คนปลาด Novels & Stories

คนฟังหน้าหงิกทันที แต่รู้ดีว่าหญิงสาวชื่นชอบสุนัขและแมว เขาจะไปขัดใจได้อย่างไร ก่อนแสดงความอยากรู้ “แล้วมันชื่ออะไรครับ” “ลูกของแพรชื่อปลาหมึกค่ะ” เพราะเธอไปเจอมันข้างแผงขายปลาหมึกจึงตั้งชื่อนี้ แม่ค้าพ่อค้าที่ตลาดบอกว่าเจ้าปลาหมึกถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อนพร ้อมกับพี่น้องอีกสองตัว แต่ไม่รู้หายไปไหนหมด หลงเหลือแค่เจ้าปลาหมึกแค่ตัวเดียว

กวิสราที่ทำการบ้านมาอย่างดี เอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นอาหารไทยหลายรายการที่ป้องนทีสั่งมาให้เธอ ท่าทางราวกับเด็กๆ ของเธอทำให้ป้องนทีนึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้น พลางเอ่ยแนะนำเมนูแสนอร่อยไปทีละรายการ “ต้มยำกุ้งน้ำข้นครับ อาหารยอดฮิตของชาวต่างชาติ พี่คิดว่าน้องณัฐก็คงอ ยากจะทาน ร้านนี้ใช้พริกเผาปนลงไปด้วย อร่อยมากครับ ปลาเก๋าสามรส น้ำพริกมะขาม ห่อหมกทะเลมะพร้าวอ่อน แล้วก็ปลาช่อนลุยสวน ทานให้หมดเลยนะครับ พี่สั่งมาให้คนไทยคืนถิ่นโดยเฉพาะ”

และก็มี ชายสูงวัยยกเข่งปลาทะเลสด ๆ เข้ามา "ปลากะพงเพิ่งขึ้นจากทะเลเมื่อเช้านายผู้หญิง เอามาบำรุงคุณหนูตัวน้อย" "อันนี้สมุดตั้งชื่อค่ะนายหญิง " หญิงอีกคนรีบถือห่อผ้าเดินเข้ามา "ฉันไปหาพระอาจารย์ช่วยเลือกชื่อมงคลมาให้ค่ะ" คนถัดมายกปลาตะเพียนสานจากใบมะพร้าวหลายตัว

ำไม่ได้ เห็นสุนัขแล้วให้คิดถึงลูกชายสุดที่รัก เจ้าปีโป้ พุดเดิ้ลทอยสีน้ำตาลที่อยู่กับมารดา ช่วงนี้ยังไม่อยากกลับบ้าน เพราะกลัวเห็นหน้าแม่แล้วกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นึกได้ว่าที่บ้านมีอ่างปลา เลยได้ปลาคราฟตัวเท่าข้อมือมาสามตัว สีขาวล้วน ขาวแต้มแดงดำ และขาวแต้มเหลืองทอง ตั้งชื่อ สีเผือก ซากุระ และเจ้ากำไลทอง มีปลาเหมือนมีลูกใหม่ วันนั้นทั้งวันเอาแต่นั่งคุยกับปลาในบ่อเลี้ยงสำเร็จรูป พอได้ช่วยคลายเหงาคลายเศร้าจากการคิดถึงคนที่เขาไม่ไยดีต่อตัวเองลงไปบ้าง

Aing_Star : อีนี่ ไม่รู้จักมารยาเลย ถ้าเขายังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัว มึงต้องเล่นตัวหรือไม่ก็อ่อยเนียน‍‍ ๆ‍ ไปก่อน ถ้าปลาติดเบ็ดแล้วดิ้นกระแด่ว‍‍ ๆ‍ มึงค่อยขึ้นคร่อม คนสวยชื่อกล้วย : ปลาช่อนหรือปลาชะโดอีน้ำ SaiNam : น่าจะปลาชะโดนะ กำไม่มิด Aing_Star : มันอวดมึงอีกล้วย อย่าไ ปยอม คนสวยชื่อกล้วย : ว่าแต่แฝดนี่เขาเหมือนกันทุกอย่างไหมวะ

เจ้าของกระชังปลาสั่งเชิด คนงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “ครับนายหัว” เชิดรับคำสั่งเป็นภาษาใต้ สิงหนาทกับบัญชาเดินไปยังบ้านพักคนงานที่อยู่ถนนอีกฝั่งหนึ่ง กัญญาภรณ์เดินตามเชิดไปดูกระชังปลาที่มีอยู่ด้วยกันหลายสิบกระชัง ที่นี่เลี้ยงปลาอยู่สองชนิดคือปลากะพงกับปลาเก๋า เธอดูป

ทั้งสองคนเดินจับมือกันมาที่สะพานมาให้อาหารปลากิน ปลาตัวใหญ่มากมายแหวกว่ายขึ้นมากิน น้ำกระจายจากแรงแหวกว่ายของปลา “อันนี้ปลาอะไร” “ปลาดุกค่ะ ตัวใหญ่เนอะ” “อืม ปกติเคยเห็นแต่ตัวที่เล็กกว่านี้” อย่างตัวที่ขนมปังซื้อมาปล่อยกับเขา ตัวประมาณท่อนแขนเธอได้

วายุพยักหน้าให้อีกฝ่าย เดินมาไม่ไกลนักก็เจอลำธารน้ำใสไหลเย็น ในลำธารมีฝูงปลานานาชนิดแหวกว่ายกันอยู่ “มีปลาดุกด้วยเหรอ” “ปลาดุกหินจ้ะ” อันดาจุ่มมือลงในน้ำเล่นกับฝูงปลา มันว่ายหนีแต่เธอ ก็สัมผัสกับพวกมันแบบใกล้ชิด

นางหัวเราะเบาๆ แล้วเดินไปที่ริมแม่น้ำ ดึงแผ่นไม้กั้นน้ำที่อยู่ริมฝั่งออกมาแผ่นหนึ่ง เมื่อแผ่นไม้กั้นน้ำเปิดออก ก็มีปลาสีดำนับไม่ถ้วนพากันแหวกว่ายออกมา ปลาเหล่านั้นมีลักษณะหัวโต ฟันแหลมคม ดูท่าทางดุร้ายมาก จิ่งโม่เยี่ย “......” เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท ี่นี่มีปลากินคน?”

“ข้าจะฆ่ามัน เด็ดไข่ออกมายัดปากมัน” [1] 1 ฉื่อ เท่ากับ 0.33 เมตร