แกล้งโง่ Novels & Stories

เมื่อเกิดความขัดใจ ฟ้าใสจึงโวยวายขึ้นมาทันที จนคนที่แกล้งอดใจไม่ไหวก้มลงไปปิดปากคนขี้บ่นนั้นทันที ก่อนจะขยับสะโพกกระแทกรัวๆ ไม่ยั้งจนฟ้าใสยกขาเกี่ยวสะโพกสอบไว้ "อ่าส์ฟ้า พอใจหรือยังครับ" "อ๊ะ!! อ๊ะ!อ๊าาาา" ฟ้าใสได้แต่พยักหน้า เพราะกวินกระแทกจนไม่มีจังหวะได้พัก " อืม ซี๊ดดด ฟ้า"

ฉันพูดเสียงเบา แบบเบามากด้วยความอาย แต่ก็โดนคนตรงหน้าแกล้งไม่เลิก “อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย” “อย่าแกล้งกันสิคะ -*-“ “ฮ่า ๆ” “คนบ้า” เขาหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าฉันทำหน้าตาโมโหที่เขาแกล้ง ฉันรู้ด้วยว่าก่อนหน้านี้เขาก็แกล้งทำเป็นเศร้าเพื่อให้ฉันตายใจ เหอะ เจ้าแผนการตลอด แต่ฉันเริ ่มจะทันเขาแล้วแหละ ^^

บุรุษร่างใหญ่ที่เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้านถึงกับแสยะยิ้ม “นางโง่ผู้นั้น มาแล้วจะทำอันใดได้” [1] อี้ซื่อ หมายถึง นางอี้ (อี้ฟางเยว่) ย้อนกลับไปดูอ้างอิงหมายเลข 1

เขาแกล้งกระเซ้าแหย่ จีน่าเงยหน้าไปยิ้มให้คนอารมณ์ดี “จีน่างอนไม่เก่งเท่าคุณหรอก รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณงอนเก่ง” หล่อนเอ่ย ทำให้นิคต้องเลิกคิ้ว “จริงหรือ ทำไมผมไม่รู้ตัวเลย”

กลั่นแกล้งด้วยกระแทกจุดเดิมซ้ำๆ จนคนตัวเล็กจุกงอซบหน้านิ่งกับบ่าอีกครั้ง เสียงหอบปนกระสันซ่านจากภรรยาตัวน้อยปลุกอารมณ์ใคร่ให้อยากลงน้ำหนักยิ่งขึ้น การขยับเนิบนาบจึงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงเร่าร้อนจนวาลีสะท้านเป็นระยะ “อ๊า! พี่ไทม์...วะ วาเสียว” คนถูกแกล้งร้องข อความเห็นใจ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เพราะเกรงว่าจะมีคนในบ้านที่ยังไม่หลับมาได้ยินเข้า

พี่แสนแกล้งผม "ยินดีครับ บอส" ผมแกล้งคืนสิ่ครับ แกล้งมาแกล้งกลับไม่โกง "มันเป็นทันพี่อ่ะฟ้า" พี่แสนว่า "ฮ่าฮ่าฮ่า" ผมขำ

"แกมันไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง ปากก็ไม่ดี แล้วยังจะเอาแต่ใจ หยาบคายกับเค้า แบบนี้ไม่เรียกว่าโง่แล้วจะให้เรียกว่าอะไรฮึ!?" คำว่า 'โง่' กระแทกเข้าแสกหน้าวอลเลอร์อย่างจังถึงสองครั้งสองหน กระนั้นเขากลับไม่นึกขุ่นเคืองบิดาเลยแม้แต่น้อย

น้ำเสียงยียวน แต่ไม่มีความโมโหที่ถูกเรียกด้วยชื่อนี้ ทั้งที่เมื่อวานแสดงความหวงแหนอย่างกับอะไรดี “เรียกเภเพลินไม่โมโหแล้วเหรอ” “โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า เภเพลินไม่อยากโง่ เภเพลินก็จะไม่โกรธ เภเพลินไม่อยากบ้า เภเพลินก็จะไม่โมโห ทวดขิมฉองเมื่อคืงเยย เภเพลินจำได้แม่งๆ”

พี่ชายแกล้งเย้าแหย่น้องสาวเล่น "ความบ้านี้ล่ะดีค่ะพี่ใหญ่บางครั้งเราจะแกล้งบ้าเพื่อทำร้ายคนดีๆจะได้ไม่มีความผิดยังไรเล่าคะ พี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลยเหอะถึงจะบ้าแต่ก็น่ารักนะคะ" เจาเย่วอันพูดแบบงอนๆใส่พี่ชาย

หลี่จือตกตะลึงทันที ใช่แล้ว การกระทำที่ผ่านมาของเจ้าเก้า ดูจะไม่ใช่การกระทำของคนโง่ หรือว่าเขากำลังซ่อนสามารถรอเวลาไว้จริง? ไม่มีทาง! ต่อให้เจ้าเก้าจะกำลังเสแสร้งแกล้งอยู่โง่ต่อหน้าเขา เล่นเป็นหมูกินเสือ[footnoteRef:1] [1: เป็นคำอุปมาว่าใช้อุบายหลอกลวง จงใจแกล้งอ่อนแอ ให้คู่ต่อสู้เม ินเฉย แล้วฉวยโอกาสคว้าชัยนัดสุดท้าย]