วีรบุรุษสุดโต่ง Novels & Stories

เสี่ยกำพลสยิว ยิ้มภูมิใจ เดือนฉายตาวาวมองแท่งเนื้อใหญ่ยาวตรงหน้า ต้นขาซึ่งเต็มไปด้วยขนค่อยๆ ถ่างกว้างออกจากกัน ดุ้นเนื้อลำนั้นยาวขึ้นมาถึงสะดือ “เร็ว... ” เสี่ยหื่นใจร้อน ดุ้นมหึมาของเขาผงกเรียกหล่อน อยากเห็นมันเสียบเข้าไปอยู่ในปากเอิบอิ่มของเดือนฉาย

โรมรันซอยสะโพกถี่ยิบจนนับจังหวะไม่ได้ ร่างแกร่งเกร็ง กล้ามเนื้อสั่นพลิ้ว เหงื่อเม็ดโตพราวผุดทั่วร่างจากการออกแรงกำลัง วงแขนแกร่งกระชับ เมื่อร่างงามเริ่มเกร็งสะท้าน สะบัดระริก เสียงหอบครางถี่ๆ เคล้าเสียงหอบหายใจถี่กระเส่า ก่อนจะกรีดร้องยาวกับภาวะบรมสุขมาถึงอย่างสุขสม นวลเนื้อนุ ่มชื้นบีบรัดรุนแรงอย่างซ่านเสียวสะใจ กายแกร่งจึงระเบิดสายสวาทออกมากลางนุ่มเนื้ออบอุ่นอย่างสุขสมสาใจ ในความพร่าซ่าน คำคำหนึ่งลิ่วล่องขึ้นมาในสมอง กินเด็กเป็นอมตะ กินคนแก่กว่าเป็นนิรันดร์...

ต์ คนตัวเล็กยืนนิ่วหน้าเนื้อตัวสั่นคลอน นัยน์ตาปรือปรอยซ้ำยังน้ำตาคลอเบ้า บิดเร่าครั้นแก่นกายผลุบเข้าออกเสียดสีอยู่เป็นเวลานาน “พี่วะวีร์ อ้ะ!! พี่...” ละล่ำละลักเรียกชื่ออีกฝ่ายทั้งหวีดครางหนักเสียจนจะทนไม่ไหว ยิ่งโดนกระแทกถี่หนักก็พลันทำความโดนตัวสั่นงันงกครั้นจุดเ สียวโดนอีกฝ่ายควงแท่งร้อนที่อัดขยี้อย่างกับโดนรังแก คนตัวโตตำเข้าไปสุดแรงจนร่างบอบบางจะจมหายเข้าผนังห้องน้ำอยู่รอมร่อ

ราฮิมวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขานเรียกนายเหนือหัวเสียงดังลั่น “อยากหัวขาดหรือไงราฮิม ถึงได้เรียกขานข้าเช่นนั้น” เจ้าของร่างสูงกำยำ แนวคางเต็มไปด้วยหนวดเครายาวเฟื้อยสมฉายาจอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน หากแต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองคนสนิท

เขาย้ำคำเดิม สาดน้ำมันใส่กองเพลิงแห่งโทสะจนลุกโพลง เอริกรู้สึกสนุกกับการแหย่คนเจ้าอารมณ์ ใบหน้าอ่อนใสของเธอเป็นสีแดงเข้มขึ้น ดวงตากลมโตวาววับเอาเรื่อง ทั้งๆ ที่ตัวยังสั่นเพราะหวาดกลัวเขาอยู่เลย คนอะไรแหย่นิดแหย่หน่อยก็ขึ้นเสียแล้ว ในยามนี้ไม่มีอะไรจะสนุกเ ท่าแหย่แล้วอีกฝ่ายเต้นตามแบบนี้ มันทำวิญญาณเด็กเกเรในร่างถูกปลุกขึ้นมา อยากแกล้งอยากแหย่ให้หญิงสาวโมโหเล่น ยิ่งเห็นเธอกระฟัดกระเฟียดเท่าไหร่ เขายิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

“กินเยอะๆ นะลูก บำรุงกำลังผู้ชาย จะได้มีหลานให้แม่อุ้มเร็วๆ” คำพูดนั้นทำเอาสายขิมสำลักน้ำซุปจนหน้าแดง เธอรีบยิ้มเจื่อนปิดบังอาการเก้อเขิน ขณะที่โทมัสกดมุมปากยิ้มเย้ย คล้ายประกาศชัยชนะที่เขามีแต้มต่ออยู่เงียบๆ

เอี้ยนซ่านซี เป็นพระเอกเรื่องชายาเสวียนอู่ เอี้ยนซื่อจิ้น เป็นพระเอกเรื่องชายาหงส์ ส่วนชายากิเลน เรื่องนี้จะพิเศษหน่อย ตรงที่พระเอกเป็นตัวร้ายของทุกเรื่อง ซึ่งจะเฉลยว่าทำไมพระเอกถึงกลายเป็นคนโหดร้ายใจดำสุดๆ ฝากติดตามด้วยนะคร้าบบ

ถึงจะใช้วิชานี้ได้! แววตาเยว่หลิงเย็นชาราวกับไม่ใช่มนุษย์ ไอสังหารรุนแรงมาก เพลงกระบี่จันทราที่เขาคิดค้นขึ้นที่แล้วมาก็เป็นระดับสุดยอดวิชาเช่นกัน

“เดี๋ยว ! มึงรู้ได้ยังไงไอ้มีน” “ไอ้ท็อปมันส่งรูปมาให้กู ว่าก็ว่าเถอะไอ้เวหาถ้ามึงเบื่อก็ส่งต่อมาให้กู” “ไปตายซะ ไอ้เวร” ❤️ ฮ่าๆ เหนือเวหาของเราก็มีมุมดีๆนะ

ววตาของ หมาป่าจอมกระหาย ตาคู่สวยปรือปรอย คิ้วเรียวขมวดมุ่น ริมฝีปากอิ่มสวยเผยอหอบ ซึ่งเขาคิดว่าเซ็กซี่อย่างที่สุดในเวลาเธอหมดเรี่ยวแรงอย่างนี้ เรือนกายหนามุ่งมั่นอยู่บนร่างเล็ก เคลื่อนไหวอิสระตามความพอใจอย่างแรงโลดรัวเร็วไม่ยับยั้งชั่งใจ ทั้งยังครางต่ำทุกครั้งท ี่สะโพกแกร่งขยับกระทั่งทุกอย่างพังทลายลง เสียงครางจึงแปรเปลี่ยนเป็นคำรามกระหึ่ม