องค์รัชทายาทขี้โรคผู้ผิดคำปฏิญาณ Novels & Stories

บทที่ 67 แผนยุแยง (ตอนต้น) ชั่วเวลาเพียงสั้นๆ หลังซวินเหิงเยว่มอบหมายงานให้ลูกแต่ละคนออกไปทำ… ข่าวลือเรื่ององค์รัชทายาทเป็นโรคไตพร่องมิอาจมีทายาท ก็โหมกระพือไปทั่วเมืองหลวง รวดเร็วเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง อีกทั้งมีการใส่สีตีไข่เพิ่มเติมว่า ตำแหน่งองค์รัชทายาทกำลังจะ มีการเปลี่ยนมือเร็วๆนี้ และผู้ที่มีโอกาสได้รับการแต่งตั้งขึ้นมาแทนที่ คือองค์ชายห้าโอรสของว่านซูเฟย

พระชายาหน้าแดงเมื่อนึกถึงคำถามนั้น ขณะเดียวกันองค์ชายก็ยิ้มขำๆ และเดินเข้ามาใกล้นาง "ข้าก็พยายามอยู่ทุกวัน แต่ชายาของข้าไม่ค่อยให้ความร่วมมือ" องค์รัชทายาทพูดไปเหมือนโยนความผิดให้กับพระชายา "องค์ชายบ้า นอนยังไม่ได้นอนด้วยกัน จะมาสร้างเรื่องใส่ความให้ข้าเอาตัวรอดคนเด ียวอีก น่าเกลียดนัก"

องค์ชายรัชทายาทกล่าวสั่งสอนน้องชาย "ถึงเขาจะเป็นมารดาของข้าแต่หากว่าเขาผิดต่อผู้ปกครองของมิตินิมิตแห่งนี้แล้ว ข้าเองก็ไม่เห็นดีเห็นงามกับท่านแม่ของข้าขอรับ ได้โปรดให้ท่านพี่จัดการตามความเหมาะสมได้เลยขอรับ"

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยชอบใครแต่พอมาเจอคนที่ใช่ทำไมถึงไร้วาสนาเช่นนี้นางป่วยไข้เป็นอะไรกันแน่ วรากรพลิกตัวตื่น@_@นึกว่ากลับไปบ้านได้แล้วแต่เปล่าเลยที่แปลกไปนั่นเป็นตำหนักองค์รัชทายาท “องค์ไท่จื่อ” ยิ้มกว้าง

ราชครูชิวก็พาเสนาบดีกระทรวงพิธีการก้าวเข้าสู่ห้องทรงอักษร เพียงเหลือบตาก็เห็นองค์รัชทายาทที่แทบจะทรุดบนบัลลังก์มังกร ก็ถึงกับตกใจ “เป็นองค์รัชทายาทจริงด้วย! องค์รัชทายาททรงเป็นอย่างไรบ้าง?” เฉียวเนี่ยนก็ยังตอบด้วยความเคารพ “พิษขององค์รัชทายาทแปลกนัก ยากจะรักษาในเว ลาอันสั้น แต่ข้าน้อยจะหาวิธีถอนพิษองค์รัชทายาทให้ได้โดยเร็ว”

องค์รัชทายาทมิใช่เป็นเพียงแม่ทัพผู้มีแต่ความกล้าหาญแต่ไร้สติปัญญาหรอกหรือ? องค์รัชทายาทมิใช่เป็นคนเจ็บป่วยใกล้สิ้นใจเพราะพิษร้ายหรอกหรือ? องค์รัชทายาทออกรบสิบปี มิได้เป็นคนจำพวกกระด้างหยาบคายหรอกหรือ?

ถูกต้อง เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด! เป็นเรื่องที่องค์รัชทายาทก่อกบฏจริงๆ ด้วย

ียงถูกพิษสังสารวัฏจากการถูกวางยาในอาหาร เมื่อไม่รู้ว่าผู้วางยาคือใครคนทั้งตำหนักจึงถูกสั่งประหารชีวิตทั้งหมด กว่าจะรู้ว่าผู้วางยาพิษคือสนมที่ปองร้ายต่อชายาและผู้รับเคราะห์กลับเป็นองค์รัชทายาทที่ตนรักนางก็ปลิดชีพตนก่อนจะได้สืบสาวว่าใครเป็นผู้ทำยาพิษก็สายเกินไป อาการของ องค์รัชทายาทมีแต่ทรงไม่มีทรุด ผิวหนังเน่าเปื่อยเน่าหนองก่อนจะมีผิวเกิดขึ้นมาใหม่วนเวียนไปไม่รู้จบ หมอทั่วแคว้น หมอต่างแคว้น หมอยา หมอเทวดาล้วนรักษาไม่ได้

ผิดชอบ และกล้ายืนหยัดแย่งชิงอย่างถูกต้อง ต่อให้วันหน้าเขามีความทะเยอทะยานมากกว่านี้ ข้ายังพอจะฝืนใจสนับสนุนเขาได้ ถึงอย่างไรเขาก็คือโอรสองค์โตที่ถือกำเนิดจากองค์ฮองเฮาทั้งในแง่ความเหมาะสมและความถูกต้องสมควรจะต้องเป็นองค์ชายหลี่เฉิงที่จะได้เป็นองค์รัชทายาท” คำพ ูดนั้นตรงไปตรงมา แต่ไม่มีถ้อยคำใดเกินเลย

นางกำนัลกลับมีสีหน้ากังวล “เรียนพระนัดดา องค์รัชทายาทนั้นเคยมีอยู่จริง เป็นพระราชโอรสในฝ่าบาท เพียงแต่โชคไม่ดี องค์รัชทายาทประชวรเสียชีวิตตั้งยังเล็ก ต่อมาฝ่าบาทก็ไม่มีทายาทอีกเลย จึงแต่งตั้งพระนัดดา… บุตรชายคนเล็กของพระกนิษฐา น้องชายของพระองค์ขึ้นเป็นรัช ทายาท เพียงแต่…” “เกิดอะไรขึ้นกับน้องชายข้า รีบพูดมา” ลี่จิ่นเร่งเร้าอย่างรำคาญท่าทางลังเลของนางกำนัล