แกล้งโง่ Novels & Stories

ประโยคถัดมาสร้างความเดือดดาลให้มินิเป็นอย่างมาก “คำก็เด็กสองคำก็เด็ก ก็เด็กคนนี้แหละที่มันโง่รักพี่มาตลอด โง่ถึงขนาดยอมทำเรื่องหน้าอายที่สุดในชีวิต เพราะคิดว่าพี่จะรับรัก โง่ที่เพ้อฝันถึงเรื่ิองของเรา โง่ที่คิดว่าพี่ห่วงเพราะมีใจ แต่ที่โง่ที่สุดคืออะไรรู้ไหมคะ โง่ ที่มารักคนอย่างพี่”

ชวีโวยวายวิ่งง้อคนงอนทั่วสระ คนในห้องนั่งเล่นมองออกมาแล้วถึงกับโคลงศีรษะ เป็นคู่ที่เหมาะกันดี คนบ้ากับคนบ้า [1] การแกง เป็นคำสแลง มาจากคำว่า การแกล้ง

จะทิ้งอะไรให้มันดีจะได้ไม่โง่ “มึงก็เล่นเก่งเกินใบเฟิร์น เมื่อก่อนโง่ให้กูออกบ่อย ทำไมตอนนี้ไม่โง่เลย” “อ้าว คนเราก็ต้องพัฒนาสิพอลลี่ จะมาโง่ซ้ำโง่ซากได้ยังไง”

… ปึก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตึง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอี๊ยด ๆๆๆๆๆๆๆ “อืมม อ่าห์” ‘ผมรู้ ว่าผมก็เป็นแค่คนโง่คนหนึ่ง’

การแกล้งโง่ มันแลกมาด้วยชีวิตลูก และความเกลียดชังจากผู้หญิงที่รักมากที่สุด "อึก..." เสียงคำรามต่ำในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะ หึ... หึ... บ้าคลั่งและขมขื่น เพี๊ยะ!

กานดาทำตัวแบบเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นโง่เง่าไม่สนใจอะไร วิธีการนี้ทำให้ปานดาวไม่ได้เฉลียวใจสักนิด คนเราไม่จำเป็นต้องอวดฉลาด แต่แกล้งโง่บ้างก็ได้ จะได้ฟังว่าคนอื่นจะพูดอะไร เห็นว่าคนอื่นทำอะไร ดีกว่าอวดฉลาดทั้งๆ ที่ตัวเองโง่และไม่รู้อะไรเลย

สาวน้อยรั่วกำปั้นใส่สองเฮีย แดนตะวันกับสุริยันต์หัวเราะร่วนที่ได้แกล้งยายตัวแสบ “เวลาแกล้งคนอื่นเมามันจริงนะ พอคนอื่นแกล้งบ้างเป็นยังไงล่ะ” “หน็อย... งั้นไม่ต้องกินแล้วค่ะ เททิ้งให้หมามันกินไปเลย” ประโยคนั้นทำให้แดนตะวันรีบปรามเอาไว้ “เฮียขอโทษ” “โหย... เกลียมัวอีกตามเค ย จะแกล้งมันก็ต้องแกล้งให้สุดๆ สิวะ”

ทายาทมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ กลับโดนผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวจนโงหัวไม่ขึ้น ใจของฉันนิ่งสนิทดั่งเถ้าถ่าน รู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี โชคดีที่ฉันยังไม่มีลูก ไม่อย่างนั้นฉันคงไปแบบไร้ห่วงไม่ได้ขนาดนี้

เพียงฝันชะงักไปนิด ก่อนจะก้มหน้าลงยิ้มแบบกลบเกลื่อน “ก็…นิดหน่อย” “แหม…ดูหน้าก็รู้แล้วว่ามากกว่านิดหน่อย” กิ่งแก้วแกล้งแซวเสียงยานคาง “บ้า ไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย”

เสียงหัวเราะจนกระจกสั่นสะเทือนดังขึ้นพร้อมกับร่างของเหยียนเฉิงอวี่ที่ลุกพรวดขึ้นยืน ชายหนุ่มหันหลังให้กระจกเงา แต่คิดไม่ถึงว่าอีกด้านคือตู้โชว์ที่มีกระจกใสและส่องสะท้อน ‘โกรธแล้ว? น่ากลัวกว่าที่คิด ถ้านายรู้จักใช้ความโกรธและความชั่วร้ายในใจอย่างฉัน เชื่อเถอะว่านายไม่มีทาง เป็นแค่คนเฝ้าประตูอย่างทุกวันนี้’