “คุณมันบะ..” เสียงหวานขาดหายไปเพราะอะไรบางอย่างที่ฉกประทับลงมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาหวานตื่นโพลง สัมผัสจาบจ้วงล่วงเกิน..เกินกว่าเธอจะยอมรับได้ แม้จะมีแพรผ้ากางกั้นแต่มันจะต่างอะไรในเมื่อ ความบางเบานั้นไม่เป็นอุปสรรคต่อการรุกรานเลยสักนิด

ผมพึมพำออกมาในความมืด น้ำเสียงสั่นเครือระคนขื่นขม “ปั้นเอ๊ย... ขอบใจสวรรค์จริง ๆ ที่ทำให้เอ็งเป็นคนดีขนาดนี้” ป้าแต๋มยื่นมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลามาลูบหัวผมอย่างเอ็นดู สัมผัสอ่อนโยนนั้นแผ่วเบาราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในอดีตให้หายดี “ก็เพราะได้ป้าคอยสั่งสอนไงล่ ะครับ...”

เสียงแหบพร่าดังลอดไรฟัน เขากัดกรามแน่น ราวกับกำลังทรมานคนใต้ร่าง จังหวะรักเริ่มทวีคูณเมื่อมัดตอดรัดแน่นขึ้น มือใหญ่กลับมาตรึงเอวเธอไว้แน่น บังคับให้รองรับแรงกระแทกทุกครั้งที่เขาสอดลึกเข้ามา ความหน่วงร้อนในกายทำให้เธอร้องไห้ แต่ก็ไม่อาจผลักไสออกไปได้

คำพูดหยาบโลนจากท่านชายยิ่งเพิ่มความเสียวที่ช่องทางด้านล่างจนพุดลืมความเจ็บปวดแทบจะทั้งหมด สมองตอนนี้ว่างเปล่า หลงเหลือแต่ไฟราคะและอารมณ์แห่งความปรารถนา “จูบพุด...” เสียงออดอ้อนน่าเอ็นดูจากคนรักทำให้ท่านชายลุ่มหลงอย่างหนัก เขาโน้มใบหน้าเข้าไปจูบแลกลิ้นอย่างอ่อนโยน ช่วง ล่างเริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ โดยที่พุดเด้งสะโพกรับเป็นจังหวะตาม