Novel & Cerita เทพนักรบ

มู่หรงหลิงขยับกายเพียงเล็กน้อย ก้าวออกมายืนเบื้องหน้ากองเพลิงที่กำลังลุกโชน ชายอาภรณ์สีอ่อนพลิ้วไหวท่ามกลางลมร้อน นางมิได้มีท่าทีหวาดกลัว มือเรียวชูป้ายไม้จารึกอักษรทองขึ้นสูงเหนือศีรษะ แสงไฟสีส้มสาดสะท้อนทับอักษรศักดิ์สิทธิ์บนป้ายจนเกิดรัศมีให้ดูขลังจนน่าเ กรงขามสะกดสายตาผู้คน ตราประทับเทียนลิขิต จากวัดเทียนฝูปรากฏเด่นชัด “ท่านคือองครักษ์ของจวนแม่ทัพกระมัง…” นางเว้นจังหวะสั้น ๆ ดวงตานิ่งลึก

เขตแดนเอื้อมมือไปตบไหล่นักรบเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจไม่อยากให้คิดมากด้วย เพราะถ้าเราไม่รับคำสาปแช่งนั้นมาใส่ตัวมันก็คงไม่มีผลอะไร "ขอบคุณทุกคนมากนะครับ" นักรบขอบคุณที่ทุกคนช่วย และมองไปที่พ่อของเธอพร้อมกับโค้งคำนับขอบคุณท่าน ที่ท่านยอมไม่เอาเรื่อง เพราะช่วยหักกลบลบหนี้กับ หนี้บุญคุณที่ล้นหัวเขาอยู่

เมื่อทหารนักรบต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นที่ถึงชีวิต พลังการต่อสู้ของเขาจะน่ากลัวที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย “พวกคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเทพีแห่งสงครามหงส์ปัณฑูร เกี่ยวกับเทพีสงครามแห่งดินแดน เกี่ยวกับพวกเราหรือเกี่ยวกับทหารทุกคนในภาคเหนือเลย!” “วันนี้ กูจะฆ่ามึงให้สาแก่ใจ!”

ชายหนุ่มผู้โชคดี เดินถือดอกไม้ ไปบนเวที ใบหน้าหล่อเหลา แดงก่ำ ด้วยความอาย ที่จู่ๆ ก็ได้มาแบบไม่ทันตั้งตัว "รบกวน แนะนำตัวครับ " "ผมชื่อ นักรบครับ เป็นเพื่อนร่วมงาน ของเจ้าบ่าว " "คุณนักรบ ได้รับช่อดอกไม้ ตำนานเขาบอกว่า จะได้แต่งงาน เป็นคนต่อไป คุณนักรบ คิดยังไงครับ "

กองทัพหนุนหนึ่งแสนนายของแคว้นเป่ยหมันปรากฏตัวขึ้นที่ปลายขอบฟ้า มันคือภาพที่น่าสะพรึงกลัวจนแทบจะหยุดลมหายใจ ทะเลทัพสีดำทะมึนที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตาตัดกับสีขาวโพลนของหิมะ ธงหมาป่าสีดำนับพันผืนปลิวสะบัดอย่างน่าเกรงขาม และผู้นำทัพนั้นคือ โบทา อุปราชและน้องชา ยร่วมสาบานของฮ่องเต้เป่ยหมัน ขุนศึกเฒ่าผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนและขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็นและโหดเหี้ยมไร้ปรานี

นางตานีเปลี่ยนท่าทีเป็นเริงร่า หยิบผ้าซับน้ำตาเนรมิตหน้าตาตนใหม่ให้สดใส ปรากกฎเป็นหญิงงามทันใด ยกมือไหว้ฉันด้วยท่าทีนอบน้อม “ข้ามีนามว่า เพ็ญประภา ต่อไปนี้จะเป็นเทพพรายตานีอารักขานาย พลางแบมือมาตรงหน้าฉัน” “อะไร หมายความว่าไง” “แกเห็นอะไรไอ้สุ เล่าขานหน่อยเพื่อน”

นักรบถอนหายใจแรง “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ นายยังมีโอกาสง้อน้องฝ้ายอีกนานเลยนะ ขึ้นอยู่กับนายล่ะว่าใจสู้ไหมรบ” นักรบสบตาประณตแล้วพยักหน้า

เทพนักดาบ(LV-5) ผู้ใช้ปืนขั้นสุดยอด(LV-4) จอมเวทย์ผู้เหนือล้ำ(LV-4) 『ฉายา』 【ทั่วไป】〘การใช้ชีวิตที่ผิดพลาด〙,〘ไอ้หื่น〙 ,〘นักดาบไร้พ่าย〙,〘เทพนักแม่นปืน〙,〘จอมเวทย์บรรพบุรุษ〙,〘อัพคลาสอาชีพขั้นสูง〙,〘เทพนักดาบ ระดับ 5〙,〘ผู้ใช้ปืนขั้นสุดยอด ระดับ 4〙,� �จอมเวทย์ผู้เหนือล้ำ ระดับ 4〙,〘ที่สุดแห่งเวทย์มนต์〙

ลินดาหันมาฟังเบนพูด เธอต้องเงยหน้าทำมุมเอียงสู้แสงยามบ่ายเมื่อพยายามมองหน้าเบน “แล้วโน่นล่ะ คุณว่าใคร” เบนชี้ไปที่รูปสลักอีกตัวที่อยู่ถัดมาราวห้าเมตร” “คิดว่าเป็นพวกนักรบค่ะ” “นอกจากที่เขาถืออาวุธแล้วคุณดูจากอะไรอีก” เบนถามต่อ

เจ้า พงษ์ภมรถามขึ้นด้วยความหนักใจ “ปล่อยมันบ้าไปก่อน ท่าทางแบบนี้เหมือนมันกำลังสู้แบบ จนตรอก และจากที่ผมซักไซ้ไอ้เม่น สาเหตุที่ไอ้กรไหวตัวทัน ก็เป็นเพราะไอ้เม่นนี่แหละที่เป็นคนโทรไปรายงานว่าพวกพี่ๆ ของมันทำงานพลาด หวังให้ไอ้กรส่งคนมาช่วยมันออกจากป่า แต่สุดท้ายม ันก็ถูก ลอยแพ... และเมื่อไอ้กรมันรู้ตัว คนอย่างมันต้องขนอาวุธมาป้องกันตัวเองเต็มอัตราศึกแน่” คิมหันต์วิเคราะห์