ของหวงคุณหมอ นิยาย & เรื่องราว

ข้านั่งหลับตาพักสายตาสั้นๆ ระหว่างรอหมอหลวง ข้านึกถึงคำทำนายของไต้ซือหลิวหวงที่บอกว่าชีวิตข้าจะสุขสงบเมื่อพบมังกร ข้าได้เป็นฮองเฮาแล้วก็น่าจะมีความสุข แต่ไม่รู้ว่าทำไมข้ากลับดำดิ่งลงสู่วังวนราคะไปเรื่อยๆ จนไม่อาจกลับตัว “ท่านหมอหลวงมาแล้วเพคะ” “ถวายพระพรฮองเฮา ขอ ทรงพระเจริญพันปี พันๆ ปี”

โดนัทพูดไปขณะสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปในร่องสาวของสายหมอกแบบทรมาน กับความเล็กแคบของเธอ “โอ๊ย ไอ้โด ออกไป แนเจ็บ แกจะใส่เข้ามาทำไมวะ โอ๊ย ซี๊ด เอามันออกไปนะ เอาออกไป ฉันเจ็บจะตายแล้ว ไอ้โด อ้ะ อ้ะ หอยฉันฉีกแล้ว อ้ะ อะ ไอ้โดหยุดนะ หยุด อ้ะ อ้ะ อ้ะ” สาย หมอกร้องครางไปก้บ่นออกมาแบบเจ็บแสบที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เธอเอากับผู้หญิงไม่เห็นมันจะเจ็บขนาดนี้เลย ไม่เอาแล้ว เธอไม่อยากเจ็บแล้ว

ไท่ซางหวงฮึเบาๆ “ฮ่องเต้ติดนางเสียเพียงนั้นหากยังไม่มีข่าวดีอีกข้าคงต้องสงสัยว่าฮ่องเต้ไร้ความสามารถแล้ว” หมอสุ่ยแทบหลุดสำลักรีบก้มหน้าต่ำกว่าเดิมซ่อนรอยยิ้มขำขัน ในใจอดคิดไม่ได้ไท่ซางหวงช่างห่วงใยสะใภ้จริงๆ ตั้งแต่โหลวหรานเข้าวังมาคอยถามไถ่อาการอยู่เรื่อยทั ้งเรื่องยา

นอกเสียงจากว่าไม่อยากให้เฟิ่งหลิงหลงหายดี ไม่อย่างนั้น เฮอะ น้ำมูลนี้ เฟิ่งหลิงหลงไม่อยากดื่มก็ต้องดื่ม “ท่านผู้นี้มีนามว่าอะไร?” “ข้าแซ่หวัง” หมอหลวงท่านนั้นกล่าวอย่างอารมณ์ไม่ดี “ที่แท้ก็คือหมอหลวงหวัง วิธีการรักษาที่ท่านไม่เคยได้ยินมาก่อนมีมากถมไป ท่านไม่เคยได้ยินก็เป็นเรื่ องของท่าน แต่จะปฏิเสธการมีอยู่ของมันไม่ได้”

จางกุ้ยหลานตะโกนออกมาจากด้านข้างโทรศัพท์ "นายน้อยหวังคนที่คุณส่งมาคือหมอเทวดาจางใช่ไหมคะ?" เมื่อได้ยินสิ่งนี้เข้าทางโทรศัพท์ หวังเส้าหรงก็รีบพูดว่า "ใช่ๆ เป็นหมอเทวดาจางครับ" “คุณแม่? คุณแม่ทำอะไรคะ?” หลี่ฮุ่ยหรานค่อนข้างรำคาญ

“พ่อคะแม่ตัดสินใจแล้ว เราก็เคารพการตัดสินใจของแม่เถอะนะคะ” “ขิง แล้วขิงกับภาคย์…” “อ๋อ ผมเป็นหมอเจ้าของไข้คุณแม่แก้วตาครับคุณอา” “แบบนี้นี่เอง ดังนั้นก็เลย…” “ครับ แบบนั้นแหละครับ”

ฮ่องเต้ตรัสอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ร่างกายไม่เป็นอันใดกระมัง!” ผ่านไปครู่หนึ่ง หมอหลวงหวังก็กล่าวว่า “ทูลฝ่าบาท ไม่มีปัญหาอันใดพ่ะย่ะค่ะ บาดแผลก็เป็นเพียงบาดแผลภายนอก…” แม้หมอหลวงหวังจะดื่มสุรา แต่ทักษะการแพทย์ของเขาก็ยังสามารถเชื่อถือได้

“ขอบคุณท่านหมอเทวดา” “เรียกข้าว่าอาจารย์หวงเถอะ” “ท่านก็เป็นคนตระกูลหวงด้วยใช่หรือไม่” “ท่านเข้าใจไม่ผิด แต่อย่าได้ใส่ใจข้ารู้เรื่องทั้งหมดจากซิ่วอิงแล้ว รีบกินเถอะ”

้องทำเรื่องไม่ถูกต้องอีก ส่วนเรื่องที่ผ่านมาแล้วล้วนให้ผ่านไป ไม่ต้องรื้อฟื้นออกมาอีก ชิงเสียคิดก่อนหันไปเห็นสองขาของหวงโฮ่วที่เริ่มดำเกรียมไล่จากปลายเท้าขึ้นมาถึงปลีน่องที่เคยขาวผ่องดุจหิมะ ซึ่งมีผ้าคลุมสีเขียวปักลายลายใบไผ่เงินปกปิด ในหัวพลันนึกถึงคำพูดของหมอห ลวงที่มักมีแต่ผลวินิจฉัยเลวร้ายมากกว่านี้แล้วก็ให้รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้

หล่อนถามกลับเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นโครมครามลั่นอก “แม้ผมจะรู้ตัวช้าไปสักนิดว่าคุณมีค่ากับผมแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้สายเกินไป จริงไหม...”