Novel & Cerita เทพนักรบ

เธอบอก หลังจากเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเศร้าๆ “มันจะเป็นเครื่องรางของฉัน และฉันเชื่อว่ามันจะคุ้มครองฉันได้ตันหยง”

คุณดาเนียลชี้หน้าไทเกอร์ “ผมชื่อนักรบ ใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่ มึงคือไอ้ไทเกอร์” “ป๋าบอกผมมาเถอะครับ”

แมลงสารพัดชนิดถูกปลดปล่อยออกมาจนมืดดำ นางเพียงผิวปากภายใต้หน้ากากเงินเท่านั้น รอบด้านคล้ายมีหมอกควันขมุกขมัวปกคลุมโดยรอบบริเวณ อัดแน่นไปด้วยแมลงมีพิษทันที หยางเจี้ยนหาใช่บุรุษไร้ฝีมือไม่ เขาผ่านมาหลายสมรภูมิรบ กลการศึกอีกนับไม่ถ้วน ตำแหน่งแม่ทัพบูรพาฉายาจอมกร ะบี่สุริยัน มิใช่ได้มาเพราะโชคช่วยแน่นอน

ขึ้นจึงเกร็งที่เนื้อภายในโดยอัตโนมัติ แล้วถึงได้เห็นว่านักรบคำรามราวกับเขาเจ็บปวดอย่างหนัก “คุณรบขา...” บุณย์นราครางชื่อเขา แล้วยกมือขึ้นลูบไล้สันคางที่ขึ้นเป็นตอเล็ก ๆ ให้ความรู้สึกปลุกเร้าผ่านปลายนิ้วด้วยเช่นกันแล้วยิ่งมองจ้องตากับเขา นักรบก็หยุดสาวสะโพกขอ งเขาเสียเฉยก่อนจะดันขาของเธอขึ้นพาดบ่าของเขา

หนักหน่วงมากกว่าเดิม "อ๊ะๆๆๆ" "สะ...เสียวจังเลยค่ะ อ๊าาา" "อย่ายั่ว เดี๋ยวจะไม่ได้นอนทั้งคืน" เทวาเค้นเสียงลอดไรฟันบอกคนด้านหน้า เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเมื่อรู้ว่ากำลังจะแตะขอบสวรรค์ เช่นเดียวกับเมธาที่เลื่อนมือมาบดคลึงปุ่มกระสันของหญิงสาวอย่างแรงเพื่อให้เธอเส ร็จพร้อมกัน

“ใช่แล้ว ชีวิตของข้าก่อนหน้านี้ ไร้ซึ่งหนทาง แม้แต่แสงสว่างก็แทบมองไม่เห็น จนกระทั่งได้พบกับท่านแม่ทัพ ที่ยกทัพไปเมืองเค่อหนิง กวาดล้างพวกเดรัจฉานเหล่านั้นและช่วยข้าออกมา นับจากวันนั้นข้าก็คิดว่า เขาคือแสงสว่างเดียวในชีวิตของข้า ต่อให้ต้องมอบทั้งชีวิตนี้ให้เขา ข้าก็ยินดี ” “แต่ท่านมองไม่เห็นเช่นนี้แล้ว จากนี้จะทำเช่นไรต่อไป” “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ข้ามีวรยุทธ์และใช้พิษเก่งเพียงใด ประสาทสัมผัสทั้งห้าของข้าก็ยังนับว่าใช้การได้ดี เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก”

ขนมแอ่นตูดโก้งโค้งให้สิงห์จ่อหัวควยลำโตที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายเข้ารูหี สีหวานที่ยังขมิบตอดอากาศอย่างเชิญชวน "คราวนี้นมมึงเป็นของไอ้ภาคย์กับไอ้คิง. ส่วนรูร่านๆ นี่กูเปิดงานเอง!" สิงห์คำรามก่อนจะ กระแทกควยพรวดเดียวมิดลำ

ขันทีภายในตำหนักตวาดถาม เลี่ยงซูชะงักเท้าลำคอแห้งผากเมื่อเผชิญหน้ากับบุรุษที่เคยเป็นขันทีรับใช้ บัดนี้พวกเขาต่างจับดาบด้วยท่าทีองอาจราวกับทหารเดนตายผู้หนึ่ง เมื่อขันทีภายในวังหลังได้ยินเสียงแตรสัญญาณจากลี่จู่ซึ่งเป็นการแจ้งว่าฝ่ายกบฏได้บุกเข้าวังหลังแล้ว พวกเขาจ ึงเปิดเผยสถานะที่แท้จริงออกมานั่น คือ ทหารเดนตายสังกัดหน่วยพยัคฆ์ทมิฬ ด้วยเหตุนี้ ทุกเรื่องราวที่เกิดภายในวังหลังล้วนหนีไม่พ้นพระเนตรพระกรรณของพระนาง

เจ้าชายทาอิโยะแสยะยิ้มบางเบา ดวงตาเรียบนิ่งแต่แฝงแววเย้ยหยัน “เราเองก็เป็นเทพสงครามเหมือนกัน…และเป็นมาก่อนท่าน” เจ้าชายทาอิโยะ ผ่านศึกมาแล้วนับไม่ถ้วน ชื่อเสียงของท่านดังก้องไปทั่วเอเชีย ฉายาของท่านคือ ‘เทพสงครามแดนซามูไร’ นักรบผู้ที่เคยบัญชากองทัพมหึมาของจักรวรร ดิซากุระ

ฉับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ แฉ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ “ไม่ต้องถามให้มากความ ข้ารับคำสั่งให้มาสังหารท่าน !” นายกองคนหนึ่ง ตะโกนขึ้นอย่างดุดัน พวกโจรที่บุกเข้ามาไม่สังหารเขา และเขาเองก็ไม่สังหารพวกโจร เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งจากนายคนเดียวกัน จึงมุ่งฟันดาบใส่ทหารนายกองที่กำลังอารักขาองค์ ชายรัชทายาทคนแล้วคนเล่าจนเลือดสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่ว ฉับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ