อย่าเล่นกับหินผา Novels & Stories

"เอาโทรศัพท์เข้าไปด้วย " "อย่ามาหื่นว่ะเฮีย วางแล้ว ไม่เอา " หยุดหื่นสักห้านาทีได้ไหมเฮีย "โหไรวะ คืนนี้ก็ไม่ได้นอนด้วยกัน ดูนมก็ได้"

ศิลาตอบ “ไม่ได้นะครับคุณหิน!” มนตรีตอบด้วยความลืมตัว “ทำไม! แล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วย” ศิลาถามพร้อมกับจ้องหน้ามนตรีเขม็ง

"ไม่เอา ป้ากลัวเปียก" "แต่ผมอยากเล่นน้ำกับป้าแก้วนี่ครับ...นะครับป้าแก้วคนสวย" "ไม่เอา! ป้าไม่เล่น"

ผมหยอดไปมุกหนึ่ง “ได้ ๆ ฝนดื่มเป็นเพื่อน แต่อย่าคิดมอมเบียร์ฝนนะ บอกเลยฝนคอแข็ง”

อัคนียิ้มมุมปาก ดวงตาวาววับเจ้าเล่ห์ “ถ้าคุณหมายถึงหุ้นของพีเคกรุ๊ป...” “ไม่ ที่นั่นไม่เหมาะจะลงทุนด้วยสักเท่าไรหรอก” เขาหัวเราะอีกแล้ว นั่นทำให้เธอยิ่งหน้าตึงไปกันใหญ่

เขาเอ่ยบอก "คราวหน้าคราวหลังก็เดินระวังหน่อย ทางมันเป็นหินขรุขระ ไม่ได้เรียบเหมือนถนนในเมือง อย่าเอาแต่เดินเงยหน้ามองฟ้า... ต้องก้มหน้ามองดินด้วย เจ็บมากไหม"

ลีโอลุกพรวดพราด อย่าได้คิดจะมาวางยากู ยังไงคืนนี้กูก็ไม่หลับ แต่คนที่จะหลับ ควรเป็นพวกมึง เหล้าเข้มๆ โซดาไม่ต้องเน้น ยกแล้วยกซ้ำ เอาให้จำไม่ได้ว่ายกไปกี่ครั้ง จากที่เล่นกู ตอนนี้กูเล่นกลับ ไอ้หลามก็ไอ้หลามเถอะ กูจะเล่นจนภาพตัดให้ดู

น้ำริน เด็กสาวอาภัพที่อาศัยอยู่กับยาย ไม่เคยได้พบเจอแม่ ผู้คนในหมู่บ้านต่างรังเกียจกล่าวหาว่าแม่ของเธอเป็นผู้หญิงหากิน ในวันที่โชคร้าย ถูกผู้ใหญ่บ้านขืนใจ ราเชนทร์ ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ความอ่อนโยนที่ได้รับก่อเกิดความรักอย่างง่ายดาย เขาอาสาพาเธอไปพบแม่...โดยหารู้ไม่ว่าความใจดีที่เขาหยิบยื่นให้นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา แท้จริงแล้วเขาเกลียดเธอเข้าไส้ ***** "แม่เธอพยายามยั่วฉัน อยากได้ฉันเป็นผัว ทั้งที่มีไอ้ชันย์อยู่แล้ว" แววตาดุดันจ้องมองด้วยความขยะเเขยงชิงชัง ประหนึ่งเด็กสาวคือปานดาว "แม่...ทำแบบนั้นจริงๆ หรือคะ" ปากอิ่มเผยอค้าง กะพริบตาถี่ "คนอย่างฉันไม่เคยโกหก และไม่เคยมองอะไรผิดพลาด" "หมายความว่าอย่างไรคะ ไม่เคยมองพลาด..." ราเชนทร์ยิ้มหยัน กระชากข้อแขนบอบบางเต็มแรง เด็กสาวเสียหลั

กรอบหน้าสุขุมของพี่นานาขมวดคิ้ว เพื่อประท้วงไม่เห็นด้วย “ใครเขาอยากได้ก้อนหินกัน?” ฉันส่ายหน้าให้คนความจำเสื่อม ก้มลงเก็บก้อนหินมน ไร้เหลี่ยม ไร้ปุ่มปม แล้วชูให้เธอดู “เอาไว้เล่นหมากเก็บไง”

ภูผาตอบเบา ๆ ราวกับคนไร้เรี่ยวแรง “ไปเล่นเกมกัน” “ไม่เล่น เดี๋ยวกูจะไปว่ายน้ำ” “เป็นอะไร? พึ่งไปเจอเอวามาไม่ใช่รึไง?”