ร้านสัตว์เลี้ยงเทพเหนือเทพ นิยาย & เรื่องราว

เมื่อนำเกวียนไปฝากพร้อมทั้งจ่ายค่าดูแล 5 อิแปะแล้วทั้งสองคนเดินกลับมาที่ตลาดค้าสัตว์พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังร้ายขายลาที่อยู่หลังตลาดติดกับร้านขายม้า ส่วนด้านหน้าจะเป็นร้านขายวัว “นายท่านทั้งสอง ต้องการลาหรือไม่ขอรับ เชิญท่านเข้าไปเลือกซื้อได้เลยขอรับ ชอบตัวไหนสอบถามราคากับข้าได้เลย ขอรับ รับรองว่าข้าจะขายให้ท่านในราคาพิเศษเลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ที่ทำหน้าที่ขายรีบเอ่ยออกมาเพราะวันนี้เขายังขายลาไม่ได้สักตัว

บนสไลด์หน้าจอใหญ่มีโลโก้ร้านอาหารสีสดใส ชื่อร้านแนว ๆ ที่คุ้นตามากในโซเชียล โปรเจกต์ของวันนี้คือ คอนเซ็ปต์ใหม่ของร้าน “กินข้าวพร้อมสัตว์เลี้ยงได้แบบไม่เกรงใจใคร” ลูกค้าอยากให้สื่อภาพว่า ร้านรองรับทั้งคนและสัตว์เลี้ยง ไม่ใช่แค่ “อนุญาตให้เข้า” แต่คือ “ต้อนรับอย่างจริงจัง” เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงวัยสามสิบปลาย ๆ แต่งตัวเก๋ ๆ เอเนอร์จี้จัดจ้านมาก

"ได้" เขายิ้มแต่นางทำหน้าดุ เดินมาได้สักระยะหนึ่งเจียอีก็หยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ เจ้าของบ้านหลังนี้มีร้านขายเนื้อในตลาด สัตว์เท้ากีบที่ชาวบ้านปลดระวางและไม่กล้าตัดใจสังหารเพราะความผูกพันจะถูกส่งเข้ามาที่นี่...

เมื่อเดินต่อไปจนถึงร้านสัตว์พาหนะ เมิ่งซีก็ได้เห็นล่อ ลา ม้า และวัวควายถูกเลี้ยงอย่างดี มีคอกกว้าง อาหารพร้อมสะอาดสะอ้าน "ร้านนี้ก็ของเขาอีกหรือ?" "ขอรับ ร้านนี้ตั้งขึ้นเพื่อใช้เลี้ยงและฝึกม้าศึกก่อนจะส่งให้ค่าย และจำหน่ายสัตว์พาหนะให้ชาวบ้านในราคายุติธรรม โดยเฉ พาะฤดูเพาะปลูก ราคาวัวไถดินจะลดลงครึ่งหนึ่ง"

หลังจากได้ข้อมูลเรื่องร้านขายสัตว์แปลกๆ แล้ว ก็เดินมุ่งหน้าไป บริเวณท่าเรือมีร้านค้าแผงลอยจำนวนมาก ร้านที่เถ้าแก่เนี้ยร้านก๋วยเตี๋ยวแนะนำเป็นเต็นท์สีขาวของพวกเปอร์เซีย พ่อค้าชาวเปอร์เซียเห็นลูกค้าเดินเข้ามาก็ออกไปต้อนรับด้วยความยินดี “ไม่ทราบ...ว่า..ทะ..ท่านมีอะไรให้..ขะ..ข้าช่ว ยรึไม่ขอรับ” พ่อค้าพูดแบบติดๆ ขัดๆ ด้วยสำเนียงแปลกๆ

คุณหมอไอดินตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาซื้อกับข้าวและซื้ออาหารสำหรับแมวไปให้เจ้าน้องส้มซ่าแมวอ้วนที่เขาเก็บมาเลี้ยงหลังจากได้ช่วยชีวิตมันเมื่อคืนนี้จนทำให้เขามาถึงห้องเช่าดึกดื่น "ป้าครับแถวนี้มีร้านขายอาหารสัตว์ไหมครับ" "มี อยู่โน่นไง!" น้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรทำให้หมอไอ้ดินยิ ้มหน้าเจื่อนเขาหันไปมองร้านฝั่งตรงข้ามมองภายนอกเป็นเพียงร้านขายของทั่วไปแต่พอเห็นมีถุงอาหารสัตว์วางเรียงอยู่ในตะกร้าเขาจึงหันมาขอบคุณคุณป้าที่ยืนรดน้ำต้นไม้พร้อมทำปากขมุบขมิบก่อนจะเดินข้ามถนนไป

อสัตว์คุณภาพเยี่ยมที่นางสามารถนำออกมาจากมิติได้คราวละมากๆ จนกระทั่งนางเดินมาถึงหัวมุมถนนทิศตะวันออก ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างย่านที่อยู่อาศัยของผู้มีอันจะกินและตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดของเมือง นางก็หยุดกึกอยู่หน้าร้านค้าชั้นเดียวที่สร้างจากอิฐสีเทาและไม้เนื้อแข็งอย่างดี ตัวร้านกว้างขวางมีพื้นที่ด้านหน้าเปิดโล่งเหมาะแก่การตั้งเขียงเนื้อขนาดใหญ่ และที่สำคัญคือมีห้องใต้ดินที่อากาศเย็นเยือก เหมาะสำหรับเก็บรักษาเนื้อสัตว์ให้สดใหม่ได้นานขึ้น

ขณะเดียวกันปราณก็ยังคงชี้ต่อไปอีกทางซึ่งเป็นอาคารถัดจากหน้าร้านข้าวมันไก่ที่สองคนกำลังยืนคุยกัน “นั่นร้านเกษตรภัณฑ์” ไม่จำเป็นต้องบอกนรีก็รู้ เพราะบนอาคารที่ว่ามีป้ายตัวเบ้อเร่อกำกับอยู่ที่ด้านบน “ร้านไอ้เหนือ” “ร้านของเหนือเหรอ?”

เกือบตอบสิ่งที่คิดไปแล้ว ดีนะได้สติเลยต้องตอบสิ่งที่ถือแทน ฉันวางนมในตะกร้าใส่ของเดินดูของอีกหลายอย่างในร้านสะดวกซื้อ ร้อยละเก้าสิบคือหมอไธม์ไม่ให้กิน ‘เมื่อไหร่ป้ากล้วยจะมาหาเหนือครับ เหนือคิดถึง’ เสียงออดอ้อนตามแบบของเหนือทำให้คนเป็นป้าอย่างฉันละลายทุกครั้ง น่ารักที่สุด ไม่เ สียแรงที่ป้าเลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย

เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในลานฝึกสัตว์เทพของสำนักหมื่นอสูรเทวะ