Badgirl Novels & Stories

ชาติก่อนนางตายเพราะรัก ชาตินี้เมื่อตื่นกลับมา นางขอไม่รักคนผิด ไม่ยอมเป็นหมาก และไม่ขอเดินตามบทเดิมอีกต่อไป

คำโปรย "ปริมมาแล้วเหรอพี่กำลังหิวอยู่พอดีเลย" ชายหนุ่มพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร หญิงสาวหยุดชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคนเป็นสามีเรียกผู้หญิงที่เขารัก เขาไม่เคยรอเธอเลยสินะ "มาทำไม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเป็นภรรยาที่เขาไม่เคยให้ความสำคัญเขาเปลี่ยนสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที "เอ่อ...ลินทำอาหารกลางวันมาให้ค่ะ" มาลินีฝีนยิ้มเมื่อเห็นอาการไม่พอใจของสามีที่แสดงออกมา "ใครสั่ง" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เอ่อ...ไม่มีค่ะ" มาลินีส่ายหัวไปมาก่อนจะก้มหน้ามองปิ่นโตในมือด้วยความเสียใจ "กลับไปซะแล้วก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี้อีก" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง

รักเก่าที่สุดช้ำ ถ้าจะมีรักครั้งต่อไปต้องดีกว่าเก่า ถ้าหาดีไม่ได้ฉันขอเป็นโสดตลอดไป มีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีและมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชัวข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี "สาเราหย่ากันเถอะ" " คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ ? " "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...ผมไม่อยากฝืนหรือหลอกตัวเอง และผมไม่อยากหลอกคุณอีกต่อไปแล้ว"

คนไม่ได้รัก ต่อให้เอาเชือกมามัด ก็ไม่มีทางรักอยู่ดี... คำเตือนก่อนอ่านนิยาย นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การกระทำทางเพศโดยไม่มีสติ ความรุนแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ควร ทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะแก่บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ นิยายทั้งหมดของ นามปากกา พิชา - Phicha ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และผู้เขียนไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรถ และความบันเทิงเท่านั้น “นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำ หรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้ถึงที่สุด" เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha”

เจินจิ่วหรง ใช้เวลาห้าปีในฐานะภรรยาของเขา สามปีทบทวนความผิดของตนเอง แต่การเฝ้ามองเขากับผู้หญิงคนนั้นมันทรมานเกินไป นางเลือกจบชีวิตลง และตื่นขึ้นมาตอนอายุ 15 ก่อนพบว่าตนเองกำลังท้อง นางจะหนีไปให้ไกล !

“อื้อออ! ปล่อยนะ” เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกเมื่อเขาจู่โจมจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว “หึ! อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอ ทำหน้าที่ให้คุ้มกับการเสนอตัวเองมาขัดดอกเงินห้าสิบล้านดีไหม” มุมปากยกยิ้มเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง มันไม่ใช่จูบของความรักแต่เป็นจูบแห่งการครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอคือเบี้ยล่างของเขาหรือ นางบำเรอ ของเขานั่นเอง.. เขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้แตะต้องเธอเพราะความต้องการของหัวใจ ทว่าเขาแตะต้องเธอเพียงเพราะความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้น “เธอคงรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และอีกอย่างไม่ว่าฉันจะ...อยาก...ตอนไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ลมหายใจร้อนจัดแผ่วอยู่ข้างใบหูของเธอ แต่ละถ้อยคำที่เปล่งออกมายิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของเธอโดยไม่ต้องใช้แรง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง กลั้นความโกรธและความเจ็บไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่อาจปกปิดความเสียใจไว้ได้ แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวแค่ไหน ไม่อาจยอมให้หยดน้ำตาทรยศร่วงหล่นต่อหน้าเขาเด็ดขาด มือบางกำชุดเจ้าสาวแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกทุกสัมผัสคือการตอกย้ำทุกจังหวะคือการย้ำเตือนว่าเธอถูกตีค่าไว้แล้ว

ชาติก่อนร่ำร้องแต่จะหย่าเพราะสามีเย็นชาเกินไป แต่หลังจากหย่า1ปีนางถูกบ้านเดิมขายให้โจร ส่วนสามีรับราชการรุ่งโรจน์ เขาตามหานางและฝังศพให้นางกับมือ ได้โอกาสเกิดใหม่ครานี้หนังสือหย่านี้ข้าฉีกทิ้งเอง!! แต่งงานกับสามีมา5ปี นอกจากเขาจะเย็นชาและบ้างาน ยังคอยเอาใจสตรีในวัยเด็กของเขาอีก ใครทนได้ก็ทนแต่นางเลือกจะไม่ทน บ้านเดิมคอยส่งจดหมายมาบอกว่ารักนางเสียยิ่งกว่าจะปล่อยให้ไปลำบากในบ้านสามีแสนยากจน บอกว่าหากหย่าขาดนางจะได้ชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องถูกสามีเมินเฉย นางร่ำร้องขอให้เขายอมหย่า และกลับบ้านไปให้ครอบครัวโอบกอด ใครจะคิดว่าหลังกลับบ้านได้ไม่นาน นางถูกขายเพื่อแลกกับเงินเพียงไม่กี่ตำลึง เมื่อขัดขืนก็ถูกฆ่าตายอย่างทารุณศพถูกทิ้งไว้ให้หมาป่ากัดกิน มือสั่นเทาของอดีตสามีค่อยๆช่วยฝังศพด้วยความอาวรณ์ วิญญาณของนางขอโทษเขานับพันครั้ง ก่อนจะลืมตามาอีกคราในวันที่ร้องไห้ขอหย่ากับสามี!!

‘พี่ไม่มีวันรักโมเลยหรอคะ สักนิดก็ไม่มีเลยหรอ’///‘ฉันขอโทษนะโม เราหย่ากันเถอะ เธอไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเพราะคนอย่างฉันอีก’

จากนี้… สตรีร้ายกาจผู้นี้จะไม่รักท่านอีก… นางหลงรักเขาวางแผนจนได้กลายเป็นชายาของเขา… แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอื่น ปล่อยให้นางสิ้นใจอย่างไม่ใยดี

(เทียน เทียนธารา) ประธานหนุ่มไฟแรง อายุ34ปี เป็นเจ้าของโรงงานผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้กระป๋อง เพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมา2ปีหมาด ๅ ก็โดนพ่อกับแม่จับให้แต่งงานกับเลขาสาวที่ทำงานให้เขามานานถึง5ปี ความสัมพันธ์อันดีของเขากับเธอในฐานะเจ้านายจึงพังลง “ฉันลดตัวลงมาแต่งงานกับคนอย่างเธอมันก็เกินพอแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะรักคนอย่างเธอ" (แพรไหม พนิตนรี) หญิงสาวยุ26 ทำงานรับใช้เจ้านายหนุ่มไฟแรงในฐานะเลขานานถึง5ปี ทำงานเป็นเลขาอยู่ ๆ ดี กลายมาเป็นภรรยาของเขาซะอย่างนั้น อีกทั้งยังเป็นภรรยาที่เขาเกลียดชังเป็นภรรยาที่เขาไม่คิดจะรักเลยสักนิด “เราหย่ากันเถอะค่ะคุณเทียน“