Novel & Cerita รักวัยเด็ก

ผิดที่รัก ตอนที่ 36 ง้อ NC20+ " แล้วจะลืมไม่ลงเลยค่ะ..." " งั้นเชียว..?" พลั่ก...ไม่รอให้อีกคนพูดพร่ำ มือเล็กก็ผลักร่างสูงลงบนเตียงนอนนุ่มทันที

ภาคินคาดเดา “เอาเบอร์อาพงศ์ไหมคะ” ป้าปุกร้องถาม เมื่อรู้ว่าเป็นเด็กน้ำเหนือที่ตัวเองปลื้มในนิสัยอยู่มาก “ก็ดีครับ” ภาคินยื่นมือถือส่งให้พายุ เพื่อส่งให้ป้าปุกอีกที

“ค่ะ รักเหมือนกัน” นาน ๆ จะได้ยินประโยครักจากหญิงสาว ชายหนุ่มเลยมอบจุมพิตริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาให้เป็นรางวัล พลางสบตากันอย่างมีความหมาย หากหญิงสาวก็รีบผละออกด้วยกลัวเขาจะทำมากกว่าจูบ

จะยังรักแค่เธอเท่านั้นไม่ไปไหน love is true I need you อยากบอกสักคำให้เธอนั้นได้ฟัง คำว่ารักของฉันไง baby baby baby boy love is true" คนตัวเล็กยืนอยู่บนเวทีในชุดแปลกตาเพราะเขาเคยเห็นเธอใส่แค่ชุดนักเรียนและชุดนักศึกษาเท่านั้น แต่วันนี้เธอใส่เสื้อกล้ามครอปสีขาวเผยให้เห็นเอวบางที่ทำให้เขาขมวด

งั้นถ้าแบมให้อภัยล่ะ เราเริ่มใหม่ อะไรที่ไม่ค่อยใส่ใจหรือละเลย เราจะปรับมันด้วยกัน” เขาส่ายหน้าเหมือนเดิม “แล้วที่เคยบอกรักแบมล่ะ? โกหกงั้นเหรอ?” “เราเริ่มคบกันตอนอายุ 18-19 ตอนนั้นรู้สึกว่ารักแต่แค่ยังไม่เข้าใจมันลึกซึ้ง ยังไม่มองไปถึงอนาคต เป็น Puppy Love แบบความรักวัยแรกๆ ย ังไม่มั่นคงหรือโตพอเหมือนความรักของผู้ใหญ่ รู้สึกตื่นเต้น หวั่นไหว โรแมนติกเกินจริง ยังขาดความเข้าใจลึกซึ้งในตัวตนอีกฝ่าย เพราะอารมณ์เป็นตัวนำ”

ลูกคนแรก ทั้งนี้ทั้งนั้นไรท์ก็ขอกล่าวบทส่งท้ายไว้ว่า ความรักมันไม่เคยจำกัดเพศหรือจำกัดอายุ คนเราสามารถรักกันได้ไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนถ้าคนเรามันจะรักกันมันก็รัก ความรักไม่จำเป็นจะต้องแบ่งแยกเพราะหัวใจมันจะเป็นคนตัดสินเอง ไรท์ขอขอบคุณทุกๆคนนะคะที่ติดตามไรท์มาจนถึงจุดนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ

ต้องตาจำได้ว่าพ่อกับแม่เคยบอกไว้ให้เริ่มคิดเรื่องแฟนตอนอายุยี่สิบขึ้นไปแล้ว​ แต่ตอนนี้เธอพึ่งจะอายุสิบห้า “ถ้าชอบเล่นๆ​ ไม่คิดอะไร​พี่ว่าคงได้มั้งนะ​ แต่ถ้าจริงจังพี่ว่าเราควรชอบและรักได้ทีละคนจะดีกว่า”

เทวินทร์ไม่น้อยหน้าหอมแก้มอ้อนตามน้อง ลูกอ้อนขนาดนี้ จากเหนื่อยๆ อยู่ แดนดินก็หายเหนื่อยแล้ว แม้จะซนเป็นลิงแค่ไหน แต่เจ้าแฝดเล็กก็มียักๆ ไว้ขอความรักความเมตตาจากคนในครอบครัวเสมอ พอก่อเรื่องขึ้น ใครเขาจะอยากเล่นงาน หัวดีเหมือนพ่อมันจริงๆ “ป้อบิน/บินจูงงงงงงงง” แดน ดินได้ยินแล้วถึงกับหนังตากระตุก นี่มันรักพ่อเพราะอยากเล่นอีกสินะ “ป้อจ๋า” “วาบินๆ ป้อจ๋าบินนนนน”

กรธจัดที่พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกัน “คุณตบผมหนึ่งที... ผมจะจูบคุณคืนเป็นสองเท่า!” สาวน้อยวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอกอย่างเธอ แม้จะเคยมีคนมาขายขนมจีบหรือเคยมีแฟนตามประสาวัยรุ่นมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยยอมให้ผู้ชายคนไหนแตะเนื้อต้องตัวเกินกว่าการจับมือควงแขน ทว่าผู้ชา ยป่าเถื่อนตรงหน้านี้เป็นใคร... จู่ ๆ ถึงมาฉกชิงชิ้นปลามันแถมยังล้วงลึกแทรกซอนเข้ามาควบคุมระบบประสาทของเธอให้คล้อยตามได้อย่างง่ายดาย

วินาทีนั้น ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง เพราะนั่นไม่ใช่รอยร้าว แต่มันคือรูปมือคนสองข้างที่กำลังเอื้อมมาสัมผัสกัน แต่สุดท้าย… ก็ไม่ได้บรรจบกัน ดิสก์หันกลับมา ส่งแหวนคืนให้ฉัน “แนะนำผลงานของคุณหน่อยสิ” ฉันรับแหวนมา สูดหายใจเข้าลึกๆ “ผลงานชิ้นนี้มีชื่อว่า รักที่เหมือนใกล้แต่ไกลห่าง ”