เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

เม็ดฝนเหือดหายไปหมดแล้วจากท้องฟ้าที่ห่มคลุมด้วยผืนกำมะหยี่สีนิล เมฆดำคลี่ตัวออกจากกันเปิดทางให้แสงจันทราสาดส่องลงมาปลอบประโลมผืนโลก พระจันทร์กลมใหญ่อวดโฉมงามอีกครั้งหลังถูกบดบังอยู่หลังเงาเมฆทะมึน แสงนวลที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างกระท่อมกลางป่าสว่างพอจะทำให้ร่าง สูงใหญ่เห็นใบหน้าเจ้าของร่างบางที่อยู่ใต้กายกำยำนั้นชัดเจน ทศภาครู้สึกตัวขึ้นมากลางดึกท่ามกลางความมัวหมองของรัตติกาลในปาใหญ่หลังพิรุณล่ำลาจากแผ่นฟ้าก็ระเบ็งเซ็งแซ่ด้วยเสียงหรีดหริ่งเรไรคล้ายวงดนตรีขานขับรับความกระจ่างของฟ้าหลังฝนในความมืดมนอนทกาล

“ประโยคที่สี่… คำตอบคือ ‘กระดูกเทียนถง’ วัตถุในตำนานซึ่งสื่อกลางระหว่างค่ายกลกับเส้นชีพจรแห่งฟ้า” “และประโยคที่ห้า… คำว่า ‘ม่านเงาเมฆาทมิฬ’ คือหัวใจของค่ายกลลวงตาที่ยุคชุนฉีตอนปลายใช้กัน อย่าลืมใส่มัน”

เมฆหมอกสีจางลอยอยู่เหนือน่านฟ้า ค่อยๆ ลดระดับมาอยู่ใกล้ดวงหน้าหวานเปื้อนสีแดงระเรื่อจากเพลิงเสน่หาเผาผลาญ รุ่งรุจีรู้สึกเหมือนกับว่า ร่างกายของตนเองกำลังลอยขึ้นไปหาเมฆหมอกสีจางกลุ่มนั้น อีกเพียงนิดเธอก็จะไปถึงกลุ่มเมฆนั้นแล้ว แต่เหมือนกลุ่มเมฆนั้นจะรว มตัวกันเป็นเส้นยาวๆ พุ่งเข้ามายังใบหน้าของเธอ รุ่งรุจีเสียววูบจนต้องกรีดร้องออกมา “กรี๊ดดดดดด...คุณเอ คุณเอ” พอสิ้นเสียงกรีดร้องเมฆหมอกกลุ่มนั้นก็สลายตัวไป ทำให้เธอมองเห็นสวนดอกไม้นานาพันธุ์ที่ปลูกอยู่บนสรวงสวรรค์

01 เราที่พึ่งเจอกัน ถ้านับวันนี้ก็เข้าวันที่สามแล้วแต่ฉันก็ยังอาจจะดูเหมือนฉันไม่รู้สึกอะไรอยู่ที่ไหนก็ได้ทว่าในใจลึกๆ ฉันกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนที่แสดงออกไปแต่ก็ช่างเถอะมันก็ดีกว่าถูกขายไปที่อื่นถ้าไม่ใช่มาร์โค่ฉันก็ไม่อยากคิดเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นยังไงแต่คงไม่ได้มาท ำงานปัดกวาดเช็ดถูที่มันสบายแบบนี้หรอก “มธุรส!” เสียงเข้มที่ติดออกเจ้ากี้เจ้าการตามประสาคนเป็นใหญ่เป็นโตในบ้านเรียกซะจนเกือบปาไม้กวาดทิ้ง “มีอะไรคะป้าแอล?”

ไม่มีคำว่าสาบาน ไม่มีคำว่าชั่วชีวิต แต่แสงตะเกียงพยักหน้ารับแทน ฝนแรกของฤดูตกตอนยามสอง กลิ่นดินใหม่คละคลุ้ง ซูเหยาตื่นขึ้นเพราะเสียงฝน แต่ครั้งนี้ไม่มีฝันร้าย นางเปิดหน้าต่างดูสายน้ำชะฝุ่นออกจากใบท้อ เหยียนเจิ้งตามมายืนข้าง ๆ ไหล่ชนกันพอดี “เมล็ดที่หว่านวันก่อนคงได ้น้ำแล้ว” เขาว่า “แผลในใจก็เหมือนกัน” นางพึมพำ “ถ้าน้ำไม่พอ มันจะตึงจนปริ” “แล้วตอนนี้พอไหม” เขาหันมาถาม

21.00 น. ราตรีหม่นหมองไร้ดาวสกาว มีเพียงเมฆขาวเทาทับไปมาปิดบังเดือนเด่น ร่างหนึ่งนั่งกุมเข่า ส่งสะอื้นสีหน้าไร้ความสุข ผมเผ้าเปียกชื้นหลังจากอาบน้ำใหม่ไม่ได้รับการเช็ดให้แห้งกำลังนั่งจมปลักความทุกข์คนเดียว...

ตอนที่ 17 กลางดึก ฟ้ามืดสนิทราวกับผืนผ้าไหมดำ เงาเมฆบดบังแสงจันทร์จนทั่วทั้งป่าดูลึกลับน่าหวาดหวั่น เสียงจิ้งหรีดแผ่วเบาดังก้องอยู่ไกล ๆ สายลมเย็นพัดผ่านใบไม้เกิดเสียงซู่ซ่าดั่งเสียงกระซิบ

ใต้ต้นดอกพุ่มแดง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับไม่ต่างไปจากผืนน้ำยามที่เล่นแสงกับดวงจันทร์ในยามค่ำคืน เมื่อขาเรียวได้ก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต้นดอกพุ่มแดงที่ยังคงห้อยระย้าเต็มไปด้วยพวงดอกไม้สีแดงสด ตัดกับสีเขียวของใบไม้ท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายและแสนจะสดชื่นในตอนกลาง วัน นิลตราหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มของความสุข แม้จะไม่รู้ว่าสวรรค์ชั้นฟ้านั้นสวยเพียงใดและเป็นอย่างไรแต่ในตอนนี้สถานที่ที่เธอยืนอยู่ก็งดงามจนกล้าพูดได้เต็มปากว่าสวยจนไม่ต่างจากสวรรค์เลย

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า “เหนือเมฆ” --- ไม่มีใครพูด แม้แต่ชายชราก็หลับตาลง เทียนเผิงเงยหน้ามองฟ้า คืนนี้ไม่มีเมฆ แต่เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่ง

ม่านเมฆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววง่วงงุนเลยสักนิด แต่มันกลับเป็นประกายวิบวับแพรวพราวและเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจที่สุดในโลก