เทพนักรบ นิยาย & เรื่องราว

สองสามีภรรยามองชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีดำกันเป็นตาเดียว “ผมนักรบครับเป็นแฟนน้ำริน” ยังไม่ทันที่น้ำรินจะได้ปริปากพูดนักรบก็แนะนำตัวเองขึ้นมาก้อน “แฟน”

ซ่งเทียนเหิงและฝ่าบาทหันมาสบตากันก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเริ่มต้นตามแผนการที่วางเอาไว้ หมอหลวงถูกตามตัวมาจนหมด ก่อนจะให้ทุกคนช่วยกันหาทางรักษาพิษที่อยู่ในพระวรกายของฝ่าบาทอย่างเคร่งเครียด แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถที่จะถอนพิษชนิดนี้ได้เลย และเมื่อข่าวลวงนี้แพร่สะพ ัดออกไป เหล่ากบฏก็ยิ่งเคลื่อนไหวมากขึ้น มีการนำทหารออกมาล้อมพระราชวังและตำหนักชั้นในทุกตำหนักโดยอ้างว่าเพื่อรักษาความปลอดภัยของฝ่าบาท แต่จริง ๆ แล้วเป็นการเข้ายึดครองโดยละม่อมเท่านั้น

นักรบยิ่งเห็นเพื่อนเศร้ายิ่งยกเหล้าในมือขึ้นโชว์ ชวนเพื่อนสังสรรค์ไม่เมาไม่เลิกในวันนี้ "ดื่มๆ ให้กับความโสด" แต่ก็นั่นอีกแหละคนนำพาเพื่อนมาปลดปล่อยความเศร้าหมอง เขาเมาเต็มที่แล้วในตอนนี้ "เหมือนอกหักเองเลยนะนักรบ"

อรถาม “ฟ้าไม่เจอเขาอีกแล้วครับแม่ เขาบอกว่าถ้าเจอกันอีกก็เป็นพรหมลิขิตสองคน ตอนนี้ผ่านไปสองเดือนแล้ว ผมก็ไม่เจอเขาอีกเลย” “แม่ซักจะอยากเห็นหน้าหนุ่มคนนั้นแล้วสิ เขาชื่ออะไรทำงานที่ไหน เผื่อแม่ให้คนช่วยตามหา” “ชื่อนับดาว ผมรู้เท่านี้จริงๆ ครับ”

‘ทำไมคุ้นจังนะ’ ท่าทางอีกฝ่ายที่ยังงุนงงอยู่ทำให้เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดต่อ “ชื่อเต็มคือคุณาสิน เรียกผมสินก็ได้ ผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้” เขายิ้มแล้วขยับตัวถอยห่างเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวคลายความหวาดกลัว

บุษบันชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาจ้องหน้านักรบ เขายังกล้าเอาคำพูดแสนพิเศษนั่นมาใช้อีกหรือ เมื่อแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้จักมัน “พอค่ะ...หยุดเถอะ!! คุณรบควรกลับไปอยู่ในที่ของคุณ อย่าพยายามมายุ่งกับบุษเลย อย่าทำให้บุษเกลียดคุณรบมากไปกว่านี้เลยค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าพูด มือกำแน่น ส ูดลมหายใจแรงๆ หลังได้ยินคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน จากผู้ชายที่ชื่อ นักรบ ไชยยะนัน

‘ครับนาย’ การจราจรที่ติดขัดในกรุงเทพฯ สร้างความหงุดหงิดและเบื่อหน่ายให้นักรบไม่น้อยด้วยความที่ไปอยู่ต่างประเทศนานจึงยังปรับอารมณ์ให้เข้ากับความวุ่นวายที่เมืองไทยยังไม่ได้ ‘ทำไมมึงปล่อยให้อิงดาวใส่กระโปรงสั้นแบบนั้นไปเรียน’ เสียงกร้าวตะโกนเสียงดังผ่านปลายสาย ถ้าเอาเครื่องมาวัด ระดับเสียงคงดังไม่น้อยกว่า 150 เดซิเบล เพราะขนาดนักรบต่อผ่านบลูทูธเสียงที่ตะโกนดังเมื่อสักครู่เกือบแก้วหูแตก ‘นายครับนี่มันยุคไหนแล้วครับ การแต่งตัวมันเป็นสิทธิส่วนบุคคลครับ’

แม่พิศดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า ระหว่างการเป็นคนสำคัญของคุณพระผัวรัก กับการร่วมรักกับบุญทิ้ง สิ่งใดกันที่ทำให้หล่อนโกรธได้มากที่สุด “คุณท่านเจ้าขา... แล้วจะให้บ่าวทำเยี่ยงใดเล่าเจ้าคะ นังแพงมันไม่ได้เงียบเลย ระหว่างที่ให้พวกบ่าวไปลากตัวมันมา มันก็โพนท ะนาไปทั่วทั้งเรือนว่าคุณท่านแอบลักลอบได้เสียกับทาสในเรือน ไอ้อีพวกนั้นแม้มันจะไม่พูด แต่มันก็ต้องชะเง้อรอฟังรอดูว่าไอ้ทาสนั้นมีอยู่จริงรึไม่ และหากไอ้บุญทิ้งมันลอบเข้ามาพบกับคุณท่านอีก ตอนนั้นจะเป็นอย่างไรเล่าเจ้าคะ บ่าวว่าห่างไว้ก่อนจะดีกว่า”

“อย่าพูดจาไร้สาระน่า เธอเป็นถึงเทพีแห่งสงครามนะ คุณจะปกป้องเธอได้ยังไง? คุณมีปัญญาจะปกป้องเธอด้วยหรือไง?” เซเลน่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับท่าทีของเฟนด์ เธอจับมือของเขา แล้วพูดต่อ “ยังไงก็เถอะ คุณไม่คิดว่ามันแปลก ๆ เหรอ? ฉันพูดถึงนักรบสูงสุดน่ะ นักรบสูงสุดเป ็นใครกันแน่? ฉันได้ยินมาว่าเขาทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ อยู่เหนือกว่าราชาแห่งสงครามทั้งหลาย แต่โชคไม่ดี ที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าของเขาแม้แต่เสี้ยวเดียว ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ”

เธอบอก หลังจากเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเศร้าๆ “มันจะเป็นเครื่องรางของฉัน และฉันเชื่อว่ามันจะคุ้มครองฉันได้ตันหยง”