ไท้สวีจื้อจวิน Novels & Stories

โม่สวินก้าวเข้ามากระซิบ หลังจากวางบันไดให้ผู้เป็นนายก้าวลงจากรถม้า เฟิงเย่ลงจากรถม้าก็เดินเข้าไปหาพ่อบ้านจวนตระกูลหวัง แม่ทัพจ้าวผู้นี้นางเคยได้ยินโม่สวินกล่าวว่าฝีมือของเขาร้ายกาจ ในเมืองหลวงแห่งนี้หนึ่งคือจ้าวจวิน สองคือโจวเทียนอวี้ ฝีมือของคนทั้งคู่ถูกจัดอันดับว่าไร้ผู้เ ทียมทาน

“เจิ้นเหวินยง ท่านจงตามหาอิสตรีที่ถือครองหยกสีเลือดให้เจอ นางจะนำพาเจ้าไปปิดผนึกฮวาเฟยได้อย่างสมบูรณ์” “ขอรับ” ชายหนุ่มที่ซือฝุเรียกนั้นคือ เจิ้นเหวินยง ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง เป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเจ็ดแคว้น และไท่จื่อผู้นี้ได้นำทหารออกรบบุกตีทั้งหกแคว้นจนเป็นที่ ยำเกรงของต้าหวางของแต่ละแคว้น “ไท่จื่อคิดถึงเรื่องอะไรอยู่หรือพระเจ้าค่ะ”

กายก้มหน้าลงจูบบั้นท้ายขาวๆ สัมผัสแผ่วเบาทำเอาทาสผู้มองไม่เห็นสะท้านเฮือกไปทั้งตัว “ซี้ดดดด” เธอครวญแผ่ว เสียววูบวาบไปทั้งเรียวขา จูบที่เลื่อนขึ้นไปตามกระดูกสันหลังเหมือนจะตีตราความเป็นเจ้าของ

พิธีกรรมสำคัญผ่านไป ฝูซินถูกแต่งตั้งเป็นหวงไท่จื่อเฟย ราชทินนามในราชวงศ์ต้าฉินว่า ‘จินหลิน’ เนื่องด้วยตำแหน่งเดิมของนางก็มิได้ต่ำต้อยไปกว่าจื่อเว่ยสักเท่าใด ลำดับขั้นในราชวงศ์ของต้าฉินจึงต่ำกว่าหวงโฮ่วเพียงหนึ่งขั้น แต่เพื่อมิให้เสียการปกครองฝ่ายใน กระนั้นแล้วก็ยั งมิได้ถืออำนาจเบ็ดเสร็จของฝ่ายในแต่อย่างใด “สุราจอกนี้เพื่ออวยพรให้ฉงเยว่ไท่จื่อและจินหลินหวงไท่จื่อเฟย” จักรพรรดิทรงประกาศต่อหน้าผู้คนนับพัน พระองค์ทรงยกจอกน้ำจัณฑ์ขึ้นสูง ก่อนจะดื่มเข้าไปรวดเดียว

จิ้งไฉ นอกหน้าต่างลมเช้าพัดผ่าน ธงราชสำนักโบกสะบัดมั่นคงพายุที่เคยก่อตัว ถูกสลายก่อนจะพัดพาแผ่นดินเข้าสู่ความพินาศและชื่อของซูเหวินอี้ กำลังจะถูกบันทึก ไม่ใช่ในฐานะผู้ห่วงใย แต่ในฐานะผู้ทรยศต่อบัลลังก์มังกร

สวี่จวินย่าวกล่าวด้วยความเคารพ บุคคลนี้เป็นผู้มีฝีมือสูงระดับหัวจินของตระกูลสวี่ ชื่อว่า สวี่จื้อเจี๋ย “ผู้อาวุโสเว่ยล่ะ?” สวี่จื้อเจี๋ยถาม

จีซื่อซวินยิ้มมุมปากพลางพูด แคว้นเหมียวที่ติดกับชายแดนทิศตะวันตกของเมืองอู่โจว ยามนี้กำลังจับตามองทุกความเคลื่อนไหวของเมืองอู่โจวและต้าเยียนเหมือนกัน เหมียวชิงอีในชุดมังกรสีเลือดสด สวมกวานม่วงทอง ท่วงทำนององอาจ น่าเกรงขามถึงที่สุด

เมื่อเสียงจบลง ก็เห็นเพียงสวีเจียวเจียวเดินเข้ามา จากนั้นก็เหลือบมองจางหยวนด้วยความเย็นชา จากนั้นก็แสร้งทำท่าทางน่าสงสาร "ฉันคือสวีเจียวเจียวของหมู่บ้านซ่างวาน พ่อของฉันชื่อสวีฉางชุน ฟาร์มเลี้ยงไก่ตระกูลสวีเป็นฟาร์มของครอบครัวพวกเรา!"

ซุนชิงไต้ก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับยื่นหม้อดินให้ฮ่องเต้หวู่ ฮ่องเต้หวู่ถือหม้อดินอย่างระมัดระวังราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก แล้วเดินไปตรงหน้าไทเฮา เว่ยซวินช่วยแงะพระโอษฐ์ของไทเฮาด้วยใช้ไม้

เตชินและน้ำรินเดินทางมาถึงบ้านของชาติเสือในช่วงหัวค่ำ “ทราย...คิดถึงแกจัง” ทั้งสองลงจากรถเดินขึ้นมาที่ชานระเบียงบ้านได้ก็รีบโผเข้าไปสวมกอดทรายแก้วขณะที่หญิงสาวกำลังจัดแจงวางอาหารบนโต๊ะเพื่อจะฉลองในคืนนี้