หย่าร้าง Novels & Stories

"จำเอาไว้ ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแกเด็กในท้องเท่านั้น"แดเนียลเอ่ยด้วยความจำใจ "แค่นั้น จริงๆ เหรอ"นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ใช่ อย่าหวังว่าฉันจะรักเธอ ไม่มีทาง"

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

พันธะสัญญาที่คนรักกล่าวไว้ เขาจะอยู่เป็นสามีภรรยากับนางเพียงสามปี หากถึงเวลานางจะต้องคืนอิสรภาพให้เขา ทว่าหัวใจของนางเป็นของเขาตั้งแต่ต้น นางจะหักห้ามใจไม่ให้รักได้อย่างไร

"พื้นที่ของฉันคือความสงบ... และฉันเกลียดการมีคนอื่นเข้ามาวุ่นวาย" นั่นคือคำประกาศกร้าวจาก 'นายแพทย์เขตแดน' ศัลยแพทย์ทรวงอกมาดขรึมผู้หวงแหนความเป็นส่วนตัวยิ่งชีพ แต่แล้วกฎเหล็กทุกข้อกลับถูกฉีกทิ้ง เมื่อเขาตกลงรับ 'นลิน' เด็กสาวผู้หนีร้อนมาพึ่งเย็นเข้ามาไว้ในเพนท์เฮาส์สุดหรู จากข้อตกลงที่ให้เธอเป็นเพียง 'คนขออาศัย' แลกกับการทำความสะอาดห้อง... ความใกล้ชิดกลับค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ และเปลี่ยนสถานะของเธอให้กลายเป็น 'คนของเขา' ที่ใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้อง! "จำเอาไว้... ร่างกายนี้เป็นของฉัน และมีแค่ฉันคนเดียวที่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ"

เพราะรักนางจึงทำทุกอย่างให้ได้แต่งกับเขา แม้เขาแสนจะรังเกียจเดียจฉันท์ วันเข้าหอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา นางจึงวางยาปลุกกำหนัดเขา คิดว่าเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้วเขาจะหันมาเหลียวแลนางบ้างแต่เปล่าเลย สถานการณ์ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม เมื่อเขาคิดจะรับหญิงที่เขามีใจเข้ามาเป็นฮูหยินอีกคนหนึ่ง ข้าอาจจะต้องทบทวนตัวเองจริงๆ แล้ว ว่าทุกอย่างที่ข้าทำไปทั้งหมดนี้เพื่ออะไร

เพราะพี่สาวหนีการแต่งงาน พลอยพิชาจึงต้องจำยอมแต่งงานแทน ทว่าเพื่อนพี่ชายที่เธอแอบรักกลับไม่มีหัวใจเหลือไว้ให้ใคร "พี่ไม่เคยรักพลอย" "ค่ะ" "ถ้าไพลินกลับมา เธอต้องหย่า" "ค่ะ พลอยรู้"

ตอนที่ช่วยสามีทำความสะอาดคอมพิวเตอร์ ฉันได้บังเอิญคลิกเปิดโฟลเดอร์หนึ่งขึ้นมา ข้างในมีไฟล์วิดีโอขนาดใหญ่อยู่นับหมื่นรายการ ตัวเอกคือเขาและเพื่อนสนิทที่ยังไม่เคยแต่งงานของฉัน หลังจากที่ฉันคลอดบุตร เขาบอกว่าร่างกายของเขาได้รับความเสียหายจนทำให้เกิดอาการหย่อนสมรรถภาพทางเพศ มอบให้ฉันได้เพียงความรักที่บริสุทธิ์เท่านั้น และไม่แตะต้องฉันมาสี่สิบปีเต็ม ๆ ฉันเหนื่อยมาครึ่งค่อนชีวิต มีลูกให้เขา สุดท้ายทุกอย่างกลับเป็นเพียงการหลอกลวง

"ปาย..." "ไม่รู้เหรอฉาย ว่านายไม่ควรทำตัวเหี้ยตั้งแต่ทีแรก ลูกกำลังน่ารัก เคยคิดถึงหน้าลูกบ้างไหมวะ สิ่งที่นายทำ มันทำให้ฉันไม่รู้เลยสักนิด ว่าจริงๆ แล้วนายเป็นคนยังไง นายบอกรักฉันทุกวัน นอนกอดฉันทุกคืน นายเอาเวลาไหนไปมีคนอื่น" "ขอโทษปาย ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้จริงจัง ฉันคิดน้อยเอง" "นี่คือคำตอบของคนที่มีการศึกษา มีวุฒิภาวะเหรอฉาย!" ผิดหวังว่ะ ทั้งคำพูดและการกระทำของตะวันฉาย ทำให้ฉันผิดหวังมาก คิดน้อย? ขอโทษ? ฉันควรหายโกรธเหรอ ฉันควรทำเหมือนไม่มีอะไร ฉันควรกลับมาให้อภัยอย่างนั้นน่ะเหรอ! ความรู้สึกของฉันล่ะ สิ่งแย่ๆ ที่ถาโถมเข้ามาใส่ฉัน คิดว่าฉันปล่อยผ่านและลืมได้จริงๆ อย่างนั้นใช่ไหม "มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของผู้ชายเท่านั้นเองปาย ฉันไม่เคยรักใครนอกจากเธอ ฉันสัญญาว่าจะเลิก จะเลิกให้เด็ดขาด" "ตอนนี้คนที่จะเลิกกับนายคือฉัน!"

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...