แกล้งโง่ นิยาย & เรื่องราว

ไอ้ลันเงิบอยู่สองวิ ก่อนจะสวนไอ้มาตรวัดแผ่นดินไหวไปอย่างโคตรเกลียดอย่างที่เห็นนี่แหละครับ “แม่งว่ากูโง่ งั้นถามหน่อยเหอะ ที่ว่ากูโง่นี่คือมึงจะบอกว่าตัวเองฉลาดใช่ป่ะ” “เปล่า ก็โง่เหมือนมึงนี่แหละ” มันยิ้มเจื่อนอย่างยอมรับ

เสียงหัวเราะจนกระจกสั่นสะเทือนดังขึ้นพร้อมกับร่างของเหยียนเฉิงอวี่ที่ลุกพรวดขึ้นยืน ชายหนุ่มหันหลังให้กระจกเงา แต่คิดไม่ถึงว่าอีกด้านคือตู้โชว์ที่มีกระจกใสและส่องสะท้อน ‘โกรธแล้ว? น่ากลัวกว่าที่คิด ถ้านายรู้จักใช้ความโกรธและความชั่วร้ายในใจอย่างฉัน เชื่อเถอะว่านายไม่มีทาง เป็นแค่คนเฝ้าประตูอย่างทุกวันนี้’

เพียงฝันชะงักไปนิด ก่อนจะก้มหน้าลงยิ้มแบบกลบเกลื่อน “ก็…นิดหน่อย” “แหม…ดูหน้าก็รู้แล้วว่ามากกว่านิดหน่อย” กิ่งแก้วแกล้งแซวเสียงยานคาง “บ้า ไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย”

“อย่าทำเป็นไม่เข้าใจหรือแกล้งโง่สิหนูน้อย” “บอกให้กลับไปไง พูดมากอยู่ได้”

เขาแกล้งกระเซ้าแหย่ จีน่าเงยหน้าไปยิ้มให้คนอารมณ์ดี “จีน่างอนไม่เก่งเท่าคุณหรอก รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณงอนเก่ง” หล่อนเอ่ย ทำให้นิคต้องเลิกคิ้ว “จริงหรือ ทำไมผมไม่รู้ตัวเลย”

จะทิ้งอะไรให้มันดีจะได้ไม่โง่ “มึงก็เล่นเก่งเกินใบเฟิร์น เมื่อก่อนโง่ให้กูออกบ่อย ทำไมตอนนี้ไม่โง่เลย” “อ้าว คนเราก็ต้องพัฒนาสิพอลลี่ จะมาโง่ซ้ำโง่ซากได้ยังไง”

“ปล่อยให้นั่งอยู่ในกองขี้หมูนั่นแหละป้า เห็นหน้าหวานๆ แบบนั้น ร้ายกาจมากเลยนะป้า ดูสิทำผมเปื้อนไปทั้งตัว” “ช่วยไม่ได้ อยากโง่เองทำไม ฮิ ฮิ...คนโง่ ย่อมเป็นเหยื่อคนฉลาดอยู่วันยันค่ำ” คนแกล้งยังคงเชิดหน้าถือดี แถมยังว่าเขาว่าโง่อีก มันน่านัก

เขาโวยวายออกมาแต่ก็ต้องสะดุดเพราะจะพูดคำว่า โง่ ออกมานั้นเอง ตลกฉิบหาย “ทำไมจะไม่กล้าก็ในเมื่อนายมันโง่ ขนาดดูไม่ออกว่าใครผิดใครถูก ฉันไม่ด่าว่า ควาย ก็บุญเท่าไหร่แล้ว”

"อกหักหรือไงป้าเหม่อเชียว" คินแกล้งพูดแหย่และเท้าคางมองฉัน "ขี้เกียจต่างหากล่ะ"

แกล้งร้องออกมาทั้ง ๆ ที่ไม่ได้โดนตี "มันน่าจริง ๆ ทะเล้นไม่เลิก" ป้าสายใจปากบ่นไม่เลิก ส่ายหน้าตัวเองเบา ๆ