เทพนักรบ นิยาย & เรื่องราว

ใบหน้าคมเข้มกระด้างบึ้งตึง ส่วนดวงตาอันแรงกล้านั้นสบตานางอย่างตำหนิ และเหมือนจะกำลังภาวนาให้นางรีบๆ ไปให้พ้นๆ สายตา ซึ่งทั้งคู่คิดตรงกันอย่างน่าประหลาด อู๋ซานเหนียงคิดจะกวนประสาทใส่เขาอีก แต่โรคเข้าทางปาก เคราะห์ร้ายก็ออกทางปาก นางจึงตัดสินใจสงบเสงี่ยม ทำ ตัวว่าง่าย หัวอ่อนและไร้พิษภัย ทว่าชายผู้สูงศักดิ์คนนี้ไม่เคยไว้ใจนาง “ข้าต้องการกลับลงสู่สนามรบ” เขาประกาศโองการของตนเอง “แต่ว่าสงครามจะทำให้...”

พ่อของอิจิสั่งพร้อมกับร่ายคาถาป้องกัน เทนชิ ไม่รอช้า เขารวบรวมพลังเวทย์และร่ายคาถา "มายาแห่งแสง!" เกิดเป็นภาพลวงตาของกองทัพนักรบจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พุ่งเข้าใส่ปีศาจเงา ทำให้พวกมันหยุดชะงักด้วยความสับสนและหวาดกลัว "พวกมันยังไม่รู้ว่าเรามาแล้ว! รีบจัดการพวกมันใน ตอนที่พวกมันยังสับสน!"

แสนซนเอ่ยท้วง "พวกรักหนูกับแม่ที่สุดเลย" "ฉันรักเธอ... แสนรัก ฉันรักเธอ" ...... The end

เสียงนักข่าวฮือฮา หากธามไม่เข้าใจศัพท์แสลงนั่น 'คู่จิ้น' อะไรกัน “ตอนเดินไปนั่งคุณช่วยดูทางให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์มาเห็นอะไรไม่ถนัด เดี๋ยวสะดุดสายอะไรให้เป็นเรื่อง” หญิงสาวกระซิบบอกคนข้าง ๆ เมื่อเห็นราง ๆ ว่าบนพื้นเต็มไปด้วยสายอะไรต่ออะไรมากม าย คำพูดนั้นช่วยเฉลยข้อข้องใจของธามจนกระจ่าง ชายหนุ่มกระหยิ่มในใจเมื่อเห็นหนทางจะแก้เผ็ดยายคุณหนูคนสวยตาถั่ว

>ปกป้อง “ได้หมด” >นักรบ “อืม” >สงคราม ส่วนธีกับโทนและอัศวิน ตอบตกลงแค่เพียงพยักหน้า

พิสุทธิ์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างหู "มึงเป็นผี ส่วนกูเป็นหมอผี กูจะปราบผีอย่างมึง มาดูกันว่าคนหรือผีจะชนะ"

ได้” คำพูดที่ดูถูกศีลธรรมและไม่ไว้หน้ากันทำให้รณภพกำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะทำงาน ใจหนึ่งเขาอยากจะลุกขึ้นไปซัดหน้าคนตรงหน้าที่กล้าพ่นคำพูดแบบนี้ออกมากับคนที่เขารักเหมือนน้องสาว ทว่าความจริงที่ว่าเบนจามินคือ ‘คนสำคัญ’ ที่จะพาผ้าไทยไปสู่เวทีระดับโลกตามความฝันของพิมแพรทอ งและไหมพราวงาม ทำให้เขาต้องข่มใจเอาไว้ก่อน

กรงรักราชาโจร ตอนที่ 72 (การลงทัณฑ์ของซีรีน) “ทหาร!” พระนางตะเบ็งเสียงอย่างน่าเกรงขาม นั่นทำให้ซีรีนเงยหน้ามองทันที

ประตูวังหลวงสูงตระหง่านเบื้องหน้า กำแพงเมืองทอดยาวสุดสายตา กระเบื้องเคลือบบนหลังคาสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายประกายระยิบระยับ ทหารรักษาการณ์ในชุดเกราะยืนประจำตำแหน่งอย่างเคร่งครัด ทุกย่างก้าวของผู้คนในบริเวณนั้นล้วนอยู่ภายใต้สายตาผู้คุมกฎ หลินอวี้เหนียง กลับไม่มีแก่ใจชื่ นชมความงดงามเหล่านั้นแม้แต่น้อย สายตานางจับจ้องอยู่ที่ไหดินเผาในอ้อมแขน ราวกับหากเผลอกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ไหใบนี้อาจถูกใครบางคนยกไปทิ้งโดยไม่ไยดี

องค์ชายใหญ่มองนางรำตาไม่กะพริบ “ใครเป็นแม่ทัพใหญ่? ในเมื่อหลี่เทียนเหยากำลังจะตายแล้ว?” “เป็นแม่ทัพคนสนิมของเทพสงคราม นามว่าเจิ้งหราน สายข่าวบอกว่าเขาคือกุนซือข้างกายเทพสงคราม คราวนี้ต้าห่านคงไม่มีแม่ทัพฝีมือเก่งกาจแล้ว ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้กุนซือคนหนึ่งนำทัพได้อ ย่างไร”