หวาดระแวง Novels & Stories

ึกล้ำยากจะหยั่งถึงประดุจมหาสมุทร เบื้องหน้าของกุนซือหนุ่ม คือสตรีร่างระหงในชุดกระโปรงพลิ้วไหวสีส้มอมแดงแบบฉบับชาวใต้ ใบหน้าของนางงดงามคมคาย นัยน์ตาเฉี่ยวหงส์สาดประกายดื้อรั้นและเย่อหยิ่ง นางคือ 'ฮวาชิงอิง' คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฮวา คหบดีผู้ผูกขาดเส้นทางเ ดินเรือทางตอนใต้ของแคว้น

ชิงล่วนรีบถลาเข้ามาประคอง ไป๋เยว่โบกมือห้าม นางหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวลึกซึ้ง นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองม่อซางที่เดินลากขาเจ็บๆ เข้ามาหา "เสี่ยวฮวา..." เสียงของนางสั่นเครือ แหบพร่า "พวกมันไม่เชื่อข้าหรอก... ข้าเห็นสายตาพวกมัน"

[ตรวจพบ: บัวหิมะสีม่วง (สมุนไพรหายากระดับตำนาน)] [คำเตือน: พื้นที่ดังกล่าวเป็นรังของ ‘งูเพลิงสีแดง’ อสูรร้ายที่อันตรายและน่ากลัวที่สุด โปรดระมัดระวัง] เสียงเตือนของระบบวิเศษดังขึ้นในหัวของหลิวหรงผิงอย่างกะทันหัน หัวใจของนางกระตุกวูบ ..บัวหิมะ.. ..งูเพลิงสีแดง..

จางหยวนร้องครางอย่างมีกำหนัด ขณะดวงตาลุกวาวจ้องมองสะใภ้ที่กำลังใช้แตงกวาช่วยปลดเปลื้องความต้องการของตัวเอง “ข้าอยากช่วยเจ้าเหลือเกิน… อูยยย… ” ภาพที่เห็นกระตุ้นกำหนัดของจางหยวนจนเกิดอารมณ์ใคร่ ไฟราคะพลุ่งโพลงขึ้นมาจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย ต้องงัดลำเอ็นที่กำลัง ปวดหนึบเพราะแข็งตัวเต็มที่ เอาออกมารูดชักด้วยความนึกอิจฉาแตงกวา ที่มีโอกาสได้สอดใส่เข้าไปในกลีบสวาทของสะใภ้คนงาม

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีชมพู สวมกระโปรงยาว เดินออกมาจากห้องน้ำ พอดี "คุณแคท ภรรยาผมเอง " พ่อเลี้ยงเดินไปโอบเอวบาง มาแนบชิด แล้วแนะนำเธอ กับหญิงสาวที่เจอกัน "นี่คือแจน รุ่นน้องผม "

ฮิ้วววว~ “คุณตะวันคะ เจ้าบ่าวมาแล้วค่ะคุณตะวัน” กระปุกสาวใช้พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อขบวนขันหมากของเจ้าบ่าวใกล้เข้ามาแล้ว ทานตะวันรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปส่องที่หน้าต่างด้วยความตื่นเต้นเช่นเดียวกัน วันนี้ทานตะวันเจ้าสาวสุดสวยอยู่ในชุดไทยสิวาลัยสีงาช้างที่มาในโทนสีเดียวกันก ับชุดเจ้าบ่าว ซึ่งเย็บจากผ้าไหมยกดอกลำพูนที่สั่งทอเป็นพิเศษ ลักษณะทอยกไหมสลับดิ้นเหลือบเงินอ่อนเต็มผืนขึ้นลายยกดอกเล็กลวดลายวิจิตรมีมิติหรูหราและประณีตงดงามไร้ที่ติ แม้ตอนนี้เธอจะตั้งท้องเกือบจะสามเดือนได้แล้ว แต่เธอก็สวยหุ่นดีเหมือนคนที่ไม่ได้ท้องเลยสักนิด

“เรื่องอะไรเหรอคะดูวุ่นวายจัง” หวั่นหลงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าหนักใจ “เกิดเรื่องกับหวั่นฮั่ว เขาตกลงไปในสระบัว ดูเหมือนจะดื่มมากไปเลยพลัดตกลงไป”

นางหวาดกลัวและกังวล นางระแวดระวังและรอบคอบ นางหวาดระแวงกลัวสูญเสีย และในขณะเดียวกัน นางก็เป็นคนขี้งอนและคิดเล็กคิดน้อย อวิ๋นเหยาเหยาเห็นตนเองที่แสนแย่ แย่พอๆ กับเฉินอู๋หมิง แล้วนางก็นิ่งเงียบไป

ขนมเทียนที่นั่งหันหน้าไปมองหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่เด็กบางคนยังรู้ว่าเป็นเสียงครางของผู้หญิง “อ่า อ่า” หว่าหวาร้องครางออกมาเมื่อโดนนิ้วของเวหาทะลวงเข้าไปในรูเสียวของเธอที่มีกระโปรงปิดบังไว้แต่ภายใต้กระโปรงนั้นกำลังเร่าร้อนจนหว่าหวาต้องร่อนเอวสู้ นิ้วของเขา

กลับมาที่เรือนซิ่นฮวา ทันทีที่หมอหญิงฮวาจื่อกล่าวคำว่า โรคระบาดกาฬม่วงบ่าวไพร่ที่มุงดูอยู่หน้าเรือนก็ตื่นตระหนกแตกฮือ ถอยกรูดออกห่างจากเรือนซิ่นฮวาในทันที "โรคระบาด!" ซ่วงหว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง "เป็นไปไม่ได้! ข้าไม่ได้ออกไปไหน ข้าจะติดโรคระบาดได้อย่างไร! นังหมอหญิง ชั้นต่ำ เจ้าโกหก! พวกกับหญิงแพสยาตระกูลเสิ่นร่วมมือกันจงใจใส่ร้ายข้าใช่หรือไม่ อั๊วะ..." พูดจบประโยคซ่วงหว่านเอ๋อร์ก็หยิบกระโถนมาโก่งคออาเจียน