Novel & Cerita โทบิรามะ

“ซากุระมีเดมอน แต่เรามีซาเรสตาและโรดามอร์ โรดามอร์คือมหาอำนาจอันดับสี่ของโลก ส่วนซาเรสตาคือมหาอำนาจอันดับห้าของโลก นอกจากนี้ เรายังมีจำนวนประเทศพันธมิตรมากกว่าซากุระและเดมอน ความต่างตรงนี้จะทำให้เราชนะสงคราม” “ฝ่าพระบาท ซากุระไม่ได้มีเพียงเดมอน แต่ทุกประ เทศทั้งทวีปเอเชียเป็นพันธมิตรกับซากุระทุกประเทศพ่ะย่ะค่ะ”

โซระครางเบาๆ อามัตสึมิกาโบชิ เป็นเทพเจ้าในตำนานของญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับความมืดมิดและความชั่วร้าย ถือเป็นตัวแทนของความสับสนวุ่นวายและพลังงานดั้งเดิมที่อยู่ก่อนการกำเนิดของจักรวาล

มาเฟียจ้าวชีวิต Writer : Aile'N ตอนที่ 27 (ตอนจบ) เป็นเวลากว่าสามเดือนที่โทโมยะและของขวัญใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น ด้วยเจตนารมณ์ของเขาที่หมายมั่นจะสละตำแหน่งหัวหน้าแก๊งคาชิมะให้ผู้เป็นน้องชาย เมื่อเรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นไปเวลาที่เหลือเขาจึงเริ่มเดินหน้าสอนงานน้องอย่างเต็มกำลังและขีด เส้นตายไว้ว่าภายในสองปีทาคิยะจะต้องพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนยอมรับให้ได้ นั่นทำให้อีกฝ่ายแอบมาโอดครวญให้ร่างบางฟังบ่อยๆ ว่าผู้เป็นพี่เคี่ยวเข็ญอย่างกับจะพาไปแข่งโอลิมปิก ได้ยินแล้วก็ขำแต่คงจะช่วยอะไรไม่ได้นอกจากคอยรับฟัง

เทวาเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญเพื่อนตัวดีตน “ตลกแล้ว กูไม่เชื่อหรอกว่ากูจะแพ้ท้องแทนเมีย จะแพ้ท้องแทนเด็กนั่นเพราะรักเธอมาก ไม่มีทาง! ” เขาสะบัดหัวเล็กน้อยพร้อมกับหยิบมะม่วงแรดในจานตรงหน้าขึ้นมากัดกินโดยไม่สนใจจะจิ้มพริกเกลือเลยสักนิด เขาโปรดของเปรี้ยวของดองมากตั้งแต่อยู่ สเปนแล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร และที่แปลกคือกินข้าวก็ไม่ได้เหม็นไปหมดทุกอย่าง กินได้แต่ข้าวไข่เจียว ส่วนอย่างอื่นเหม็นได้กลิ่นก็จะอาเจียนทุกที

ิเหมือนกัน “ไม่เจ็บแล้วค่ะ พี่รามเห็นหน้าลูกไหมคะ” “เห็นแล้ว หน้าเหมือนพี่เลยแต่ตากับปากแม่ว่าเหมือนอ้อน”อย่างน้อยก็ยังมีส่วนที่เหมือนเธอบ้าง เพราะใครๆ ต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ายัยหนูหน้าเหมือนพ่อราวกับถอดแบบกันมาเลยทำให้เธอเริ่มรู้สึกน้อยใจอยู่หน่อยๆ มาได้ยินแบบนี้ค่ อยเบาใจ

"ลูกคุณเป็นโรคคาวาซากิครับ" "โรคคาวาซากิ" หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสะสวยรูปร่างผอมเพรียวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขายาวดูธรรมดาหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัยกับโรคที่ฟังดูไม่คุ้นหูจากปากหมอวัยกลางคน เธอไม่เคยได้ยินโรคนี้มาก่อนเลย “มันคือโรคอะไรเหรอคะดิฉันไม่เคยได้ ยินมาก่อน”

ศุภมิตรทวนคำพูด “ปีนขึ้นมาเร็วเข้า” ศุภมิตรรีบทำตาม อิบารากิโดจิกอดร่างของเขาเอาไว้ และโหนข้ามแม่น้ำไป ศุภมิตรร้องเสียงหลง มีสัตว์ประหลาดกระโดดขึ้นมาเกือบจะกัดก้นเขา มันมีหัวและลำตัวเป็นเสือ มีขาหน้า ส่วนร่างท่อนล่างเป็นปลาไม่มีขาหลัง พอถึงอีกฝั่งเขาก็ วางศุภมิตรลงและโหนกลับมา อรุณนภารอเขาอยู่แล้ว “ในน้ำนี่ญาติเจ้าหรือเปล่า” อิบารากิโดจิถามหน้าตาเฉย

จู่ ๆ ไดโตะก็รู้สึกคอแห้งผาก เขาตบหน้าตัวเองสองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป มิยาตะเป็นใครน่ะหรือ? เขาเป็นนักดาบแห่งชินคาเงะเวย์ และเป็นหนึ่งในเทพสงครามของประเทศหมู่เกาะ! คนอย่างเขาเรียกได้ว่าไม่มีวันพ่ายแพ้!

นากามูระ มาริโอะร้อนใจมาก ถึงแม้ปกติเขาจะไม่กลัวที่ต้องตายในการต่อสู้ แต่พอความตายกำลังจะมาเยือนจริง ๆ เขาก็ยังอดกลัวไม่ได้ “คาวะ อุจิ?” เย่เทียนหยู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขา คาวะ อุจิ หัวหน้าพรรคคุโระประเทศนิปปอน บุ คคลที่มีข่าวลือว่าทะลวงถึงระดับปรมาจารย์แล้ว

กิรณาเสริม “ผมรอกินข้าว” คนตัวโตหน้าบูดบึ้งหงุดหงิดที่คู่หมั้นสนิทกับน้องสาวจนตัวเองกลายเป็นส่วนเกิน