ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย นิยาย & เรื่องราว

‘จริงด้วย หากข้านำผักไปฝากขาย ก็ไม่เท่ากับขายให้คนอื่น อีกทั้งหากสร้างชื่อหนี่ฉาขึ้นมา ชาวบ้านจะได้รู้ว่าผักจากบ้านหนี่ว์ หนี่ฉา ใช่แล้วลูกรักของข้าเป็นอัจฉริยะตัวน้อย’ หลี่เอินอุ้มลูกน้อยขึ้นมากอดทั้งน้ำตา ทั้งหัวเราะด้วยความสุขใจ

เด็กน้อยถามด้วยความตื่นเต้น “พวกเรามาปลูกแตงโมกันเถิด” “จริงหรือขอรับท่านแม่ ข้าจะได้ปลูกพืชผักแล้วหรือขอรับ” เด็กน้อยมีความสุขยิ่งนัก ยิ่งพืชในมิติมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเติบโตและมีพลังมากขึ้น

แก้มหอมหันมาเห็นเขาเข้าพอดี โลมาเดินมาหา มองต้นไม้ที่ออกดอกสวยงามของเธอ “ปลูกเองเหรอ” “เปล่าค่ะคุณตาปลูกไว้ โดนหญ้าปกคลุมแต่ก็ยังรอดมาได้ ฉันแค่ใส่ปุ๋ยแล้วก็ดูแลนิดหน่อย กลับมาออกดอกออกใบสวยงามเหมือนเดิมแล้วค่ะ” “คุณตาเธอคงดีใจ”

เพลงมีนาชี้ไปยังพืชผักสวนครัวที่เธอแอบมาปลูกไว้ โดยมีจักรพงษ์เป็นคนหาสถานที่ในการเพาะปลูก และหาต้นกล้ามาให้เธอ ใบหน้าตื่นเต้นดีใจ ปลื้มอกปลื้มใจกับการออกดอกออกผลของพืชผักและต้นไม้เหล่านั้น “ดีใจอย่างกับเด็กไปได้ กะอีกแค่ต้นมะลิออกดอกกับต้นมะเขือมันออกลูก” จักรพงษ์ ปากร้ายใจดีอดที่จะเหน็บแนมสาวร่างเล็กคนนี้ไม่ได้

๘ คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย เหมยจิงรู้สึกวางใจที่ไม่เห็นเฉินเหวินเหวินตอนที่ออกมาหาอะไรทานด้านนอก สองวันที่รอดอกไม้ให้ผลผลิต นางคิดอยากปลูกผักเพิ่ม ทว่าปลูกผักต้องลงทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ นางจึงปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้หมด จากพื้นที่รกร้างกลายเป็นไร่พืช� �ดยสมบูรณ์แบบ

พระองค์ให้คนสืบความเป็นมาต้องทั้งคู่แล้วก็ดูเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่่ได้มีอะไรผิดแปลง "บ้านหม่อมฉันโชคดีที่ปลูกอะไรก็งามเลยทำให้สามารถปลูกผักหรือผลไม้ได้งามเพคะ "นางต้องถ่อมตัวไว้ก่อน พูดไปแล้วก็คิดถึงการปลูกผัก

“ค่ะ ตอนนี้ลูกชุบกำลังหัดกินผัก ดิฉันกลัวว่าลูกจะกินสารเคมีเข้าไป ก็เลยปลูกผักสวนครัวเอาไว้ทำกับข้าวค่ะ” น้ำคำของคนที่มีจิตวิญญาณความเป็นแม่อยู่เต็มเปี่ยม ทำให้ผู้สูงวัยยิ้มด้วยความพึงพอใจ “ดีจริง” “เชิญข้างในบ้านดีกว่าค่ะ”

เขามองไปรอบ ๆ เรือนหลังเล็ก ซึ่งก่อนหน้านี้แทบจะไม่ใช่ที่สำหรับคนอยู่ แต่บัดนี้พวกนางเก็บกวาดจนเรียบ และตอนนี้เหมือนจะกำลังยกหน้าดินเพื่อปลูกบางอย่าง ใบหน้าของคุณหนูเมิ่งที่เข้าพิธีแต่งงานกับเขา ตอนนี้เปื้อนมอมไปด้วยดินอยู่เต็มแก้ม จนไม่เห็นความงามในวันส่งตัวที่เขาจ ำได้ “ข้า… ก็แค่ปลูกผัก” “ปลูกผัก หึ ไม่คิดว่าคุณหนูจวนเศรษฐีเช่นเจ้า จะจับจอบขุดดินเป็นด้วย ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกเหลือเกิน เจ้าตั้งใจทำให้ใครดูงั้นหรือ เสแสร้งไปก็ไร้ประโยชน์”

หนิงเหมยเอ่ยแถออกมาจนสีข้างแทบจะถลอก! “อย่างนั้นหรือ เอาไว้ฉันจะรอดูผักที่เธอปลูกถ้าหากว่าดีจริงๆ เธอก็อย่าลืมมาสอนฉันด้วยล่ะ”

ชุนเอ๋อร์นิ่งคิดแล้วเอ่ยด้วยท่าทางตัดใจไม่ลง “แม่ชอบงานเลี้ยงไก่ ปลูกผัก ปักผ้า ไปอยู่ในเมืองปักผ้าได้อยู่แล้ว ส่วนไก่แม่ไม่ตระหนี่หากต้องเอาไปแจกเพื่อนบ้าน แต่พื้นที่ปลูกผักเล่า แม่ตัดใจไม่ลง”