เทพยา Novels & Stories

หลิงเฟยสกัดจุดให้ท่านอ๋องไปสามจุดที่หน้าอกพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากสายรัดเอว เป็นขวดยาเล็ก ๆ ด้านในมียาเม็ดเล็ก ๆ สีน้ำตาลอยู่ในนั้น นางหยิบมาเพียงสองเม็ด “อ้าปาก” “นั่นยาอะไรขอรับ” “ยาต้าหวง เป็นยาถอนพิษร้ายแรงสิบชนิดรีบกินไม่เกินครึ่งชั่วยามก็จะขับพิษที่เหลือออก มาจนหมด”

เธอบอกท่าน “แต่แม่ว่า...” ยังพูดไม่ทันจบคนป่วยก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “นะคะแม่เตย กินข้าวกินยาไข้ก็ลดเองค่ะ อีกอย่างอินทร์ก็กินยาไปแล้วรอบหนึ่ง รอแต่จะให้ออกฤทธิ์เท่านั้นค่ะ” เธออ้างเหตุผลให้ท่าน

ึ่งเท่ากับมีพืชพรรณดอกไม้หรือสมุนไพรมากมายช่วยในการบำรุงร่างกาย จึงเชื่อกันว่าน้ำผึ้งเดือน 5 เป็นน้ำผึ้งที่มีคุณภาพดีที่สุดในการปรุงยา ต่อมา พาดหง่าไม้ หมายถึง บอระเพ็ดหรือเครือเขาฮอ บอระเพ็ดเป็นเถาเลื้อยตามคาคบหรือกิ่งไม้จึงเรียกว่พาดหง่าไม้ เถาบอระเพ็ดมีรสขมจัด เย็น ใช้แก้ไข้ทุกชนิด แก้พิษฝีดาษ เป็นยาขมเจริญอาหาร

เพียงเถ้าธุลี พิษที่นางโดนเรียกว่าเพียงเถ้าธุลี เธอถอนได้ เพียงแค่ต้องใช้ยาหลายชนิด มีสองชนิดที่ค่อนข้างหายาก กู้ชูหน่วนนึกย้อนในความทรงจำ แต่กลับหาไม่เจอว่าใครเป็นคนวางยานาง

ขณะเอ่ยตอบ ทิพย์ทิวาก็ไม่อาจมองหน้าแทนไทได้เลย อยู่ๆ ก็รู้สึกเขิน เธอจะบ้าตายเพื่อขจัดความเขิน ทิพย์ทิวาจึงหยิบยาทุกอย่างในถุงออกมาอ่านข้อบ่งชี้การใช้ อ่านไปก็งงไป เพราะไม่รู้จะใช้ยาตัวไหนดี “ผมไม่เคยมีประวัติแพ้ยา”เมื่อหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แทนไทก็เอ่ยขึ้น “อ้อ ”คนข้างๆ เอ่ยรับแค่นั้น เพราะกำลังก้มหน้า ก้มตาอ่านยาบนตักอยู่

“ถ้านายรู้จักฉัน แกก็จะรู้ทักษะทางการแพทย์ของฉัน ยาเม็ดนี้เรียกว่าถังเจี้ยนหยวน และตั้งแต่วันที่แกกินยานี้ไป แกจะต้องได้รับยาแก้พิษทุกสัปดาห์” “ไม่งั้นสิ่งที่รอแกอยู่คือความเจ็บปวด โดยที่เส้นลมปราณของแกจะระเบิด และแกจะตายอย่างทุกข์ทรมานเป็นเวลาร้อยวัน”

จื่ออวิ๋นเฟยกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างเซื่องซึม เย่ฮานและชิงเฟิงก็ได้ยิน ตอนนี้ชิงเฟิงได้กล่าวอย่างตื่นเต้นขึ้นมา : "คุณหนูใหญ่ ท่านพูดจริงหรือที่เขาเอายาเทพให้ท่านทาน?" "ยาเทพอะไร นั่นเรียกว่ายาเทพสถิตย์ เป็นยาใช้ในการฟื้นฟูรักษาบาดแผลให้หายอย่างรวดเร็ว ผลของ ยาดีมากจริงๆ แต่ว่าเมื่อครู่ที่ข้าได้ลองดม ส่วนผสมของยาจะต้องหายากมีราคาแพงแน่นอน แต่หากมีสถาบันแพทย์หลวงและท่านพี่ฮั้ว ข้าคิดว่าสามารถลองปรุงดูได้"

้โชว์ “เอสเพลสโซ่ เอ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ ไม่เอาเอสแพลสโซ่นะคะ คาปูร้อนหนึ่ง และก็ลาเต้เย็นสองแก้วค่ะ ทุกแก้วหวานน้อยนะคะ” ขณะยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เธออดหันไปมองโต๊ะประจำส่วนตัวของเขาไม่ได้ แล้วก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอไม่โทษตัวเองเลยที่ยังอาลัยอาวรณ์ผู้ชา ยคนนั้นอยู่ และอาจจะต้องใช้เวลาอีกนานด้วยกว่าจะสงบจิตสงบใจไม่ให้เว้าวอนคิดถึงได้ แต่เธอเชื่อว่าสักวันเธอจะต้องทำได้แน่นอน เธอจะลืมเขาได้ในที่สุด

หวงตี้ตรัสขณะที่มองอนุชาของพระองค์ด้วยท่าทีสงบ "ทุกทีเจ้าต้องมีตัวอย่างสินค้ามาให้ข้าดู คราวนี้มีหรือไม่" "มีพ่ะย่ะค่ะ" เขาเดินเข้ามาใกล้ พลางล้วงหยิบใบไม้แห้งสี่ห้าใบออกมา "นี่เรียกว่า เซิ่งหลัวเล่อ (กะเพรา) เป็นพืชที่เกิดในเซินตู เดิมเป็นพืชที่ใช้บูชาเทพเจ้าของที่นั่น แต่ว่ามันม ีสรรพคุณช่วยรักษาอาการปวดท้องได้เป็นอย่างดี ตอนที่กระหม่อมป่วยตอนไปตรวจงานที่เส้นทางสายไหม ก็รอดมาได้เพราะสมุนไพรชนิดนี้พ่ะย่ะค่ะ"

ขณะที่คนเจ็บเอง มองหมอจำเป็นค้นหายาในกล่องไม้ครู่หนึ่ง ก็หยิบยาขวดหนึ่งออกมาเปิด ทาที่แผลของเขาอย่างเบามือ หากฤทธิ์เผ็ดร้อนของมันก็ทำให้รู้สึกแสบจนต้องสูดปากแรงๆ “ยาอะไร” “อันซีเซียง มีรสขมเผ็ด ออกฤทธิ์ต่อตับ ม้าม และเส้นลมปราณ สามารถขับพิษร้ายได้”