ขี้อิจฉา/ขี้หึง Novels & Stories

"ติดงานด่วน ดีแล้วแหละ นาน ๆ ทีจะได้ออกมาคนเดียวบ้าง" "มิน่าาาา คิดแล้วก็อิจฉาอะ อยากมีคนมาคอยตามหึงตามห่วงแบบนี้บ้าง อ๊ายยย คนบ้าอะไร หล่อก็หล่อ รวยก็รวย กร้าวใจชะมัด อยากได้บ้างงงงงง"

"คุณรู้ไหมว่าตัวเองหึงได้น่ารัก" "ใครหึง" เราไปหึงตอนไหนแค่มองแล้วมันดูขัดหูขัดตาเฉยๆ ชิ!!

พอถูกพูดขัดก็เริ่มตั้งคำถามอีกครั้ง “ก็ไม่ได้หวงไม่ได้หึงไง!” “แบบนี้แหละ ที่เรียกว่าหึง” “...” เอวาเม้มริมฝีปากแน่น กำลังชั่งใจถามตัวเองว่าสรุปแล้ว เธอขี้หึงอย่างที่ภูผากล่าวหาจริง ๆ รึเปล่านะ?

เกี๊ยวจับเเก้วชาเขียนขึ้นดูดบ้าง “เเล้วมึงไม่หึงเหรอ” “หึง?” เกี๊ยวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “บ้า กูจะหึงก็ต่อเมื่อเป็นเรื่องที่ควรหึง นี่มันงานกูเเยกเเยะได้”

ฉันเปล่าหึง " หะ...หึงอะไร ไม่ได้หึงสักหน่อย " แค่บอกว่าไม่ได้หึง แกจะพูดตะกุกตะกักทำไมแอมป์ ไม่ได้หึงไง มึงไม่ได้หึง

สีหราชและนลินญาอยากจะมองบนใส่อริสา อาการออกขนาดนี้ยังจะปากไม่ตรงกับใจอยู่อีก ปวดหัวกับยัยคนนี้จริง ๆ ถ้านี่คือไม่สนใจ ไม่หึง ไม่ได้รอแล้วถ้ายอมรับว่าหึงอาการจะไม่หนักกว่านี้เลยเหรอ? ไอ้ไม่หึงแบบนี้แปลว่าหึงมาก ๆ ต่างหากล่ะ

คุณอิจฉา — ใช่ ฉันอิจฉา แล้วไง? คุณคิดว่ามันเปลี่ยนแปลงอะไร? ผู้หญิงคนนี้...เธอจะไร้ซึ่งใครแตะต้อง เธอจะมีโลกมาอยู่แทบเท้า และเรา และฉัน ฉันจะไม่มีค่า ไม่มีค่า

หึง หึงหรือ...คนที่มีความรู้สึกนี้จะต้องมีความรัก และเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักหรือมีใจให้อยู่ใกล้หญิงหรือชายอื่น ความหึงก็จะเกิดขึ้นในใจอย่างเช่นเธอตอนนี้เป็นต้น นั่นหมายความไลลามีใจให้ฟรานเซสโก้ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามีใจให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าตอนที่เขา ป้อยอคำหวาน ตอนที่เขาชอบพูดจาเกี้ยวพาราศี หรือตอนที่เขาขโมยจูบ ไลลาไม่แจ้งชัดในคำตอบ แล้วตอนนี้ก็ไม่อยากรู้ด้วยว่าคิดอย่างไร สิ่งที่อยากทำตอนนี้คือ ไปจากตรงนี้มากกว่า

“คนมันขี้หึงก็เข้าใจกันหน่อย” “เกินไปค่ะ แบบนั้นเรียกหึงเกินเหตุ” “ขอโทษที่งี่เง่ามากไปแต่ฉันไม่ชอบ อยากให้เธอยิ้มให้ฉันแค่คนเดียว” จากอารมณ์ที่หัวร้อนตอนนี้พี่ติณเริ่มเปลี่ยนเป็นงอแง

ฯลฯ อี้หลิงซือนั่งหน้าบึงตึงในใจเคียดแค้น บ่นพึมพำ “ใคร ใครว่าฉันอิจฉา ทำไมคนระดับฉัน คนอย่างฉันทำไมต้องไปอิจฉาดาราด้วย ฉันแค่อยากให้ทุกคนเห็นว่า กาตัวนี้ทะเยอทะยานแค่ไหน” อี้เฟยเยี่ยเห็นสีหน้าภรรยาก็พอรู้แล้วว่าคงโดนโต้ตอบกลับมา