เทพนักรบ Novels & Stories

ทหารบางนายต่างหันกลับมามองหน้ากัน ความลังเลเริ่มบังเกิดขึ้นแต่แล้วบรรดาทหารแนวหน้าพลันตะโกนก้องตวาดกลับไปทันทีอย่างไม่กลัวเกรง “พวกข้าคือหน่วยกล้าตายไฉนเลยจะอาลัยแก่ชีวิตและครอบครัว องค์ฮ่องเต้คือเจ้าชีวิตของพวกข้า! ซึ่งไม่ใช่เจ้าแม้แต่น้อยชินอ๋อง! พวกข้าก็อยากรู้นักว่าเ จ้าถูกล้อมด้วยทหารนับพันจะมีปัญญาหนีออกจากกองเพลิงดั่งไฟนรกนี้ไปได้หรือไม่ ผู้คนต่างยกย่องเทิดทูนชินอ๋องแห่งแคว้นเทียนโจว ว่าเปรียบประดุจดั่งเทพสงคราม ข้าก็อยากรู้ว่าจะเก่งกาจสมชื่อเสียงของเจ้าหรือไม่!” แม่ทัพของฝ่ายศัตรูตะโกนก้องด้วยถือไพ่เหนือกว่า

ต่างคนต่างปรารถนาได้รับแต่สิ่งดีๆ ให้กับชีวิตของตัวเองทั้งนั้น เวลาหกโมงเย็น "พี่นักรบมาแล้ว " น้ำขิงวิ่งเข้าหานักรบทันทีที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน ในมือของเขาถือขวดไวน์ราคาแพงพร้อมกระเช้าผลไม้ตะกร้าใหญ่ และมีถุงกระดาษอีกสองสามใบ น้ำขิงรีบรับสิ่งของเหล่านั้นจากมือของนักรบทันที "สว ัสดีครับคุณน้า แล้วคุณอาสิทธ์ละครับ "

อรถาม “ฟ้าไม่เจอเขาอีกแล้วครับแม่ เขาบอกว่าถ้าเจอกันอีกก็เป็นพรหมลิขิตสองคน ตอนนี้ผ่านไปสองเดือนแล้ว ผมก็ไม่เจอเขาอีกเลย” “แม่ซักจะอยากเห็นหน้าหนุ่มคนนั้นแล้วสิ เขาชื่ออะไรทำงานที่ไหน เผื่อแม่ให้คนช่วยตามหา” “ชื่อนับดาว ผมรู้เท่านี้จริงๆ ครับ”

พี่ติณบอกเสียงหวาน ฉันหมุนตัวหันหน้ามาประจันกับเขาแล้วยิ้มหวาน “ถ้าหนูบอกว่าอยากได้ดาวบนฟ้า….” “ฉันไม่ใช่เทพเทวดานะ ไม่มีปัญญาเอาดาวมาให้เธอได้หรอก”

‘ทำไมคุ้นจังนะ’ ท่าทางอีกฝ่ายที่ยังงุนงงอยู่ทำให้เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดต่อ “ชื่อเต็มคือคุณาสิน เรียกผมสินก็ได้ ผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้” เขายิ้มแล้วขยับตัวถอยห่างเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวคลายความหวาดกลัว

บุษบันชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาจ้องหน้านักรบ เขายังกล้าเอาคำพูดแสนพิเศษนั่นมาใช้อีกหรือ เมื่อแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้จักมัน “พอค่ะ...หยุดเถอะ!! คุณรบควรกลับไปอยู่ในที่ของคุณ อย่าพยายามมายุ่งกับบุษเลย อย่าทำให้บุษเกลียดคุณรบมากไปกว่านี้เลยค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าพูด มือกำแน่น ส ูดลมหายใจแรงๆ หลังได้ยินคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน จากผู้ชายที่ชื่อ นักรบ ไชยยะนัน

‘ครับนาย’ การจราจรที่ติดขัดในกรุงเทพฯ สร้างความหงุดหงิดและเบื่อหน่ายให้นักรบไม่น้อยด้วยความที่ไปอยู่ต่างประเทศนานจึงยังปรับอารมณ์ให้เข้ากับความวุ่นวายที่เมืองไทยยังไม่ได้ ‘ทำไมมึงปล่อยให้อิงดาวใส่กระโปรงสั้นแบบนั้นไปเรียน’ เสียงกร้าวตะโกนเสียงดังผ่านปลายสาย ถ้าเอาเครื่องมาวัด ระดับเสียงคงดังไม่น้อยกว่า 150 เดซิเบล เพราะขนาดนักรบต่อผ่านบลูทูธเสียงที่ตะโกนดังเมื่อสักครู่เกือบแก้วหูแตก ‘นายครับนี่มันยุคไหนแล้วครับ การแต่งตัวมันเป็นสิทธิส่วนบุคคลครับ’

แม่พิศดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า ระหว่างการเป็นคนสำคัญของคุณพระผัวรัก กับการร่วมรักกับบุญทิ้ง สิ่งใดกันที่ทำให้หล่อนโกรธได้มากที่สุด “คุณท่านเจ้าขา... แล้วจะให้บ่าวทำเยี่ยงใดเล่าเจ้าคะ นังแพงมันไม่ได้เงียบเลย ระหว่างที่ให้พวกบ่าวไปลากตัวมันมา มันก็โพนท ะนาไปทั่วทั้งเรือนว่าคุณท่านแอบลักลอบได้เสียกับทาสในเรือน ไอ้อีพวกนั้นแม้มันจะไม่พูด แต่มันก็ต้องชะเง้อรอฟังรอดูว่าไอ้ทาสนั้นมีอยู่จริงรึไม่ และหากไอ้บุญทิ้งมันลอบเข้ามาพบกับคุณท่านอีก ตอนนั้นจะเป็นอย่างไรเล่าเจ้าคะ บ่าวว่าห่างไว้ก่อนจะดีกว่า”

“อย่าพูดจาไร้สาระน่า เธอเป็นถึงเทพีแห่งสงครามนะ คุณจะปกป้องเธอได้ยังไง? คุณมีปัญญาจะปกป้องเธอด้วยหรือไง?” เซเลน่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับท่าทีของเฟนด์ เธอจับมือของเขา แล้วพูดต่อ “ยังไงก็เถอะ คุณไม่คิดว่ามันแปลก ๆ เหรอ? ฉันพูดถึงนักรบสูงสุดน่ะ นักรบสูงสุดเป ็นใครกันแน่? ฉันได้ยินมาว่าเขาทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ อยู่เหนือกว่าราชาแห่งสงครามทั้งหลาย แต่โชคไม่ดี ที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าของเขาแม้แต่เสี้ยวเดียว ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ”

เธอบอก หลังจากเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเศร้าๆ “มันจะเป็นเครื่องรางของฉัน และฉันเชื่อว่ามันจะคุ้มครองฉันได้ตันหยง”