อิสระ Novels & Stories

“ใจกระเจิง” เขียน : กาสะลอง สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

สุดท้ายมีคนหยิบเครื่องบันทึกเสียงที่อยู่ก้นกล่องขึ้นมา แล้วกดปุ่มเล่น การกดครั้งนั้นราวกับเปิดกล่องแพนดอรา ทุกอย่างเริ่มเกินควบคุม. อันที่จริงเครื่องบันทึกเสียงชิ้นนี้ เรียกว่ามินิโปรเจกเตอร์น่าจะเหมาะกว่า บังเอิญว่าคนที่ถือปากกานั้นหันเลนส์ไปทางจอใหญ่พอดี

รษาตัดบท เพราะเมสันคงจะไม่ตามเธอมาไกลขนาดนี้เพื่อที่จะมาบอกว่ารักเธอที่นั่นมีคนรอให้เขาบอกรักอีกตั้งเยอะ เธอไม่ได้สวยขนาดนั้นแล้วยังท้องอีกมันแค่ความบังเอิญ แค่เขาอยากปลดปล่อยความใคร่แต่เธอท้องโตแล้ว แล้วที่นี่เมืองไทย เขาจะมาบ้าอำนาจเหมือนก่อนไม่ได้แล้ว "ปล่อยฉ ัน แนหายใจไม่ออก" รษาผลักเมสันให้ออกห่าง แล้วเดินก้มหน้าออกไปร่างอวบก็โดนอุ้มทันที "ว้าย! ปล่อยนะเมสัน ปล่อยฉันลง"

ฉันเสียงอ่อน "งั้นรอ....ถ้าออกมาแล้วไม่เจอก็ระวังตัวไว้" เขาขู่ก่อนจะปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เหตุการณ์และคำพูดเมื่อครู่เขากำลังขู่ชัดๆ แต่เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกลัวเขาจนไม่กล้าหนีไป ถ้าขืนแอบหนีแล้วเขาจับได้จะต้องโดนลงโทษอย่างที่เขาบ อกเธอก็คงไม่ไหว มันยังเจ็บเกินกว่าจะทำได้อีกรอบ

บางคนก็เขียนอะไรมาไม่รู้ อ่านแทบไม่ออก ขนาดให้ใช้แปลภาษาแล้วนะ เขานั่งคิดขณะที่ดูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปสะดุดตากับเล่มนึง ลายมือหวัดนิดๆ ภาษาอังกฤษที่สะกดผิดนิดหน่อยแต่พยายามเต็มที่กลับสะดุดสายตาเขาอย่างแรง "My name is Plearnpitcha. I'm not good in English but I want to be better."

ลิฟต์ ‘ตึ๊ง’ G: หวัดดีณีเวีย จำเราได้มั้ย กายไง ฉันไม่กดอ่าน แต่ข้อความมันโชว์หลากลางหน้าจอฉัน ให้ตายเถอะกาย ทักมาอะไรตอนนี้! ดูเหมือนผู้ชายข้าง ๆ ฉันไม่รู้ เขาใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าห้องปกติ

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ไม่ได้คุณป่านนี้ฉันคงตายคาบ่อนแล้ว นอนเถอะค่ะ ดึกแล้ว” กฤษฎายืนมองสาวใช้คนใหม่เดินออกจากห้องจนลับตา รูปร่างหน้าตาที่ดูเด็กกว่าวัย แต่บุคลิกภาพที่ดูเป็นผู้ใหญ่ของฟ้ารุ่ง เขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ติดการพนัน จนหมดเนื้อหมดตัว ลูกสาวของเธอจะรู้ไหมว่าแม่ลำบากแค่ไหน “ขอน้ำหน่อยค่ะ”อภิรดีเรียกกฤษฎาเพื่อขอน้ำกิน