ข้ามมิติมาเป็นสาวน้อยในอุ้งมือของอดีตลุง Novels & Stories

ลบไปครั้งแล้วครั้งเล่าคิดว่าตัวเองยังไม่ตื่นจากความฝัน ลืมตามาอีกครั้งก็ยังพบว่าเธออยู่ที่เดิม จนเธอต้องยอมรับว่าตอนนี้เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวยุคโบราณกำพร้าพ่อแม่มีน้อง 2 คนต้องเลี้ยงดู แล้วอย่างนี้คนขี้เกียจอย่างเธอจะไปเลี้ยงใครเขาได้ ขนาดงานเธอยัง ไม่เคยทำด้วยซ้ำ ครั้นนั้นเหมือนมีเสียงสวรรค์ดังขึ้นกึกก้องในหู ระบบมิติโปร่งใสแสดงต่อหน้าของเธอ เซี่ยวซือแววตาสดใสเมื่อเห็นหนทางรอด การใช้ชีวิตอยู่ในยุคจีนโบราณไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เธอจะเลี้ยงดูน้อง ๆ และครอบครัวเอง

นี้ “เฉินเฉิน..การข้ามมิติเวลาในวันนี้หากสำเร็จเราก็ไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ ฉันหวังว่าเธอจะโชคดีได้ไปยังยุคสมัยที่เธอปรารถนาและได้ทำในสิ่งที่ต้องการจนสำเร็จล่ะ” เจียงหลุนเอ่ย เขาสนิทสนมกับหนิงเฉินเพราะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงคอยเตรียมความพร้อมและดูแลเรื่องข้อสัญญาต่างๆให้เธ อมา 4 ปีเต็ม ดังนั้นเขาเองก็เห็นว่าเธอเป็นเหมือนกับน้องสาวคนหนึ่ง ยามนี้น้องสาวต้องเดินทางไกลและคงไม่ได้กลับมาพบเจอกันอีกก็อดใจหายไม่ได้

จะเพื่อนกี่ขวบกี่เดือนนางก็จำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ เพราะนางคือหลันจินเยว่ที่มาจากโลกอนาคต มิใช่เฟิงเยว่ซินเจ้าของร่างกายนี้ "มิใช่แค่ท่านรองแม่ทัพนะเจ้าคะที่คุณหนูจำไม่ได้ แม้แต่ตัวของคุณหนูเอง นางยังจำไม่ได้เลยเจ้าค่ะ" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ซุนอี้ได้ฟังเช่นนั้นตนเลยรู้ตัวแล้วว่า ตัวเองได้ทะลุมิติมา ในร่างสาวสวยที่กำลังจะเข้าหอ จู่ๆในเวลานั้นภาพในหัวของเจ้าของร่างเดิมก็ผุดขึ้นมาว่าอดีตนางผู้นี้นั้นใช้ชีวิตเป็นยังไง จนมาถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ก่อนจะมานั่งรถม้า เธอรับรู้ได้ถึงความร

เซี่ยซือซือพยายามลุกขึ้นนั่ง รู้สึกพลังงานของร่างกายหายไปเกือบหมด คงเพราะเพิ่งผ่านการทะลุมิติมา เลยทำให้เธอปรับตัวยังไม่ค่อยได้ “ท่านพี่” เด็กน้อยวิ่งเข้ามาสู่อ้อมกอดของพี่สาวคนโตในทันที แววตาหวาดหวั่นไร้ความสุข

ถูกลิขิตมาให้นางเป็นผู้อ่านเพียงคนเดียว 'แต่ช่างเถอะ. หญิงสาวพึมพำในใจ พลางเลื่อนมือลงมากระชับฝ่ามือหนาของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ไม่ว่าเหตุผลของการข้ามมิติคืออะไร นางก็ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

ในตอนที่เป็นเพียงร่างโปร่งแสงเธอรู้ดีว่าหลังกระท่อมนี้มีป่าไผ่ที่ค่อนข้างสงบร่มเย็น เธอเองยังเคยมาเดินเล่นอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่เคยมีสักครั้งที่เดินลึกเข้ามาจนถึงบริเวณนี้ แน่นอนว่าไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่ของลำธารสายนี้มาก่อนเช่นกัน หญิงสาวพยายามตั้งสติค่อย ๆ ทบท วนประโยคของคุณยายถงที่พูดเอาไว้ครั้งสุดท้ายจนเข้าใจ ที่นี่คือมิติวิเศษที่มีปานรูปดอกจวี๋ฮวาตรงข้อมือซ้ายเป็นสื่อกลาง หากเข้าใจไม่ผิดเมื่อสัมผัสมันเธอจะถูกดึงเข้ามาภายในมิติแห่งนี้

ซินเทียที่ไปตลาดกับลู่เสียนเป็นครั้งแรก ทำให้เธอเข้าใจแล้วว่าโลกที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกที่เธอเคยอาศัยอยู่ โลกแห่งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นโลกต่างมิติ ถึงจะปรับตัวอยู่กับลู่เสียนได้ แต่ด้วยความคิดถึงร้านขายขนมที่เธอสร้างขึ้นมากับมือมันก็อยากกลับไปอยู่โลกท ี่เธอจากมา แล้วทีนี้จะกลับไปยังไง คำตอบนั้นไม่มีใครรู้ (ถึงเราอยากจะกลับไป แต่มันก็คงกลับไปไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับไปยังไง กลับไปด้วยวิธีไหน เอาเถอะ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงที่นั่น

สตรีเบื้องหน้าเขานั้น สังหารคนโดยไม่กระพริบตา "ฮ่าฮ่า... หลานชาย เข้ามาเถิด ๆ ท่านลุงผู้นี้มีของขวัญมากมายรอเจ้าอยู่" ซูจิ่งหลงย่อตัวลงเล็กน้อย ยื่นมือให้เด็กน้อยอย่างเป็นมิตรเสียงของเขานุ่มนวล อ่อนโยน...แทบไม่เหลือเค้าโครงของพ่อค้าแห่งความตาย

ซือหลัวยังเล็กมากเพิ่งได้สี่เดือนตอนที่พี่สาวเดินทาง แถมนางยังคลอดก่อนกำหนดอีกถือว่าอ่อนแอมาก แต่พี่สาวนางกลับพาทารกน้อยไปด้วย "ลำบากอยู่เหมือนกันกลัวคนรู้ว่าพี่มีมิติเพราะส่วนใหญ่นางจะอยู่ในมิติกับเสี่ยวไป๋ที่คอยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ แต่นางกลับไม่งอแงเลยเหมือนนางชอบอยู่ในมิติ " "เสี่ยวไป๋เปลี่ยนผ้าให้หลัวหลัวได้ด้วย"