Novel & Cerita เทพนักรบ

มาดามโรส เบนิคอฟบ่นเสียงขรม เธอก็ใช่ว่าจะอยากช้า แต่ชุดหรูหรา มันพันแข็งพันขา เลยชักช้าไปบ้าง แต่มันไม่ทันใจไอ้ลูกชายหัวโปรดที่กำลังใจร้อนเป็นไฟ เธอกระฟัดกระเฟียดก้าวลงจากรถยนต์และเดินนำหน้าบุตรชายไปอย่างอารมณ์ไม่ดี ที่ถูกดึงตัวออกมาจากงานราตรีสโมสร ที่กำลังสนุกสนาน เพ ราะการขู่วางระเบิดของบุคคลลึกลับ...ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงได้มาลองเชิง ‘เบนิคอฟ’

บรรยากาศวังอึ้งเงียบ…จนชายผู้หนึ่งก้าวออกจากเงา ออกญาศรีคีรินทร์ภักดี (ขุนคีรีนทร์) — นักรบฝ่ายเหนือ ร่างสูงบึกบึน ไหล่กว้าง หน้าไทยแท้สายเข้ม ผิวทองแดดสนามรบ

สตรีขายผ้าฝั่งตรงข้ามขยับเข้ามาสมทบ นางเบ้ปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “นางก็แค่สตรีบ้านป่าติดชายแดนมีบิดาเป็นหมอธรรมดาๆ ยามนั้นกองทัพถูกตลบหลังจนแตกพ่าย”

เอกอัคราชทูตเอ่ย โคร์บาตาร์แค่นหัวเราะต่ำ ๆ ปรายตามองไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งราวกับภูผาที่แข็งแกร่งเบื้องหลังตนเองท่ามกลางเหล่านักรบของชาฮาร์ “เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต!” นักรบของชาฮาร์ประสานเสียง เสียงฮือฮาก็ดังก้องทั่วพลับพลาทันทีเมื่อชื่อของเจอีเต เอ่ยออกมาจากปากเอกอัคราชทูต เจอีเต... คือนักรบผู้ที่ได้รับสมญาว่า หมาป่าทะเลทราย ของชาฮาร์ หนึ่งในแม่ทัพที่เคยทำศึกมานับครั้งไม่ถ้วนทั่วรอบแถบมองโกล ที่ทั้งแขนขาของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันเป็นหลักฐานการต่อสู่นับครั้งไม่ถ้วนของเขา

ความเงียบสงัดระดับสุสานหมื่นปีเข้าปกคลุมน่านฟ้าแดนอเวจี ทหารสวรรค์หนึ่งแสนนายเบิกตาถลน อาวุธในมือสั่นสะท้านจนหลุดร่วงหล่นกระทบเมฆามงคลดังกราว ขวัญกำลังใจของกองทัพศักดิ์สิทธิ์แตกกระเจิงเมื่อผู้บัญชาการสูงสุดถูกตบสลบในคราเดียว! เมื่อตัวน่ารำคาญถูกกวาดล้างพ้นสายตา

แต่นักรบนั้น สนุกสุดเหวี่ยงไม่รับรู้เรื่องทุกข์ใจใดๆ ทั้งสิ้น เพราะเขามันผู้ชายเจ้าสำราญ สุรากับนารีคือสิ่งที่ดึงดูดนักรบได้ อย่างอื่นไม่มีทางดึงเขาไว้ได้ "พี่นักรบกลับบ้านได้แล้วค่ะ" อยู่ๆ ก็มีหญิงสาวหน้าสะสวยมาดึงตัวของนักรบจนเกือบล้ม ความเมาทำให้นักรบเซไปตามแรงที่ถ ูกดึง

ฉายาของเขาในสนามรบคือทารอนผู้กุมความตาย ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อของเขาออกมาเพราะทุกคนต่างหวาดกลัว “นี่คงเป็นความฝันที่เหมือนจริงที่สุดเลย ขะ..ขอจูบสักครั้งได้ไหมคะ จะไม่ลืมพระคุณเลย”

นักรบบอก “ปีนเลยค่ะ ปีนเหมือนสไปรเดอร์แมนเลยค่ะ แดดดี๊ปีนแบบเมื่อกี้ก็ได้” ความเดียงสาทำให้น้องมะนาวบอกเขาแบบนั้น ทำเอานักรบต้องขำออกมา

รองแม่ทัพหนุ่มแตะเท้าทะยานไปเบื้องหน้าดั่งธนูที่ออกจากคัน ทุกครั้งที่เคลื่อนผ่านศัตรูร่างเหล่านั้นก็ทรุดลงไปดั่งใบไมร่วง จนในที่สุดก็เหลือเพียงชายในชุดนักรบเท่านั้น นัยน์ตาที่เคยนิ่งสนิทกลับลุกโชนราวกับแสงตะวัน ร้อนแรงแผดเผาจนหายใจไม่ออก เยี่ยนหยางจงสาวเท้าไปเบื้องหน้าทีล ะก้าวดุจพญายมจากนรก “ไม่ใช่คน แกมันไม่ใช่คน” ชายในชุดนักรบร้องตะโกนราวกับคนเสียสติ เนื้อตัวสั่นเทา สุดท้ายก็ปล่อยของเหลวกลิ่นฉุนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

มู่หรงหลิงขยับกายเพียงเล็กน้อย ก้าวออกมายืนเบื้องหน้ากองเพลิงที่กำลังลุกโชน ชายอาภรณ์สีอ่อนพลิ้วไหวท่ามกลางลมร้อน นางมิได้มีท่าทีหวาดกลัว มือเรียวชูป้ายไม้จารึกอักษรทองขึ้นสูงเหนือศีรษะ แสงไฟสีส้มสาดสะท้อนทับอักษรศักดิ์สิทธิ์บนป้ายจนเกิดรัศมีให้ดูขลังจนน่าเ กรงขามสะกดสายตาผู้คน ตราประทับเทียนลิขิต จากวัดเทียนฝูปรากฏเด่นชัด “ท่านคือองครักษ์ของจวนแม่ทัพกระมัง…” นางเว้นจังหวะสั้น ๆ ดวงตานิ่งลึก