แกล้งโง่ Novels & Stories

คำถามที่ได้รับทำเอาเขาถึงกับขมวดคิ้ว “หนึ่งนางเอกที่แสนน่ารักและใสซื่อไม่เข้าใจการกระทำ แกล้งโง่แต่ความจริงคือโง่จริง” “....”

เขาแกล้งทำเป็นนิ่ง ทั้งที่คำนั้นกำลังสื่อความหมายที่ชวนฉันไปไม่ถูก หลายปีก่อนเขาก็เคยใช้คำนี้ คำว่าให้ง้อคือการที่ฉันต้องเสียเปรียบเขาอยู่ท่าเดียว “ก็ง้ออยู่นี่ไง”

ฉันรู้สึกปั่นป่วนในกระเพาะจนอยากจะอ้วก แต่ไม่สามารถควบคุมกล้ามเนื้อของตัวเองได้เลย ซ่งหวยเอินพิงขอบประตู มองฉันด้วยหางตาที่แดงก่ำ “พี่เยว่เยว่ เจ้าหลอกข้าอีกแล้ว ครั้งนี้ข้าจะยอมยกโทษให้เจ้าไปก่อน รอเจ้ากลับมา ห้ามทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกนะ”

เขาก็อดทนเก่งดีออก ทำไมอันหลงชอบบอกว่าตัวเองเหมือนคนไม่มีความอดทนล่ะ "อดทนต่ำจริงเหรอ อดทนเก่งล่ะสิไม่ว่า งั้นเค้าจะรอดูว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ" ฉันพูดหยอกล้อเขาตามประสา คิดว่ายังไงอันหลงก็คงชอบแกล้งเหมือนทุกครั้ง มาอ่อยถึงที่เพราะอยากแกล้งกันล่ะสิไม่ว่า! "จะแกล้งผมเห รอ"

กันภัยรู้สึกว่าขมคอไปหมด เดินลากขากลับบ้านแทบไม่ไหว คล้ายโดนค้อนปอนด์ใหญ่ๆ ทุบหัวจนแทบตั้งตัวไม่ทัน “พี่กันทำใจเถอะ” “พี่โง่มากใช่ไหมปราง โง่เป็นควายเลย” “พี่กันไม่ได้โง่หรอกจ้ะ แต่พี่กันซื่อเกินไปต่างหาก”

"กูไม่ได้โง่ ถึงกูจะได้เกรดแค่สองกว่า ๆ แต่กูก็ไม่ได้โง่อาการมันชัดเจนขนาดนั้นมันชัดเจนมานานแล้ว มีแต่มันน่ะโง่" อ่านจบแล้ว ช่วยกดไลก์ คอมเมนต์ ให้หน่อยน้าาาา ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

แกล้งกันชัดๆ แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ “แกล้งอะไร ผมไม่ได้แกล้ง” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นมาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบในความฝัน มันฟังดูเหมือนคนพูดเองก็อึดอัดทรมานเหมือนกัน แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่ทำให้ผมต้องตัวแข็งทื่อ

​มัวแต่ว้าวุ่นพะวักพะวง เลยไม่ได้สังเกตว่าคนบนเตียงเริ่มขยับ แล้วเขาก็กำลังแกล้งทำเป็นหลับ แต่จริงๆ หลับตาไว้ครึ่งๆ แต่แกล้งนอนนิ่งไว้ ไม่ให้คนที่กำลังคลานอยู่ข้างล่างรู้ตัว ​เขาเองก็... ​เกือบๆ จะสติแตกคล้ายหล่อนแหละ ​เมื่อคืนนี้เผลอไปงับเพื่อนเข้าปากลงท้อง แบบเต็มปา กเต็มคำ หลายหนเสียด้วย ยังติดใจติดตรึงถึงตอนนี้

แตงอ่อนหันมองคนบ้ากามทำอะไรประเจิดประเจ้อกลางวันแสกๆ อย่างหน้าไม่อายด้วยตาเขียวปั๊ดไม่พอใจ แต่ทว่า เขากลับหัวเราะขำ แล้วซุกหน้าเข้ามาไซ้คอหยอกล้อราวกับไม่สะทกสะท้าน "โอเคๆ ไม่แกล้งก็ได้ แค่นี้เองทำไมอารมณ์ขึ้นเร็วจังหื้อ? หงุดหงิดง่ายไปนะ"

“ถ้าฉันทำแล้วจะทำไม? และนี่คือตัวตนของแก นังแก่กะโหลกกะลา! มัวแต่นั่งเพ้อฝันไปทั้งวันว่าตัวเองฉลาดเลิศเลอทั้ง ๆ ที่ความจริงโง่เป็นบ้า!” ความโกรธของคาเลนพุ่งสูงขึ้นเมื่อฟังคำเหล่านั้น “อะไรนะ? แก… แก…”