แกล้งโง่ นิยาย & เรื่องราว

“ถ้าฉันทำแล้วจะทำไม? และนี่คือตัวตนของแก นังแก่กะโหลกกะลา! มัวแต่นั่งเพ้อฝันไปทั้งวันว่าตัวเองฉลาดเลิศเลอทั้ง ๆ ที่ความจริงโง่เป็นบ้า!” ความโกรธของคาเลนพุ่งสูงขึ้นเมื่อฟังคำเหล่านั้น “อะไรนะ? แก… แก…”

ฉันไม่กล้าตอบอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง เหมือนคนที่ทำผิดที่ต้องการหลบซ่อนจากความผิดพลาด เฮ่อซือเหยียนไม่ชอบเห็นฉันมีบาดแผลอยู่ต่อหน้าเขา

เขาแกล้งทำเป็นนิ่ง ทั้งที่คำนั้นกำลังสื่อความหมายที่ชวนฉันไปไม่ถูก หลายปีก่อนเขาก็เคยใช้คำนี้ คำว่าให้ง้อคือการที่ฉันต้องเสียเปรียบเขาอยู่ท่าเดียว “ก็ง้ออยู่นี่ไง”

“ไม่ได้แกล้งเสียนาน” เผ็ดงอนใหญ่ ทำหน้าเง้า “ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ช่องนะ ฉันจะแกล้งตอบ”

การแกล้งโง่ มันแลกมาด้วยชีวิตลูก และความเกลียดชังจากผู้หญิงที่รักมากที่สุด "อึก..." เสียงคำรามต่ำในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะ หึ... หึ... บ้าคลั่งและขมขื่น เพี๊ยะ!

สาวน้อยรั่วกำปั้นใส่สองเฮีย แดนตะวันกับสุริยันต์หัวเราะร่วนที่ได้แกล้งยายตัวแสบ “เวลาแกล้งคนอื่นเมามันจริงนะ พอคนอื่นแกล้งบ้างเป็นยังไงล่ะ” “หน็อย... งั้นไม่ต้องกินแล้วค่ะ เททิ้งให้หมามันกินไปเลย” ประโยคนั้นทำให้แดนตะวันรีบปรามเอาไว้ “เฮียขอโทษ” “โหย... เกลียมัวอีกตามเค ย จะแกล้งมันก็ต้องแกล้งให้สุดๆ สิวะ”

คนถามแกล้งทำไขสือ “เกลียด” “คำพูดนี้คุ้น ๆ” อัสนีหัวเราะลงลูกคอ กอดอกมองเจ้าหมาตัวใหญ่ที่กำลังยืนจังก้าเจรจากับเขาอย่างหน้าดำคร่ำเคร่ง “เจ้านายแกล้งผม” เจ้ามูมู่พูดอย่างงอน ๆ

ทายาทมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ กลับโดนผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวจนโงหัวไม่ขึ้น ใจของฉันนิ่งสนิทดั่งเถ้าถ่าน รู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี โชคดีที่ฉันยังไม่มีลูก ไม่อย่างนั้นฉันคงไปแบบไร้ห่วงไม่ได้ขนาดนี้

กลั่นแกล้งด้วยกระแทกจุดเดิมซ้ำๆ จนคนตัวเล็กจุกงอซบหน้านิ่งกับบ่าอีกครั้ง เสียงหอบปนกระสันซ่านจากภรรยาตัวน้อยปลุกอารมณ์ใคร่ให้อยากลงน้ำหนักยิ่งขึ้น การขยับเนิบนาบจึงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงเร่าร้อนจนวาลีสะท้านเป็นระยะ “อ๊า! พี่ไทม์...วะ วาเสียว” คนถูกแกล้งร้องข อความเห็นใจ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เพราะเกรงว่าจะมีคนในบ้านที่ยังไม่หลับมาได้ยินเข้า

(แกล้งโง่) เกรซโพล่งขึ้น “แกล้งโง่?” (อาฮะ ถ้ารู้ว่าตัวเองเล่นเกมไม่เก่งก็แค่แกล้งโง่ ตามน้ำไปกับเขา) “หลังจากนั้นล่ะ”