กลับมาเถอะที่รัก Novels & Stories

เสียงแหบแห้งของน้าสาวดังมาจากโทรศัพท์ แต่พ่อกลับหลับตาและกระซิบกลับ “ช่างเถอะ ผมไม่ไปแล้ว อย่าทําให้ทางกลับมาเกิดใหม่ของเธอต้องแปดเปื้อนเอาได้” พูดจบเขาก็วางสายไป

"รอทำไม" "กูรู้ว่ามึงยังรักกูอยู่ มึงเลิกกับไอ้พอสแล้วกลับมาหากูได้ไหม กูสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบเดิมอีก"

'กลับค่ะ หนูต้องกลับไป' 'ทำไม ในเมื่อฉันก็อธิบายทุกอย่างให้เธอฟังอย่างชัดเจนแล้ว' 'หนูต้องกลับไปจัดการปัญหาที่ยังคงค้างคา หนูทิ้งปัญหาทุกอย่างมาอยู่ที่นี่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หนูไม่อยากให้คนที่หนูรักและหวังดีต้องมาเดือดร้อนเพราะหนู' 'แล้วเธอคิดจะกลับมาที่นี่อีกไหม'

หญิงสาวเงยหน้ามองเจ้าของไหล่กว้าง “ย้อนเวลากลับมาชาตินี้ ฉันรู้แล้วว่าควรทำยังไง” “ทำไง?” ลลนาเอียงหน้าระบายยิ้มกริ่ม “ชาตินี้ฉันจะเป็นลูกที่ดี เชื่อฟังแม่ทุกอย่าง แล้วฉันก็จะรักทุกคนที่สมควรถูกรัก โดยเฉพาะนาย ...ปรัชญา”

พยาบาลสาวปรับน้ำเสียงให้ผ่อนคลายลง “คุณหลิ่วคะ ต่อไปฉันจะไม่คลาดสายตาจากคุณแม้แต่ก้าวเดียวเลยค่ะ” เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาล แพทย์เจ้าของไข้ได้ทำการตรวจดวงตาของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะถอนหายใจออกมา หัวใจของฉันพลันกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนก

ดวงพรบอกชื่อแมวรักที่เคยเลี้ยง อย่างน้อยให้ชื่อนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่าเธอไม่ได้ฝันไป เธอกลับมาเริ่มต้นใหม่วันที่ 13 มีนาคม 2540 เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวัน ก่อนที่แม่ของเธอจะตายจาก “ทำไมฉันต้องมาเจอความพลัดพรากอีกวะ?” ดวงพรขยุ้มผมตัวเองเป็นกำ ดูท่ามันคงไม่ค่อยงามสำหรับแพทย์ผู้ร ักษา หมอจึงรีบเข้ามาแกะมือ สั่งพยาบาลทำแผลที่ข้อพับใหม่

(คิดมากทำไมให้เหนื่อยใจวะ ก็แค่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง มันจะแปลกอะไร ถ้าคนที่เคยรักกลับมาอีกครั้ง แล้วเรายังรู้สึกกับคนนี้เหมือนเดิม มันก็แปลว่าเขาคือของเราจริง ๆ นั่นแหละ) ดวงตาคมกริบจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง คำพูดของตะวันเหมือนมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาคิด

คำว่า "คนรักของพี่" กระแทกใส่หัวใจของมินตราอย่างโหดร้าย พิมพ์นารา ผู้หญิงที่เขายังรัก เธอกลับมาแล้ว กลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง รวมถึงหัวใจของเขา... หัวใจที่เธอไม่เคยได้แม้แต่เศษเสี้ยว

เธอบอกลาแล้วเร่งก้าวออกจากห้องไป เจ้าของห้องอมยิ้มแล้วหลับตาลง ฟื้นมาได้เห็นหน้าคนที่ตนรักช่างเป็นความสุขมากเหลือเกิน โชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาได้กลับมาอีกครั้ง กลับมา... เพื่อรักเธอ นาเดีย

“ไม่ได้ฝันใช่ไหม ในที่สุดลูกก็กลับมา พ่อไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ตาวินทร์ ลูกกลับมาแล้วจริงๆ ใช่ไหม” แววตาโศกศัลย์กลายกลับมีประกายยะยิบยะยับแจ่มใส รอยยิ้มอ่อนหวานมีลักยิ้มน่ารักเช่นเด็กตัวผอมในภาพวันเก่ากลับมาอีกครา “ครับ ผมกลับมาแล้ว และจะไม่ไปไหนอีก ผมรักคุณพ่อนะค รับ”