Novel & Cerita ข้ามมิติมาเป็นสาวน้อยในอุ้งมือของอดีตลุง

เมิ่งอี้เฉียนจับมือบุตรสาวเข้ามาในกระท่อมที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ คนตัวเล็กกวาดตามองพบว่าสามารถจะเอาเสบียงออกมาวางบริเวณนี้ได้ จึงเล่าทุกอย่างให้มารดาฟัง “มิติของกินที่ยายของลูกจัดการให้งั้นหรือ” นางพยักหน้าก่อนจะกอดมารดาอีกครั้ง

สตรีที่เมื่อสักครู่เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งถ้วยน้ำชากลับมีกริยาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตอนแรกกริยาราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ถูกสั่งสอนมาดีครบถ้วน ทว่าพอมาตอนนี้กลับยืนขึ้นค้ำหัวผู้ใหญ่ กระทืบเท้าอย่างแรงไปมาเพียงเพราะได้ยินประโยคที่นางไม่ชอบใจเท่านั้น

ซิงเยว่รีบเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือเรียวบางคว้ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักในอดีตของมารดามากุมไว้ด้วยความรักสุดหัวใจ ในโลกก่อน เป่าเป้ยอาจเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องสู้ชีวิตด้วยลำแข้งตนเอง แต่ในร่างของเย่ซิงเยว่นี้ นางกลับได้รับไออุ่นจากมารดาที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความรู้สึกปกป้องและเทิดทูนมารดาคนนี้จึงเข้มข้นยิ่งกว่าสิ่งใด

เจียงหว่านได้แต่คิดถึงนิยายในชาติก่อนที่คนข้ามมิติมักพบแต่สิ่งของล้ำค่าจากในป่าเขา นางเองก็อยากรับรู้ความรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน “ตกลง แต่เจ้าต้องเดินระวังด้วยเล่า” จิ้งอ๋องยังคงเป็นห่วงเจียงหว่านอยู่

ขณะที่เธอมองภาพนั้น ความรู้สึกสะท้อนใจสายหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในอก 'ถ้าฉันไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้เด็กสองคนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปนะ? ในความทรงจำเดิม หลินชิงเหอคนก่อนเป็นคนอ่อนแอและยอมคน เธอคงจะกอดแหวนทองวงนั้นไว้จนวันตายโดยไม่กล้าเอามาใช้ และปล่อยให้ลูกๆ

หญิงสาวยื่นมือออกมาจับมือของเขาอย่างไม่ลังเล การเชคแฮนด์เพื่อทำข้อตกลงแบบนี้มีแค่คนรุ่นใหม่เท่านั้นที่ทำกัน เธอคงไม่ใช่คนธรรมดา คำพูดคำจาที่ดูเหมือนมีความรู้นั้นมากเกินกว่าจะให้เป็นแค่พี่เลี้ยง แต่ถ้าให้เธอเกี่ยวข้องกับบริษัทของเขาตอนนี้ก็ยังไม่ไว้ใจให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ ยว “สิ่งที่ฉันขอไม่มากเกินไปแน่นอนค่ะ และแน่นอนว่าฉันไม่ได้ขอขยับสถานะพี่เลี้ยงไปเป็นแม่เลี้ยงของเด็ก ๆ อย่างแน่นอน” เธอพูดทิ้งท้าย ตอกย้ำให้รู้ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ได้หวังตำแหน่งคุณนายเฉินอย่างที่เขาคิด

เข้าสู่กลางคิมหันต์แล้ว เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่ชินอ๋องตามติดนางไม่ห่าง กงเล่อหยางเห็นเขาเป็นเพียงสหายเท่านั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ช่วงนี้นางพบเขาอยู่บ่อยครั้ง คนผู้นั้นคือรัชทายาทไป๋หลง ยามไปตรวจบัญชีร้านค้า ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือความตั้งใจของเขา การทะลุมิติข องนางไม่ได้เหมือนนางเอกในนิยาย นางไม่ได้เฉลียวฉลาดขนาดนั้น แต่นางก็รู้วิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆ เหล่าตัวละครเอกยามนี้ทุกคนเปลี่ยนไปมาก จนนางใจไม่ดีอยู่บ่อยครั้ง

ถงซิ่นเหยาเอื้อมมือช่วยประคอง มืออ่อนเรียวยาวขาวราวกับหยกแตะหลังมือเล็กอย่างแผ่วเบา นางระบายยิ้มจางๆ ออกมาอย่างอ่อนโยนจนถึงดวงตา หากแต่ฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย จนถึงตอนนี้ หลิงอี้ก็ยังไม่อยากเชื่อได้ว่าเธอได้ทะลุมิติมาจริงๆ ทั้งที่ก่อนยังนั่งอ่านนิยายอยู่ห้อ ง แม้ตอนก่อนนอนจะภาวนาขอให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝันเท่านั้น ทว่ายามที่ลืมตาขึ้นมากลับพบว่าทุกสิ่งตรงหน้าเป็นจริงไปเสียหมด

ในเมื่อตอนนี้นางก็คือเจียงหลินแล้ว นางย่อมต้องดูแลน้องน้อยทั้งสองของตนเองอย่างดีที่สุดให้ได้ ดียิ่งนักที่ก่อนมาที่นี่คุณยายได้มอบมิติเอาไว้ให้นางติดตัวมาด้วย แต่นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือมิติแบบไหน แต่นางก็เคยอ่านนิยายแนวทะลุมาพร้อมมิติวิเศษอยู่หลายเรื่องในช่วงสอบเ สร็จ

�อคนนั้นก็ประชดด้วยการกินยาอีกหนึ่งกำมือ ถึงจะล้างท้องไปแล้ว แต่วิญญาณเดิมกลับหลุดออกจากร่างไปแล้ว “เวรกรรมฉันไม่เคยเห็นใครโง่เท่าเธอมาก่อนเลยไป๋จ้าวเหม่ย ความจริงอู๋เหวยก็ไม่ได้รักเธออยู่แล้ว ดันมาประชดซ้ำแล้วซ้ำอีก ประชดจนตัวตาย คุ้มไหมล่ะ แล้วทำไมฉันต้อ งทะลุมิติมาเป็นเธอด้วย” ************************