Novel & Cerita โทบิรามะ

ภรรยาสาวอ้อนวอนแล้วพลางส่ายหน้า เขาโอบกอดและลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบ แล้วหอมไปที่ศีรษะเบาก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้างั้นพี่คงต้องใช้ร่างนายเมฆเพื่อเป็นสามีของปัทนะ” ยุทธนากระซิบบอก ก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นท่อนเอ็นขนาดยักษ์ของนายเมฆที่ชูชันใหญ่ยาว รูปร่างของชายว ัยสามสิบที่กำยำและดูสมบูรณ์ ทำให้ปัทมาภรณ์เคลิ้มเคลิ้ม จะว่าไปแล้วร่างของนายเมฆก็ทำให้เธอหวั่นไหวและมีอารมณ์ทางเพศอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

มอง ๆ แล้วชวนหลงใหล “ทับทิมกรอบค่ะ คุณเมสันลองเอาไปทานก็ได้นะคะ” “เพราะฝีมือของหนูรษาทำขนมไทยอร่อยมากค่ะ” “รษา ชื่อแปลก” “รษาเหรอ ใครกัน” เมสันพึมพำ มือใหญ่พร้อมจับลูกบิดประตูเชื่อมระหว่างกำแพง เขาหมุนลูกบิดอย่างเบามือ สายตาสอดส่องเห็นหญิงสาวผมดำขลับยืนรดน้ำดอกไม้

แม้ว่าตนจะมีอิสระในระดับหนึ่ง แต่ก็ต้องอยู่ภายใต้ขอบเขตการรับรู้ของอีกคนทุกขั้นตอน คราวนี้ผู้ที่มารับผิดชอบตำแหน่งคนขับเป็นชายมีอายุรูปร่างผอมคนหนึ่งที่ดูใจดี ดู ๆ ไปก็ไม่คล้ายคนขับรถของบ้านมาเฟียเท่าไหร่นัก ลุงเฉินแกออกจะเหมือนลุงแก่ ๆ ที่มารำไทเก๊กในสวนสาธารณะเส ียมากกว่า

ธีโอมองกระถางดอกไม้ลายสวยซึ่งต้นรักแรกพบสูงระดับเข่าของเขาอย่างครุ่นคิดแล้วก็ยิ้มออกมาบางๆ พลางส่ายหน้าช้าๆ กับความเป็นคนรู้มากของเจมส์ แต่มันเป็นความรู้มากที่เขาพอใจเป็นที่สุด. (รักแรกพบ เป็นพรรณไม้นำเข้าที่มีดอกสวยงาม เป็นพืชวงศ์เดียวกันกับชมพู่ ซึ่งพืชสกุลนี้

สมรภูมิตะวันออก: การต่อสู้ในสวนสาธารณะโบราณ ทีมทิศตะวันออก นำโดย คาชิมิ (ผู้ปกป้องธรรมชาติและผู้ชำระล้างจิตวิญญาณ), เคนตะ (ผู้สยบพลังงานและผู้พิทักษ์มิติ), บาระ (ผู้รักษากฎและผู้พิพากษา), เร็น (ผู้ชี้ชะตาและผู้ควบคุมโชคชะตา) และผู้ปกครองของพวกเขา ต่างมุ่ง

KAI : คิดถึงๆ BAIMAI : เออ TONMAI : โผงผางขวานผ่าซาก เมียแบบนี้กูเทไปแล้ว BAIMAI : เสือก KAI : เสือก ไอสัส JAPAN : เสือกมากค่ะ TONMAI : เจแปน BAIMAI : อย่าให้มากอิไม้ แกยังไม่ถึง... ซื้ออะไรมากินด้วย TONMAI : จะเที่ยงคืนแล้วนะเว้ย JAPAN : หิวมากเลยค่ะ KAI : ซื้อมาไอ้ไม้ มึงไม่ต้องพูดมาก

ปากอิ่มไล่จูบลงมาเรื่องขนถึงอกแกร่ง ปลายลิ้นอุ่นแวะตวัดลงบนตุ่มไตสีเข้มของชาร์ล จนมือหนาที่จับอยู่ที่สะโพกต้องบีบก้นเด้งของเธอจนขึ้นรอยนิ้ม “อื้มม” ชาร์ลครางออกมาอย่างพอใจ แค่นี้ก็ทำให้ของขวัญใจชื้นแล้ว ไม่เสียแรงที่ดูหนัง AVของญี่ปุ่นมาตาแทบแฉะก่อนที่จะตัดสินใ จมาที่นี่

ตัวเขาดำเป็นถ่าน ผมรกรุงรัง หนวดเคราหนาเป็นตอ หน้าเหมือนมหาโจรมากกว่าเศรษฐีเจ้าของเหมือง ถ้าไม่ใช่เพราะโตมาโดยมีย่าสะอาดคอยเลี้ยงดู และได้เจออัคราบ่อย ๆ มุกตาภาคงจะจำเขาไม่ได้และไม่กล้าเข้าไปใกล้ สบตากับเขาครู่เดียวเท่านั้นมุกตาภาเดินเนือยๆ เข้าไปหาคนอายุมากกว่า ยกมือไหว้ลวกๆ แต่ตากลอกมองไปทางอื่น “นายอัค สวัสดี”

แม้ว่าจะกินมาจากบ้านแล้ว แต่พอคุณป้าแสงโสมชวนก็ไม่อยากปฏิเสธ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กินอาหารอร่อย ๆ ฝีมือคุณป้า “ว่าแต่เจ้าตัวเล็กนี่ชื่ออะไรครับ คุณป้าเอามาเลี้ยงนานหรือยังครับ ช่อไม่เคยเห็นเลย” “ชื่อส้มหวาน ป้าไม่ได้เป็นคนเอามาหรอกเจ้าเธียรนู่นที่เอามาเลี้ยง ไม่รู้คิดอะไร จู่ ๆ ถึงได้เอามา ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยคิดจะเลี้ยง”