คนปลาด Novels & Stories

มธุรสอุทานเสียงดัง เธอแทบชักขาออกจากบ่อหนีแทบมิทัน นี่มันปลาอะไร ถึงพูดได้ด้วย “เจ้าชื่อกระไรหรือแม่สาวงาม” “เดี๋ยวก่อน นี่ปลาพูดได้เหรอ” เธอพูดกับตนเอง แต่ก็มิวายค่อยๆ หมอบคลานลงกับสะพานไม้ ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปพอดีกับผิวน้ำใส มีปลาบู่เผือกท่าทางสวยงามตัวหนึ่ง กำลังจ้องมองนาง ปากก็พะงาบๆ เพื่อรับอากาศใต้ผิวน้ำ

เขากล่าวพลางตรวจสอบเหงือกและเนื้อปลาด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญ หลิวเวยยิ้มอย่างพึงพอใจ “ท่านลุงพ่อครัวเจ้าขา สิ่งนี้ท่านเทพเซินหนงเรียกว่าปลากระพงเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางลูบไปบนตัวปลาเบา ๆ “ท่านบอกว่าเนื้อของมันนั้นนุ่มละเอียดไร้ก้างเล็ก ๆ เหมาะสำหรับคนป่วยและเด็ก ๆ มากท ี่สุด เพราะมันย่อยง่ายและช่วยบำรุงกำลังได้ดีเจ้าค่ะ!”

ปลาคาร์ปแห่งแม่น้ำลั่วกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ ในฐานะที่ปลาคาร์ปแห่งแม่น้ำลั่วเป็นชาวเมืองลั่วคนหนึ่ง ก็โกรธมากเช่นกัน ในช่องไลฟ์สดก็มีคนมากมายสนับสนุนปลาคาร์ป รังเกียจคนที่มาจากเมืองใหญ่พวกนี้ คิดว่าตนเองเป็นชนเผ่ามังกรฟ้าผู้มีระดับสูงส่ง

บูมเอ่ยพรางกดยิ้ม "ทะเลมันชื่อเด็กผู้ชายนะคะ ถ้าลูกเป็นผู้หญิงจะให้ชื่อทะเลได้ยังไงกันคะ" "ถ้าเป็นผู้หญิงชื่อ ปลาดาวแล้วกัน" "พี่ตลกจัง"

มะปรางกระโดดโลดเต้นเหมือนปลากระดี้ได้น้ำ “จริงด้วย กรี๊ด หล่อมาก” จินกรี๊ดออกมาเสียงดัง ให้ตายเถอะ หล่อขนาดนั้นเลยหรือไงกัน

เธอฉีกยิ้มกว้างถามป้าร้านข้าว วันนี้เธอรู้สึกว่าเป็นการซื้อข้าวที่มีความสุขมากที่สุด "มีหนู จะเอาอะไรล่ะ" "อืม...ผัดผักค่ะ กับปลา...อันนี้คือปลาอะไรคะ" เธอชี้ถาม "ปลาดอลลี่" "ค่ะ ค่ะ ปลาดอลลี่ เท่าไหร่เหรอคะ" "หกสิบบาทจ้า"

ปลาทูถามชื่อลูกน้องของฉลาม “ผมชื่อหมึกครับ ส่วนไอ้นี่เม่นครับ” “โอเค หมึกกับเม่น แล้วที่นี่อยู่กันกี่คนเหรอ” ปลาทูชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย เมื่อเห็นว่าฉลามยังไม่ออกมาจากในบ้าน เมื่อกี้เขาบอกว่าจะไปหยิบของ

Aing_Star : อีนี่ ไม่รู้จักมารยาเลย ถ้าเขายังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัว มึงต้องเล่นตัวหรือไม่ก็อ่อยเนียน‍‍ ๆ‍ ไปก่อน ถ้าปลาติดเบ็ดแล้วดิ้นกระแด่ว‍‍ ๆ‍ มึงค่อยขึ้นคร่อม คนสวยชื่อกล้วย : ปลาช่อนหรือปลาชะโดอีน้ำ SaiNam : น่าจะปลาชะโดนะ กำไม่มิด Aing_Star : มันอวดมึงอีกล้วย อย่าไ ปยอม คนสวยชื่อกล้วย : ว่าแต่แฝดนี่เขาเหมือนกันทุกอย่างไหมวะ

ตุบ “อะ เผื่อมึงจะสบายใจมากขึ้น มีปัญหาเรื่องที่บ้านไม่ใช่เรอะ จะได้ไม่ต้องทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายแบบนี้ เห็นแล้วเซ็งว่ะ” ราล์ฟชะงักเล็กน้อย เหลือบตามองตามกระดาษฟ่อนนั้น พลางแสะยิ้มมุม อัดแท่งตรงง่ามนิ้วคีบเข้าปากพ่นควันโขมงต่อ

เอกรินทร์ยืดตัวขึ้นก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันลงคอรวดเดียว พอวางแก้วลง เขาก็ก้มลงซุกไซ้ใช้ริมฝีปากงับเข้าที่ปลายถันอวบอิ่ม เรียวลิ้นหนาวนเวียนรอบยอดอกอย่างหิวกระหาย “อ๊าก!!!… พี่เอกอย่ากัดหัวนมสิคะ อร๊ายยย!!! พี่อะ!! แกล้งหนู” เธอทำทีเป็นร้องประท้วงออดอ้อน “สงสัยนมจะไม่ถูกกับเ หล้าแล้วมั้งคนสวย” เขาหัวเราะเสียงแหบพร่า