องค์รัชทายาทขี้โรคผู้ผิดคำปฏิญาณ Novels & Stories

พระชายากัวเล่อเยี่ยนโค้งศีรษะรับกล่าว “ต้องขออภัยพวกท่านที่ข้าเข้ามารบกวน ทว่าตอนนี้...องค์รัชทายาทถึงเวลาเสวยพระโอสถแล้วเพคะ” องค์รัชทายาทส่งสายตาส่งเสิ่นเยี่ยหงออกไป จากนั้นก็หันไปยิ้มละมุนอ่อนโยนถึงดวงตา กล่าว “มิใช่ว่าข้าหายป่วยแล้วหรือ”

่าบาทได้รับรู้ความเสเพลไม่เอาไหนขององค์ชายสาม เพราะอีกไม่นานฝ่าบาทจะทำการแต่งตั้งให้องค์ชายสามขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเพราะองค์รัชทายาทสายตรงหรือองค์ชายที่เกิดจากฮองเฮาบุตรคนชายคนโตมีอาการเจ็บป่วยตั้งแต่กำเนิดเพราะคิดว่าเมื่อเติบโตจะมีอาการดีขึ้นแต่ทว่ากลับมีอาการแย่ล

สตรีที่หวังจะได้เข้าเป็นสนมในตำหนักองค์รัชทายาทได้แต่ร้องไห้เสียใจ เพราะมีราชโองการอีกฉบับที่สั่งไว้ว่าองค์รัชทายาทมิอาจรับอนุได้ หากวันใดผิดคำพูดคุณหนูจ้าวสามารถหย่าร้างกลับบ้านเดิมได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เล่าขานกันจนชั่วลูกชั่วหลาน บัณฑิตต่างเขียนกลอนสรรเสริญองค์รัชท ายาทที่เป็นแบบอย่างให้กับขุนนางยุคใหม่ที่ไม่จำเป็นต้องมีสามภรรยาสี่อนุอีกแล้ว

องค์รัชทายคลี่ยิ้มจนดวงตาหยี่เล็ก ซุนเว่ยหมินทำหน้านิ่ง เด็กชายผู้นี้ช่างขาดความงามสง่าเสียจริง อายุสิบสองแล้วยังเหมือนเด็กซุกซนตามรั้วกำแพงวังมากกว่าจะเป็นองค์รัชทายาท “ขอบพระทัยองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” “เอาเป็นว่าเจ้าติดหนี้เราก็แล้วกัน” องค์รัชทายาทพยักหน้าหง ึกหงัก รับเอาความดีความชอบมาเต็มความภาคภูมิ ไม่สนใจการขึงตาใส่ของซุนเว่ยหมินสักนิด

เซี่ยหว่านเอ๋อฟื้นขึ้นมา แล้วร้องไห้ พูดกับองค์รัชทายาท "องค์ชาย ท่านต้องรับผิดชอบเรื่องของพวกเราด้วยนะเพคะ!" พูดพลาง โน้มตัวไปซบเขาพลาง องค์รัชทายาทรีบถอยออกด้วยความตกใจ สะบัดมืออย่างรังเกียจและกล่าว “เจ้าออกไปนะ ไปให้พ้น อย่าให้เลือดมาเปื้อนตัวข้า”

พระองค์ไม่ได้ยึดติดกับอำนาจไม่ยอมปล่อยมือ เพียงแต่หากพลั้งเผลอเพียงนิดเดียว เจ้าพวกลูกหมาป่าเหล่านี้ก็แทบจะพุ่งเข้ามารุมทึ้งกัดกินทันที ถึงเวลานั้นบ้านเมืองจะระส่ำระสายประชาชนจะเดือดร้อน บรรดาบุตรชายของพระองค์เหล่านี้จะมีผู้ใดสามารถรับภาระใหญ่หลวงได้บ้าง ตามหลักการแล้ว อ งค์ชายใหญ่เซียวเหยียนควรจะได้เป็นรัชทายาท ทว่าเมื่ออายุได้สิบสี่หนาวกลับประสบอุบัติเหตุตกม้าจนขาพิการเดินเหินไม่สะดวก จักรพรรดิจะมีข้อบกพร่องได้อย่างไร เช่นนี้แล้วตำแหน่งรัชทายาทนี้เขาจึงไม่สามารถเป็นได้

คำว่า 'มารดาที่ไร้ยางอาย' มิต่างจากเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจหมิงเว่ย นางกำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ "ท่านพ่อเจ้าคะ... องค์รัชทายาททรงมีเนตรที่เฉียบแหลม พระองค์คงทรงมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ใครบางคนพยายามสร้างขึ้นมาก็ได้นะเจ้าคะ" น างปรายตาไปทางหลันฮูหยินที่เริ่มหน้าร้อนผ่าว

“อึก ข... ข้าคือรัชทายาท! เจ้าลูกชู้ไม่มีสิทธิ์!” รัชทายาทที่นอนคู้กายอยู่ไม่ไกลแผดเสียงร้องโหยหวน เลือดสีนิลยังคงทะลักออกจากพระโอษฐ์ พิษจากกู่กัดกินหัวใจที่ซีซิงปลุกเร้ากำลังกัดกินอวัยวะภายในจนเจ็บปวดเจียนบ้า

องค์รัชทายาทยิ้มกว้าง แม้จะจับได้ว่าสหายน้อยของเขามีความผิดใหญ่หลวงฐานหลอกลวงเบื้องสูง หากแต่เขาหาได้ถือสาไม่ กลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น “อะ... องค์รัชทายาท ทรงทราบหมดแล้วหรือ? พ่ะย่ะค่ะ” “ข้าย่อมรู้ว่าเจ้าเป็นบุรุษเพศแต่แรกแล้ว ทำไม? เจ้าคิดว่าจะตบตาคนอ ย่างข้าได้เช่นผู้อื่นอย่างนั้นเรอะ!”

"เพคะ....โชดดีที่พิษยังไม่แล่นเข้าสู่หัวใจ จึงยังพอมีทางรอด ยารักษาโรคของหม่อมฉันสามารถสลายพิษชนิดนี้ได้ ถือว่าองค์รัชทายาทมีบุญบารมีไม่น้อย..." องค์รัชทายาทถอนหายใจออกอย่างโล่งอก นึกว่าตัวเองจะไปเฝ้ายมบาลซะแล้ว....