ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย Novels & Stories

แก้มหอมหันมาเห็นเขาเข้าพอดี โลมาเดินมาหา มองต้นไม้ที่ออกดอกสวยงามของเธอ “ปลูกเองเหรอ” “เปล่าค่ะคุณตาปลูกไว้ โดนหญ้าปกคลุมแต่ก็ยังรอดมาได้ ฉันแค่ใส่ปุ๋ยแล้วก็ดูแลนิดหน่อย กลับมาออกดอกออกใบสวยงามเหมือนเดิมแล้วค่ะ” “คุณตาเธอคงดีใจ”

๘ คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย เหมยจิงรู้สึกวางใจที่ไม่เห็นเฉินเหวินเหวินตอนที่ออกมาหาอะไรทานด้านนอก สองวันที่รอดอกไม้ให้ผลผลิต นางคิดอยากปลูกผักเพิ่ม ทว่าปลูกผักต้องลงทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ นางจึงปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้หมด จากพื้นที่รกร้างกลายเป็นไร่พืช� �ดยสมบูรณ์แบบ

พระองค์ให้คนสืบความเป็นมาต้องทั้งคู่แล้วก็ดูเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่่ได้มีอะไรผิดแปลง "บ้านหม่อมฉันโชคดีที่ปลูกอะไรก็งามเลยทำให้สามารถปลูกผักหรือผลไม้ได้งามเพคะ "นางต้องถ่อมตัวไว้ก่อน พูดไปแล้วก็คิดถึงการปลูกผัก

เขามองไปรอบ ๆ เรือนหลังเล็ก ซึ่งก่อนหน้านี้แทบจะไม่ใช่ที่สำหรับคนอยู่ แต่บัดนี้พวกนางเก็บกวาดจนเรียบ และตอนนี้เหมือนจะกำลังยกหน้าดินเพื่อปลูกบางอย่าง ใบหน้าของคุณหนูเมิ่งที่เข้าพิธีแต่งงานกับเขา ตอนนี้เปื้อนมอมไปด้วยดินอยู่เต็มแก้ม จนไม่เห็นความงามในวันส่งตัวที่เขาจ ำได้ “ข้า… ก็แค่ปลูกผัก” “ปลูกผัก หึ ไม่คิดว่าคุณหนูจวนเศรษฐีเช่นเจ้า จะจับจอบขุดดินเป็นด้วย ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกเหลือเกิน เจ้าตั้งใจทำให้ใครดูงั้นหรือ เสแสร้งไปก็ไร้ประโยชน์”

ชุนเอ๋อร์นิ่งคิดแล้วเอ่ยด้วยท่าทางตัดใจไม่ลง “แม่ชอบงานเลี้ยงไก่ ปลูกผัก ปักผ้า ไปอยู่ในเมืองปักผ้าได้อยู่แล้ว ส่วนไก่แม่ไม่ตระหนี่หากต้องเอาไปแจกเพื่อนบ้าน แต่พื้นที่ปลูกผักเล่า แม่ตัดใจไม่ลง”

​“อะแฮ่ม กลับไปทำงานต่อได้แล้ว วันนี้ฉันจะลองลงพวกผักเมืองหนาว บนแปลงข้างสวนส้มน่ะ จะลองดู ตลาดในเมืองกำลังต้องการเลย จะได้เป็นรายได้เสริมอีกทางหนึ่ง” เพลิงได้ยินประโยคนั้นของลูกน้องหนุ่มชัดเจน หากแต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาโบกมือไล่เอกพงษ์ออกไปจากห้องทำงานของเ ขา ก่อนจะพูดลอยๆ ตามหลังว่า

"พี่สะใภ้ เหตุใดดอกไม้พวกนี้งดงามมากนักขอรับ เพิ่งปลูกเมื่อวานเองมิใช่หรือ" "พี่ก็แปลกใจเหมือนกัน พี่หาอาหารเจอหลายอย่าง เอ่อท่านพี่ที่ดินที่เราเอากลับมาได้ข้าปลูกพริกกับผักกาดไว้หลายแปลง กว่าท่านจะเดินทางคงโตพอจะทำผักดองให้ท่านสักสามสี่ไหเอาไปกินระหว่างตามหาท่านพ่อ" "ที่ดินกว่าแปดส ิบหมู่เจ้าปลูกอันใดหรือเมียข้า"

ธาวินชี้ไปยังพื้นที่ว่างริมรั้วไม้ "ดีค่ะ หนูอยากมีสวนผักเล็ก ๆ เป็นของตัวเองมานานแล้ว ลูกเกิดมาจะได้เห็นว่าแม่ปลูกผักเก่งแค่ไหน" สายขิมหัวเราะร่วนขณะยื่นแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบให้ชายหนุ่ม

เพลงมีนาชี้ไปยังพืชผักสวนครัวที่เธอแอบมาปลูกไว้ โดยมีจักรพงษ์เป็นคนหาสถานที่ในการเพาะปลูก และหาต้นกล้ามาให้เธอ ใบหน้าตื่นเต้นดีใจ ปลื้มอกปลื้มใจกับการออกดอกออกผลของพืชผักและต้นไม้เหล่านั้น “ดีใจอย่างกับเด็กไปได้ กะอีกแค่ต้นมะลิออกดอกกับต้นมะเขือมันออกลูก” จักรพงษ์ ปากร้ายใจดีอดที่จะเหน็บแนมสาวร่างเล็กคนนี้ไม่ได้

“ที่แท้ความทรงจำเมื่อครู่คือองค์ความรู้ด้านการปลูกผัก หรือเรียกอีกอย่างว่าเกษตรกรรมนี่เอง ดียิ่ง! อาหงกำลังอยากปลูกผักพอดีเลย!” เจ้าตัวกลมกลับมาร่าเริงอีกครั้ง ปากเล็กฉีกยิ้มจนสองแก้มซาลาเปาเป็นก้อนกลม ๆ