อัจฉริยะตัวน้อยน่ารัก 소설 & 이야기

น้องก็น่ากิน เอ๊ยไม่ใช่ ทำไมใจฉันคิดอกุศลขนาดนี้ โดฮาขาวมาก ยิ้มน่ารักมีลักยิ้ม เป็นหนุ่มน้อยดูเรียบร้อย ฉายแววหมอมาเลย “สวัสดีค่ะ โดฮาก็น่ารักกว่าที่คิด”

จู่ๆ ไอ้คนตัวเล็กก็งัวเงียละเมอพูดออกมาเสียงเบา ซึ่งผมก็ได้ยินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ "อะไร?" "อึก เขาน่ารัก เขาสวยขนาดนั้นสเปคมึงเลยหนิ" "...." "ที่มึงบอกว่าเปิดใจคบใคร มึงจะลองคบกับคนนี้หรอ"

ลูกหมาตัวน้อยตอบราวกับรู้ภาษา “น่ารักจัง คิกๆๆ” มะลิฉัตรยิ้มอย่างเอ็นดูกับความแสนรู้ของ เจ้าหมาน้อยขี้อ้อน ก่อนจะตัดใจรีบออกไปซื้อข้าวมันไก่กับโอเลี้ยง เจ้าประจำ

เพื่อนของไคน์กระซิบกระซาบกันเบา ๆ ถึงเรื่องของครีมรินตัวน้อย ที่ตอนนี้คล้ายเจ้าหญิงน้อยของบ้านหลังนี้ แต่ครีมนั้นก็น่ารักจริง ๆ ถ้าใครโดนอ้อนก็ทำใจแข็งไม่ลง [น้ำผึ้งขอโทษด้วยนะคะ น้ำผึ้งแค่เอ็นดูน้องไม่ทราบว่าน้องจะไม่ชอบ]

“ชอบใจขนาดนั้นเลย” “อื้อ! เจ้าตัวน้อยน่ารักมาก ตัวนุ่มมากเลย ดูสิฝ่าเท้าสีชมพูแค่กดเบา ๆ ก็รู้สึกดีแล้ว”

ซูเหยากล่าวขอบคุณพร้อมตั้งฉายาให้กับระบบผู้เหมือนจะเย็นชาแต่อบอุ่น “...” ‘เขาเป็นระบบอัจฉริยะนะไม่ใช่เครื่องอุ่นอาหารสักหน่อย มาเรียกเขาไมโครเวฟทำไมกัน’ ระบบไม่มีคำกล่าวแต่มีแอบบ่นกับตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ

น่าเอ็นดู! ‘โอ๊ยยยยย นี่มันไอ้ต้าวโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตชัดๆ! น่ารักเป็นบ้าเลยโว้ยยย!’

เด็กน้อยตอบทันทีไม่รอช้า "โอ๊ย อนงค์ ชื่อน่ารัก แถมตัวจริงก็น่ารักมากเลยนะเรา"ชลิตาเอ่ยชมด้วยความเอ็นดู

คนตัวเล็กทำท่าน่ารักน่าชังก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาใสแป๋ว ถ้าแม่ของเจ้าตัวเล็กนี่ยังอยู่คงจะหลงลูกชายไม่น้อยเลย "อุณหภูมิครับนาที" ผมหันไปบอกเจ้าตัวเล็กที่ท่าทางฉลาดกว่าเด็กวัยเดียวกันก่อนจะส่งยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู "อ๋อ นั่นแหละฮะ แล้วเราจะให้น้องชื่ออะไรดีฮะ"