ไท้สวีจื้อจวิน Novels & Stories

เธอนิ่วหน้าครางด้วยความเสียดเสียว เขากุมใบหน้าของเธอเอาไว้ บดจูบไปพร้อมๆ กับขยับท่อนล่างสอดแทรกความเป็นชายเข้าไปใน ซอกเนื้อฉ่ำสวาท รัชชานนท์นิ่วหน้าตามเมื่อเธอโอบรัดความแข็งกร้าวของเขาตลอดลำกาย เขาขยับรุกล้ำเข้าออกในถ้ำสวาทเยิ้มแฉะ ปากเธอที่ประท้วงเขากลายเป็นเ สียงร้องครวญครางมาแทนที่

โพรงสวรรค์อันฉ่ำแฉะหยาดเยิ้มไปด้วยน้ำหวานภายในถูกสอดเสียบเข้ามาสุดเส้นทางสายสวาท “ซี้ดด... เบาๆ หน่อย ฉันเจ็บคนบ้า” “เดี๋ยวหายน่า จะดิ้นอะไรนักหนา แต่พยศแบบเธอรับรองลูกดก หัวปีท้ายปี” เควินพูดอย่างบันเทิงใจ ลืมความบาดหมางไปชั่วคราว

เธอส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะกลับไปจัดพวงมาลัยและจัดแผงขายดอกไม้ของเธอต่ออย่างไม่ใส่ใจมากนัก สาลี่เดินลอยหน้าลอยตาไปตามทางในตลาด ขณะนั้นเองเธอก็สวนทางกับ พุฒิ ชายหนุ่มร่างกายกำยำผู้สวมใส่เสื้อกล้ามสีขาว เขาเหงื่อซึมเล็กน้อยกำลังเข็นรถเข็นผักเต็มคันเพื่อส่งไปยังแผงต่า งๆ

พงศ์อินทร์ลังเล “ฉันมีลูกน้องหลายคน แต่บัวไม่มีใคร” “ฉันรู้ว่าพวกมันหนีไปไหนค่ะ ฉันแอบฟังพวกมันพูดกัน” สารินรีบพูดออกมา เพิ่งรู้จากชิดชัยว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่นฤดมพูด ไม่ได้เป็นสายลับหรือะไรทั้งนั้น สิ่งที่นฤดมและบรรณยัดใส่สมองคือข้อมูลใหม่แทบทั้งสิ้น แต่เธอชั่งน้ำ หนักระหว่างความดีกับความชั่ว ถึงจะความจำเสื่อม เธอก็เลือกที่จะไม่ทำเลวอีก นั่นทำให้ชิดชัยโมโหที่กล่อมเธอไม่สำเร็จ คิดจะฆ่าเธอด้วยระเบิด ให้ตายไปพร้อมๆ กับพงศ์อินทร์และคนอื่นๆ

พุดแก้วครางซี้ด ตะปบนิ้วจิกบ่ากว้างกำยำ ตัวสั่นเทาระริกรับกระแสสวาทปลาบแปลบ สามีสุดที่รักล่วงล้ำด้วยเรียวลิ้น เลียไล้ ทั้งดูดดื่มกลืนกินอย่างหิวกระหายราวกับว่าเธอคืออาหารอันโอชะ ทุกซอกมุมของดอกไม้สวยเต้นระริก ซ่านเสียว กระสันรัญจวนมากล้น บั้นท้ายกลมกลึงขยับไหวอย่างห้ามใจ ไม่อยู่ เรียวขาขาวแยกกว้าง อำนวยทางให้ปากร้อนละเลงลิ้นปลุกเร้าไฟสวาทได้เต็มที่ ถนัดถนี่ โรมรันตะโบมจูบ ลูบตวัด ดูดเลีย ป่ายปัดลากไล้ โลมเร้า เร่งปลุกกระตุ้น รัวเร็วแต่อ่อนโยน เรียกร้อง...แต่พร้อมส่งความสุขให้ ปรนเปรอบำเรอรัก ผลักดันกระแสสวาทให้ซาบซ่านไปทั่วร่างสวย

นางกระแอมขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ถามว่า "แล้วตัวตนฐานะของคนผู้นั้นล่ะ?" "เขาชื่อเซี่ยวจวิน เป็นศิษย์ใหญ่ลำดับต้นๆ ของสำนักชิงเฉิง พรสวรรค์สูงส่ง เคยสำแดงเดชมาแล้วในการประลองกับกลุ่มสำนักต่างๆ ที่ต้าชื่อทางนั้นมีหญิงสาวไม่น้อยที่อยากจะออกเรือนกับเขา" "เก่งเสียเหลือเกิน แล้วยังเป็นคนของต้าชื่ออีก"

“ใบชานี้เก็บมาจากยอดเขาจวินซาน สาวเก็บชาจะเดินฝ่าน้ำค้างเลือกเก็บเฉพาะยอดอ่อน รสและกลิ่นหอมรื่นรมย์ เชิญเพคะ” “ชาก็ล้วนเหมือนๆ กันหมด ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก” “เฮ้อ... นี่เป็นชากุยเจิน[1] ปลายลิ้นของท่านแยกแยะรสชาไม่ได้เช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้วว่าท่านยังไม่รู้จักอิสตรีเลยสักน ิด รักษาพรหมจรรย์ถึงยี่สิบห้าปี ข้านับถือท่านยิ่งนัก”

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

เกาซื่อไท่จื่อประทับบนหลังม้าในตงกง พระองค์กำลังซ้อมจีจวีอยู่กับทหารสิบกว่าคน ไท่จื่อเฟยทอดพระเนตรมองจากตำหนัก ขณะที่ไท่จื่อเล่นจีจวีกันอย่างสนุกสนาน ไท่จื่อทรงตีเข้าไปหลายลูกเข้าในประตู (จีจวี แปลว่า กีฬาโปโล) “เข้าเป้า” ทหารประกาศอยู่หน้าประตู ไท่จื่อทอดพระเนตรมองข� �้นไปที่ตำหนัก ไท่จื่อเฟยแย้มพระสรวล พระองค์ก็แย้มพระสรวลให้พระนางเช่นกัน พระองค์ลงมาจากหลังม้าส่งไม้ตีให้ทหาร แล้วเสด็จออกไปจากสนามขึ้นตำหนัก ไท่จื่อเฟยยกถ้วยพระสุธารสชาถวาย ไท่จื่อรับจากพระหัตถ์ของพระนาง

จวินชิงอวี่มิได้ถือสา เขาแค่ยิ้มรับ มือหนึ่งเคาะโต๊ะเบาๆ พลางเอ่ยด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ “หยางเช่อผู้นั้นก็ปากไวเหลือเกิน” “รัชทายาทซีเจวี๋ยรึ ?” ลั่วอวิ๋นจื่ออุทานด้วยความฉงน พลางมองจวินชิงอวี่อย่างใคร่รู้ว่าจวินชิงอวี่ไปมีความสัมพันธ์อันใดกับซีหยางเช่ออีก