ไท้สวีจื้อจวิน Novels & Stories

57 ทาสที่ราชสำนักส่งมา "สวีจูเจียว" เยว่ซานซีพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับไม่เชื่อสายตา สตรีตรงหน้าคือสวีจูเจียวอดีตคุณหนูผู้ร่ำรวยแห่งเมืองจี้ฉู่ บัดนี้นางไม่ได้อยู่ในฐานะคุณหนูอีกต่อไป ผลจากการสมรู้ร่วมคิดในคดีค้าแร่เถื่อนของตระกูลจ้าว แม้นางจะได้รับการละเว้นโทษตายเน ื่องจากมีการให้เบาะแสบางส่วนในตอนท้าย ทว่าโทษทัณฑ์ที่เหลือกลับหนักหนาเกินกว่าที่สตรีผู้รักสบายจะแบกรับไหว นางถูกตัดสินให้ริบทรัพย์สินทั้งหมดและตกเป็นทาส ถูกส่งตัวมาใช้แรงงานในจวนขุนนางตามแต่ทางการจะจัดสรร

ันทีว่าเป็นม้าศึกที่สมบูรณ์ด้วยสี กำลัง ฝีเท้าเร็วและคึกผยองพร้อมสู้รบ “ชื่อของมันคือจวิ้น” “จินจิน” จวิ้น คือคำเรียกยอดอาชาโดยเฉพาะ แต่ข้ากลับเรียกมันว่าจินจิน หนำซ้ำเจ้าตัวก็ดูจะชอบใจ ขยับหูหมุนไปมาอย่างอารมณ์ ทำเอาเจ้าของม้าหน้ากระตุกแต่ข้าไม่สนใจหรอก ขนของมันสีขาวเหลือบทอง เวลาวิ่งอยู่ท่ามกลางแสงตะวันคงจะเปล่งประกายเรืองรองดุจทองคำ ข้าจะเรียกมันว่า จินจิน ก็สมชื่อแล้วนี่

ซูอิ่นพยายามหาหน้าที่ยังอ่านออกและมีข้อความเกี่ยวกับสวี่อวี้ซีต่อไป “วันที่ 16 เดือน 5 รัชศกลู่หนิงปีที่ 1 ท่านพี่อวี้ซีเก่งยิ่งนัก แข่งเดินหมากมาถึงรอบสุดท้ายก็นับว่ายากแล้ว แต่นี่ยังได้อันดับหนึ่งในแคว้น ข้าดีใจนัก.... หือ? ตานี่เก่งขนาดนั้นเลยเรอะ นั่นสินะ...เขาเป็นท่านอาจาร ย์ของฮ่องเต้นี่นา” ซูอิ่นส่ายหน้า แต่มันยังดูไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สูดลมหายใจเข้าลึก “ตู้เหิง เจ้าคิดให้ดี ๆ สิ อวี้เอ๋อร์แซ่เจียง มีน้ำจึงสามารถกลายเป็นแม่น้ำได้ สุ่ยเยียนชื่อนี้ เดิมก็เป็นชื่อที่รวมกันจากอวี้เอ๋อร์และจีอู๋เยียน ในโลกนี้มิมีสุ่ยเยียน แต่สุ่ยเยียนเป็นชื่อที่แปลงมาจากจีอู๋เยียนต่างหาก” นางพูด

‘เซี่ยเทียนหมิงและสวียวี๋จวน’ ไท่ซ่างหวงตี้กับไทเฮาแห่งแคว้นต้าฉิน ไม่เพียงเท่านั้นยังมีบิดามารดาของเธอในความฝันที่ยืนอยู่ในฐานะอากับอาสะใภ้ของเจ้าบ่าว ‘ฉู่อวี่ซวนและเว่ยฮุ่ยเหมย’ ฮ่องเต้กับฮองเฮาของแคว้นฉู่

วไปเป็นเพื่อนตัวใหญ่สูสีกันเลยทีเดียว วัวสาวเดินออกมาที่ด้านหน้าทันทีเสี่ยวเฮ่ยเอาหัวถูแขนเย่วเย่วแล้วร้องมอๆ เย่วเย่วจึงชี้ "เอาตัวนี้เจ้าค่ะท่านพ่อดูสิเจ้าเสี่ยวเฮ่ยเลือกสาวเองเสียด้วยสุดยอดไปเลยนะเจ้าวัวสุดหล่อ" นางหัวเราะเบาๆก่อนจะยื่นหญ้าให้วัวอีกตัวสีขาว "ส วยเสียด้วยชื่อเสี่ยวไป๋ก็แล้วกันนะชอบไหม"

สวีเชียนสวินขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้รับช่วงต่อจากสวีหลงเยียน ปกครองแคว้นทั้งสี่อย่างเที่ยงตรงและยุติธรรม ด้านสวีหลิงอวี้ บุตรชายของสวีเหมยหลิงเขารับรู้เพียงว่าเสด็จแม่ได้ตายจากด้วยโรคประจำตัว และเสด็จพ่อแท้ ๆ ของเขาก็คือสวีมู่หรง สวีหลิงอวี้ปกครองแคว้นชายแดน ทั้งสองต่อจากสวีมู่หรง เขาเป็นท่านอ๋องที่รูปงามและยุติธรรมต่อราษฎรเป็นที่สุด ยามฤดูหนาวมาเยือน หิมะด้านนอกตกโปรยปราย ปรากฏร่างของชายหญิงชราคู่หนึ่งนั่งกอดกันอยู่ภายในตำหนัก ใบหน้าชราเหี่ยวย่นแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าสง่างามเกรงขาม

เซียวชิงเฟิงบอกเสียงนุ่ม สองแขนโอบร่างแน่งน้อยเข้ามาใกล้ “เจ้า คือ สิ่งที่ข้าใช้จวินกงที่เหนื่อยยากปานนั้นแลกมา” “ข้าย่อมต้องเก็บกำไร ร่วมอภิรมย์กับเจ้าให้คุ้มค่าทุกค่ำคืนอยู่แล้ว แม่นางจวินกงของข้า” *ไท่จื่อ คือ คำเรียกองค์รัชทายาท

หญิงสาวเอ่ยถ้อยประโยคออกมาด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวด “เป็นเช่นนั้น!สหายข้ามีนามว่าเหวินเทียน มาจากสกุลเยว่ ก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยครองตำแหน่งแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นซาง อันเป็นตำแหน่งที่ได้รับการโปรดเกล้าจากฮ่องเต้โจวไค๋หยวน ราชวงศ์ที่ปกครองแคว้น ทั่วหล้าอยู่ในขณะนี้หาใช่ซางอ๋องซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นแต่อย่างใด”

ตอนที่ 35||ในที่สุดก็ตัดขาดกันเสวียทีสกุลสวี สวีหานเซียงไม่จำเป็นต้องรอให้ผ่านไปหลายวันเพื่อทวงสัญญาจากไท่ซ่างหวง หรือเสด็จปู่ของจ้าวเฉินจ้าน