Novel & Cerita อิสระ

เขาปล่อยมือเธอแล้วก็ตีหน้ามึนตอบสวนกลับสาวเจ้า เผียะ! เธอสุดจะทน พอได้รับอิสระก็ยกมือขึ้นสูงตวัดฟาดเต็มแรงโกรธจนกองทัพหน้าหันไปตามแรง

“เมียจ๋า... โอว... โอว...” เสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมของคุณนายพิศกับเสียงครางโฮกเพราะปลดปล่อยหยาดน้ำพุให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าของบุญทิ้ง ก็ทำให้นางอิ่มต้องทาบฝ่ามือไว้บนหน้าอกอวบอิ่มของตนเองในทันที ส่วนเจ้าเข้มนั้นก็ได้แต่ยืนหน้านิ่ง ทว่ากรามแกร่งกลับขบกันแน่นจนเป็นสัน ฝ ่ามือเกร็งแน่น

น้ำเสียงอวดเบ่งและถือดีนั้นสร้างความร้าวรานใจมากกว่าจะยินดี เชิญขวัญปาเช็คใส่หน้าคม น้ำตาไหลรินออกมา “ฉันไม่ได้ขายตัวนะ เก็บเงินของคุณไว้ไปเปย์ผู้หญิงคนอื่นเถอะ”

“ตำราเสพสุขที่เจ้าอ่านก็ไม่ต่างอะไรจากเรียนรู้วิชาสังหารมังกร[1] เจ้าควรจะต้องรู้จักรสของอิสตรีได้แล้ว ความหมายของข้าคือเสพจริง ไม่ใช่ภาพวาด การสูญเสียน้ำพิสุทธิ์ไปด้วยวิธีการของเจ้าถือเป็นเรื่องต้องห้าม ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด” “ก็เมื่อใดที่ข้าร่วมเตียงกับใคร นางผู้นั้นก็จะได้ต ั้งครรภ์ทันทีอย่างไรเล่า[2]” “ข้าเบื่อฟังข้ออ้างของเจ้าเต็มทน”

EP16 - ความต่าง (ฮาโล) “ปล่อยนะ!!!” เพียะ!!!!! ฝ่ามือเล็กๆของผักกาดฟาดเข้าเต็มแรงจนฮาโลหน้าหัน เลือดไหลซิบไออกจากมุมปาก

"หนูปลอดภัยดีใช่ไหม แบตหมดหรือเปล่าแม่โทรหาก็ไม่ติด” "ค่ะแม่แบตโทรศัพท์มาเรียมหมด ขอโทษนะคะที่ทำให้แม่ต้องเป็นกังวล"

ตุลย์ไม่ฟังคำปฏิเสธเช่นกัน “กำลังท้อง ต้องระวัง” มันตาได้แต่นึกค้านเขาในใจว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในความเสี่ยงใดๆ เลย แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบ และก้าวขาลงจากรถตามการประคองของเขา “ไม่ต้องจูงก็ได้ค่ะ ตาหวานเดินเองได้”

หญิงสาวพูดขึ้นในขณะที่ถือร่มในมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างหนึ่งก็ถือพัดวีไปมาเมื่อพัดดับความร้อน “ผมไม่ว่าง คุณไม่เห็นรึไงว่าผมทำงานอยู่ ถ้าอยากออกไปข้างนอกก็ให้ลุงวิรัตน์ขับรถให้ก็แล้วกัน”

เขาติดสัญชาติอิตาลี แต่พูดและฟังภาษาไทยได้ดีเยี่ยม เขามีชื่อว่าปราน อินซากี้ หรือฟราน ตามที่เพื่อน ๆ สาวๆและครอบครัวฝั่งนี้เรียกกัน ตอนนี้เขาอายุยี่สิบแปดปีเต็มแล้ว ทำงานอยู่ในหน่วยงานแห่งหนึ่งซึ่งเป็นองค์กรลับ และตอนนี้เขายังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน เพรา ะชอบใช้ชีวิตอิสระ ที่สำคัญ ยังไม่อยากผูกมัดกับใคร “เฮ้อ....ได้เวลาไปโบสถ์อีกแล้วสินะ”

ยวนเหลือเกิน เขาก็ไม่ใช่ไม่เคย เชี่ยวเชิงจนกรำ พักไปบ้างเพราะเข้าไปสู่โลกสิ้นอิสระ อา...เรียกไม่ได้หรอกว่าพัก...แสนก็คือแสน ที่ริลองเรียนรู้ทุกสิ่ง เขาไม่ใช่คนดีที่มีโอกาสอยู่ในโลกใสสว่างมากนัก โลกของแสนคือสีเทา เกือบดำ และเขาก็ใช้โอกาสในโลกนั้นได้อย่างคุ้มกับที่เกิดมา "ผมข อแค่อย่างเดียวถ้าผมชนะ ผมอยากกินข้าวกับคุณนาย"