เทพยา Novels & Stories

ป้าคนหนึ่งถามพลางหยิบขวดขึ้นมาดู "สีสวยจัง มันใช้แก้เหาได้จริงเหรอ? ไม่เหม็นเหมือนยาฆ่าแมลงนะ" "จริงสิคะป้า" ซู่ชิงเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "นี่คือสูตรสมุนไพรเข้มข้น สกัดจากสะเดาและมะกรูด ไม่ใช้ยาฆ่าแมลงเลยค่ะ ปลอดภัยเข้าตาไม่แสบ แถมสระแล้วผมนุ่มด้วยนะ ไม่เชื่ อลองดมกลิ่นดูสิคะ"

ความเงียบกดทับทั้งห้องทันที ราวกับอากาศหยุดไหลเวียน ยาที่เขาพูดถึงนั้นไม่ใช่ยาธรรมดา แต่เป็นยาสูตรโบราณที่ใช้เฉพาะในกรณีพิเศษ ‘เมิ่งซินถัง’ คือยาแห่งการทำให้ ‘หัวใจหลับใหล’ ลืมความเจ็บปวดและภาพที่ไม่ควรเห็น

ความจริงใต้หน้ากากเทพธิดา ในห้องที่ปิดมิดชิด หมอหลวงจางใช้เข็มเงินทดสอบและนำเศษรากไม้นั้นไปแช่ในน้ำอุ่น ก่อนจะหน้าซีดเผือด "ทูลฮองเฮา... นี่มิใช่โสมเมฆาครามพะย่ะค่ะ แต่มันคือ 'หญ้ากระจายปราณ' ที่ถูกนำมาอาบน้ำผึ้งป่าและอบด้วยควันโสมจนมีกลิ่นเลียนแบบพะย่ะค่ะ!"

ฉันก็เป็นแค่นางบำเรอคนนึงที่พี่ ‘เจ้าคุณ’ เกลียดเข้ากระดูกดำ ทั้งๆ ที่ไม่ควรคิดอะไร ทั้งๆ ที่ไม่ควรหวัง ทว่าฉันกลับ…กลับรักเขาหมดหัวใจ…

​“แต่มันแพงมากนะคะ วี่เอาแบบเล็กกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ” เธอหยิบแหวนมาดูเห็นราคาแล้วก็ย่นจมูกน้อยๆ ตอนนี้หน้าของเธอเป็นสีเรื่อด้วยความปลาบปลื้มใจที่เขากรุณาเธออย่างเหลือเกิน เมียบำเรอคนนี้ ทาสรักของเขาคนนี้ นายเอื้อเอ็นดูจนมอบของขวัญวันเกิดให้...อย่างน้อยเขาก็คงจะจาง เกลียดเธอบ้างแล้วกระมัง

จ้านเป่ยว่างรู้ดีว่าการคลอดบุตรเป็นสิ่งที่อันตราย ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า "ได้ ยานั้นชื่ออะไร? เมื่อพรุ่งนี้เลิกงานข้าจะซื้อมัน" "ยานั้นเรียกว่าเม็ดซืนเจียว มันทำมาจากโสมและกาวหนังลา บวกกับสมุนไพรแก้ปวด เจ้าสำรองไว้เจ็ดแปดเม็ดก่อน ถ้าความเจ็บปวดรุนแรงมากจนข้าหมดแรงและสูญ เสียชี่และเลือดระหว่างคลอดบุตร ใช้เม็ดซืนเจียวนี้ได้ดีที่สุด"

น่าจะเป็นยาพิษที่เผยอวี้ให้นางกิน นอกจากโอสถกำหนัดแล้ว ยังมีตัวยาที่กระตุ้นให้เกิดอาการใจสั่นกำเริบ มิหนำซ้ำยังมีสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งนามว่าบุปผาเจ็ดราตรี มันคือโอสถกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งนัก

หวังหยวนหัวเราะเยาะ “เก็บยาแก้พิษของพวกเจ้าไว้กินเองเถอะ นำชะเอมเทศมา!” ว่ากันว่ายาเบื่อนั้นอัศจรรย์ แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงสองใบสั่งยาเท่านั้น ใบสั่งยาหนึ่งมีส่วนผสมจากดอกป๊อปปี้และเอฟีดราเป็นหลัก ส่วนอีกสูตรหนึ่งมีส่วนผสมหลักจากเฉาโอวและหญ้าฝรั่น ซ ึ่งยาแก้พิษก็ไม่มีอะไรอัศจรรย์เช่นกัน แค่ชะเอมเทศก็พอแล้ว!

ดีหรือไม่ “ดี ๆ ดีมาก ๆ เลยล่ะ” เก้าเทียนรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนจะหัวเราะ ขณะคิดทบทวนว่าในมือตนเองนั้นมีตัวยาใดที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพให้หายอย่างเร็วที่สุดบ้าง ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อวันก่อนที่ไปซื้อพวกตัวยา เขาได้ซื้อเหมาซื่อโถที่ในหัวบอกว่าจะช่วยรัก ษาบาดแผลให้หายภายในเร็ววัน ตอนแรกก็คิดว่าคงต้องเสียรู้คนที่ขายไปแล้ว มิคิดว่าจะได้ใช้ในยามนี้

หมอหนุ่มกล่าวบอกเธอ ก่อนค่อย ๆ ฉีดยาให้ ทิชาเริ่มสะลืมสะลือจากฤทธิ์ยา ทิวเทพก้มลงมาหาเธอหลังจากที่หมอเดินออกไปแล้ว พร้อมถามว่า "เธอชื่ออะไร" เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "ฉะ..ฉันชื่อ ทิชา ค่ะ-//-"