เทพนักรบ Novels & Stories

แต่นักรบนั้น สนุกสุดเหวี่ยงไม่รับรู้เรื่องทุกข์ใจใดๆ ทั้งสิ้น เพราะเขามันผู้ชายเจ้าสำราญ สุรากับนารีคือสิ่งที่ดึงดูดนักรบได้ อย่างอื่นไม่มีทางดึงเขาไว้ได้ "พี่นักรบกลับบ้านได้แล้วค่ะ" อยู่ๆ ก็มีหญิงสาวหน้าสะสวยมาดึงตัวของนักรบจนเกือบล้ม ความเมาทำให้นักรบเซไปตามแรงที่ถ ูกดึง

ฉายาของเขาในสนามรบคือทารอนผู้กุมความตาย ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อของเขาออกมาเพราะทุกคนต่างหวาดกลัว “นี่คงเป็นความฝันที่เหมือนจริงที่สุดเลย ขะ..ขอจูบสักครั้งได้ไหมคะ จะไม่ลืมพระคุณเลย”

นักรบบอก “ปีนเลยค่ะ ปีนเหมือนสไปรเดอร์แมนเลยค่ะ แดดดี๊ปีนแบบเมื่อกี้ก็ได้” ความเดียงสาทำให้น้องมะนาวบอกเขาแบบนั้น ทำเอานักรบต้องขำออกมา

รองแม่ทัพหนุ่มแตะเท้าทะยานไปเบื้องหน้าดั่งธนูที่ออกจากคัน ทุกครั้งที่เคลื่อนผ่านศัตรูร่างเหล่านั้นก็ทรุดลงไปดั่งใบไมร่วง จนในที่สุดก็เหลือเพียงชายในชุดนักรบเท่านั้น นัยน์ตาที่เคยนิ่งสนิทกลับลุกโชนราวกับแสงตะวัน ร้อนแรงแผดเผาจนหายใจไม่ออก เยี่ยนหยางจงสาวเท้าไปเบื้องหน้าทีล ะก้าวดุจพญายมจากนรก “ไม่ใช่คน แกมันไม่ใช่คน” ชายในชุดนักรบร้องตะโกนราวกับคนเสียสติ เนื้อตัวสั่นเทา สุดท้ายก็ปล่อยของเหลวกลิ่นฉุนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

มู่หรงหลิงขยับกายเพียงเล็กน้อย ก้าวออกมายืนเบื้องหน้ากองเพลิงที่กำลังลุกโชน ชายอาภรณ์สีอ่อนพลิ้วไหวท่ามกลางลมร้อน นางมิได้มีท่าทีหวาดกลัว มือเรียวชูป้ายไม้จารึกอักษรทองขึ้นสูงเหนือศีรษะ แสงไฟสีส้มสาดสะท้อนทับอักษรศักดิ์สิทธิ์บนป้ายจนเกิดรัศมีให้ดูขลังจนน่าเ กรงขามสะกดสายตาผู้คน ตราประทับเทียนลิขิต จากวัดเทียนฝูปรากฏเด่นชัด “ท่านคือองครักษ์ของจวนแม่ทัพกระมัง…” นางเว้นจังหวะสั้น ๆ ดวงตานิ่งลึก

เขตแดนเอื้อมมือไปตบไหล่นักรบเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจไม่อยากให้คิดมากด้วย เพราะถ้าเราไม่รับคำสาปแช่งนั้นมาใส่ตัวมันก็คงไม่มีผลอะไร "ขอบคุณทุกคนมากนะครับ" นักรบขอบคุณที่ทุกคนช่วย และมองไปที่พ่อของเธอพร้อมกับโค้งคำนับขอบคุณท่าน ที่ท่านยอมไม่เอาเรื่อง เพราะช่วยหักกลบลบหนี้กับ หนี้บุญคุณที่ล้นหัวเขาอยู่

เมื่อทหารนักรบต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นที่ถึงชีวิต พลังการต่อสู้ของเขาจะน่ากลัวที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย “พวกคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเทพีแห่งสงครามหงส์ปัณฑูร เกี่ยวกับเทพีสงครามแห่งดินแดน เกี่ยวกับพวกเราหรือเกี่ยวกับทหารทุกคนในภาคเหนือเลย!” “วันนี้ กูจะฆ่ามึงให้สาแก่ใจ!”

ชายหนุ่มผู้โชคดี เดินถือดอกไม้ ไปบนเวที ใบหน้าหล่อเหลา แดงก่ำ ด้วยความอาย ที่จู่ๆ ก็ได้มาแบบไม่ทันตั้งตัว "รบกวน แนะนำตัวครับ " "ผมชื่อ นักรบครับ เป็นเพื่อนร่วมงาน ของเจ้าบ่าว " "คุณนักรบ ได้รับช่อดอกไม้ ตำนานเขาบอกว่า จะได้แต่งงาน เป็นคนต่อไป คุณนักรบ คิดยังไงครับ "

กองทัพหนุนหนึ่งแสนนายของแคว้นเป่ยหมันปรากฏตัวขึ้นที่ปลายขอบฟ้า มันคือภาพที่น่าสะพรึงกลัวจนแทบจะหยุดลมหายใจ ทะเลทัพสีดำทะมึนที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตาตัดกับสีขาวโพลนของหิมะ ธงหมาป่าสีดำนับพันผืนปลิวสะบัดอย่างน่าเกรงขาม และผู้นำทัพนั้นคือ โบทา อุปราชและน้องชา ยร่วมสาบานของฮ่องเต้เป่ยหมัน ขุนศึกเฒ่าผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนและขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็นและโหดเหี้ยมไร้ปรานี

นางตานีเปลี่ยนท่าทีเป็นเริงร่า หยิบผ้าซับน้ำตาเนรมิตหน้าตาตนใหม่ให้สดใส ปรากกฎเป็นหญิงงามทันใด ยกมือไหว้ฉันด้วยท่าทีนอบน้อม “ข้ามีนามว่า เพ็ญประภา ต่อไปนี้จะเป็นเทพพรายตานีอารักขานาย พลางแบมือมาตรงหน้าฉัน” “อะไร หมายความว่าไง” “แกเห็นอะไรไอ้สุ เล่าขานหน่อยเพื่อน”