Novel & Cerita แล้วใครมันจะไปดีเท่าพ่อเธอ

"ได้สิคะ แบมไม่เคยขัดใจแดดดี้อยู่แล้วค่ะ อะไรที่มันเป็นความสุขของพ่อเลี้ยงแห่งไร่ภูริช หนูทำให้ได้ทุกอย่างขอแค่เอ่ยปากออกมา" เธอรู้แล้วว่าตอนนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนดีเทียบเท่ากับผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว เขาคือคนที่รักเธอมากที่สุด ให้ได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ มอบความสุขและอนา คตที่ดีให้กับคนอย่างเธอได้ ไม่รู้ว่าตายอีกกี่ชาติถึงจะหาคนที่ดีกว่านี้ได้อีก

บิดาตาย แต่ของแค่นี้มันไม่ทำให้เธอใจอ่อนหรอก ใครอยากใจอ่อนก็เชิญยืนข้างเธอไปเถอะ แต่เซวียนหรูคนนี้ไม่ใช่ เธอบอกแล้วชีวิตนี้เธอไม่ใช่คนดี

ข้อความที่สองมาจากพ่อ "ฉันไม่น่าปล่อยให้แกเกิดมาเลย" ข้อความที่สามมาจากเบอร์แปลก มีเพียงประโยคเดียว "เธอจะต้องเสียใจ" สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลก็ยิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาส่งข้อความด่าทอมานับไม่ถ้วน

ประโยคคลาสสิกของคนเป็นแม่ ลูกกูเป็นคนดี สร้อยทองกลอกตามองบน ตอนนี้เธอไม่ใจอ่อนอีกแล้ว พวกเขาอยากทำอะไรก็เชิญ แต่ใจก็ยังเป็นห่วงบิดา “เดี๋ยวก่อน พ่อเป็นไงบ้าง หนูไม่ได้กลับไปหาเลย”

เธอเอ่ยเสียงสั่นเพราะไม่ยินดีที่จะไปอยู่กับคนอื่น “ต้องไป ถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายของพ่อ พ่อจะได้หมดห่วง พวกเขาเป็นคนดี แล้วก็ใจดีมาก”

“ดูท่าว่านี่จะเป็นทางเดียวที่จะทำให้ตาวีเกลียดเธอ” “จะมีแม่ดี ๆ ที่ไหนจะทิ้งให้ลูกไม่มีแม่และอยู่กับพ่อตามลำพังล่ะ ถูกไหม?”

“แม่คุณหนูคงจะสวยน่าดู” “สวยสิ ไม่งั้นพ่อคงไม่เอาเป็นเมียหรอก แต่จะเรียกว่าเมียดีหรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอทอดถอนใจอีกครั้ง เหมือนไม่อยากเอ่ย “ท่านไปไหนซะล่ะครับ”

เพลงเอ่ยปลอบใจคุณพ่อของเธอราวกับผู้ใหญ่ “ไปกันเถอะปะป๊า” เพ้นท์เอ่ย ก่อนจะเอามือน้อยดึงคุณพ่อของเธอให้เดินตามคุณแม่ของเธอไป

เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทุกคนพยักหน้า เธอไม่อยากให้แม่ต้องกังวลและเสียใจ “พ่อคะ...” เธอจับมือพ่อ...ถึงแม้จะท่านจะไม่ได้ให้กำเนิด แต่ท่านก็เป็นพ่อที่ดีที่สุดตั้งแต่จำความมาได้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่พ่อจะทำให้เธอเสียใจทั้งคำพูดและการกระทำ

"ไปเถอะ ฉันไม่รังแกคนที่ไม่มีทางสู้อยู่แล้ว พ่อเธอให้ท้ายขนาดนี้ คงไม่ใช้อำนาจพ่อเธอมาหาเรื่องฉันหรอก" "ไม่เป็นไร แค่นี้พ่อหนูก็ไม่ชอบเค้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พี่คงไม่สร่างเรื่องให้เขาโดนพ่อหนูเกลียดไปมากกว่านี้หรอก" เหตุผลนี้แหละที่เธอไม่ควรจะไปน่ะ!