หย่าร้าง Novels & Stories

ฉันมองดูรถที่วิ่งผ่านไปมาบนท้องถนน และคู่รักที่เข้าออก บางคนแต่งงาน บางคนหย่าร้าง มันง่ายที่จะบอกความแตกต่าง คนที่ยิ้มคือคู่บ่าวสาว ในขณะที่คนที่หน้านิ่งเฉยหรือดูถูกซึ่งกันและกันคือคนที่หย่าร้าง ความสัมพันธ์ที่พังทลายมักจะไม่จบลงด้วยดี

เขาไม่มีความมั่นใจอะไร ยิ่งหย่าร้างกับกันตา ความรู้สึกที่เคยมีหลายอย่าง ก็กลับไม่เหมือนเดิม จดทะเบียนสมรสกันยังไง ถ้ามันไปกันไม่รอดมันก็ต้องเลิกรากันอยู่ดี ไม่มีอะไรมาเหนี่ยวรั้ง คนที่มันหมดรักกันได้หรอก เมื่อถึงเวลา หมดรักกันแล้ว ก็ต้องก้าวเดินต่อไป เพื่อความสุขของตัวเอง *****

จือหมิงอยากรู้เรื่องนี้มาก เขากับน้องสาวได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าพ่อกับแม่จะหย่ากัน เลยอยากรู้ว่าหย่าคืออะไร "หย่าหมายถึง แยกกันอยู่ ไม่ใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป" หรงผิงไม่คิดจะปิดบัง แต่ไม่รู้บอกไปแล้วเด็กแฝดจะเข้าใจไหม "พ่อกับแม่ต้องหย่ากันเหรอคะ" ซือหงเกาหัวอย่างไม่ค่อยเข้าใจสั กเท่าไร

อริสราถามเสียงอ่อนลง ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา คามินถอนหายใจ “บางครั้งการที่เราหย่ากันมันอาจจะดีสำหรับเราสองคน.” "ค่ะ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเราทั้งสองคน" เธอพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น

ไม่มีทั้งความผิดหวัง อาลัยอาวรณ์หรือเสียใจแต่กลับเรียบเฉยเย็นชาราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้ว่ายามนี้ ในใจของปั่นป่วนคล้ายคลื่นกระทบฝั่งก็ตาม ไป๋เสี่ยวหรันพลันสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างเยื่อใย “นายท่านเซี่ยได้โปรดระวังคำพู ดด้วยเจ้าค่ะ...ข้าและท่านยามนี้ได้หย่าขาดกันแล้ว ไม่ได้มีสิ่งใดเกี่ยวพันต่อกันอีก เกรงว่าถ้อยคำเช่นนั้นจะทำให้ข้าดูเสียหายไม่น้อย”

ตาเฒ่าหวังได้ยินเข้าก็ยิ้มกริ่ม ในที่สุดชาร์ลก็ยอมเปิดทางให้หนูอาเนียสักที “ฉันกับเธอ เราหย่าขาดกันแล้ว ต่อจากนี้ฉันไม่มีพันธะอะไรกับเธออีก” ชาร์ลประกาศกร้าวพลางจ้องหน้าใบหน้าของอีกฝ่ายไปด้วย

เหตุที่เซียวหนิงชิงยกเรื่องการหย่าร้างมากล่าวอ้าง เป็นเพราะในฮวาล่า เรื่องสามีภรรยาหย่าร้างกันไม่ถือว่าผิด อยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุขก็หย่ากันเสีย เพียงแต่ต้องยินยอมพร้อมใจ ยินดีหย่าขาดกันจากกันทั้งสองฝ่าย ห้ามให้มีการบีบบังคับ เพียงแค่คิดว่าต่อไปจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มหรือได้ยินเสียงของนาง กระ ทั่งนึกภาพนางหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับบุรุษที่ไม่ใช่เขา ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงในอกของเฉินชิงเหอ

“ข้าได้ยินมาว่าฮองเฮาต้องการหย่าร้าง...” “อะไรนะ? ! หย่าร้าง? ฮองเฮา? มัน มิน่าจะเป็นไปได้กระมัง!” สตรีธรรมดาที่อยากจะหย่าร้างนั้น ล้วนแต่ถูกบ้านสามีของตนเองถลกหนังทั้งหมด หากว่าในตระกูลที่สูงส่งขึ้นมาหน่อย ก็จักกล่าวว่า “ไร้การหย่าร้าง มีเพียงแค่ปลดภรรยา” แล้วสถานการณ์ของฮองเ� �าเล่า?

แพรวพรรณรายพูดเน้น ชัดถ้อยชัดคำราวกับจะตอกย้ำให้เขารู้ว่า การหย่าร้างจะไม่เกิดขึ้น “แล้วคุณก็ไม่มีวันไปแต่งงานกับคนอื่นด้วย เลิกฝันที่จะไปแต่งงานกับแม่นางฟ้านางสวรรค์ของคุณได้เลย แต่ถ้าคุณอยากจะได้คุณฟ้าเป็นเมียล่ะก็ คงจะเป็นได้แค่เมียน้อยของฉันเท่านั้นแหละ เพราะเมียหลวงต ีทะเบียนคือฉันคนเดียว”

อบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ แต่ว่าพวกเราไม่จำเป็นจะต้องคิดอะไรอีกแล้ว” น้ำเสียงของเมเดลีนแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและตรงไปตรงมา แต่ก็แฝงด้วยความหยาบกระด้างด้วยเช่นกัน “สำหรับการแต่งงานที่คู่บ่าวสาวไม่ได้รักกันจริง ๆ การหย่าร้างคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแหละค่ะ ได้โปรดช่วยดำเน ินการเรื่องการหย่าร้างระหว่างฉันกับคุณเจเรมี่ วิทแมน โดยเร็วด้วยค่ะ เพราะว่าผู้ชายที่รักฉันจากใจจริงกำลังรอฉันอยู่ด้านนอก”