คนปลาด Novels & Stories

คุณป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาซื้อของที่ร้านเมื่อเห็นสินค้าแปลกตาก็อดที่จะถามไม่ได้ “สินค้าตัวนี้เขาเรียกว่าปลากระป๋องค่ะ แค่คุณป้าเปิดฝาก็ทานได้เลย หรือคุณป้าจะเอาไปผัดใส่น้ำมันพริกแล้วใส่ผักเพิ่มอีกสักหน่อยก็อร่อยเหมือนกันค่ะ” ฮวาเหมยอธิบายสินค้าด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตั้งแ ต่มาจะมีลูกค้าหลายคนที่ถามแบบนี้ก็ตาม

คาไนน์ถามต่อด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทำให้เลโอหันกลับมาเอ่ยปากอย่างตั้งอกตั้งใจอีกหน “ก็หลังจากที่ข้าเขียนข้อความทิ้งไว้ให้เจ้า ข้าก็ว่ายน้ำตามเจ้าปลาประหลาดนั่นไป ข้าเห็นพวกมนุษย์อยู่ในท้องปลาด้วยล่ะ แต่เหมือนกับว่าพวกเขานั้นสามารถสั่งการมันได้ มันจะทำตามคำสั่งทุกอย่างเลย ข้าอยากรู้ว่ามันคือปลาอะไร หน้าตาไม่คุ้นเคยนัก จึงขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วพยายามพูดคุยกับเจ้าปลานั้น แต่เจ้าปลานั้นไม่ยอมตอบข้า แถมพวกมนุษย์ยังทำหน้าตาตกใจ หลังจากนั้นมันก็ไล่ตามข้าไม่หยุด!” คาไนน์เบิกตากว้าง กะพริบตาปริบๆ ตั้งอกตั้งใจฟัง

มือเล็กจับช้อนซ้อมให้ถนัดมือ ก่อนจะลงมือตักเนื้อปลาในถาดใบใหญ่ท่ามกลางสายตาของคนในบ้านที่มองอยู่ ฟาลิดาแสร้งทำสีหน้ามีความสุขหลังจากที่ตักเนื้อปลาเข้าปากไปแล้ว "ปลากะพงตัวนี้คงเป็นปลาหายากจากทะเลน้ำลึกนะเฮียว่าม้ะ? เนื้อมันถึงได้อร่อยขนาดนี้" ใบหน้าเล็กหันมองคุยกับ พี่ชายตนเอง ขณะที่ยังเคี้ยวเนื้อปลาอยู่ในปาก

​อ้วก ​ณรินทร์พ่นของทุกสิ่งทีกินเข้าไปออกมาอีกรอบ โดยมีภาคพลที่ยอมทำหน้าที่คนดูแลทำหน้าขยะแขยงไปด้วยแต่ก็ดูแลเพื่อนไปด้วย ​ไอ้ณะมันอาการหนัก ​ก็สมควรอาการหนักแหละว้า... ​แฟนดันเปิดตัวแบบแกรนด์โอเพนนิ่ง ​โดนเกย์หลอกว่าเป็นชายแท้นี่ ​น่าจะเจ็บหนักเอาการ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา นิ้วมือเรียวสวยที่หลังมือสีเข้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนใช้นิ้วกดบี้เนื้อปลาย่างส่งกลิ่นหอมเพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อนี้ไร้ก้าง แล้วนำไปป้อนถึงปากคนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบเอนหัวซบไหล่แล้วกอดแขนแกร่งของเขาไว้ไม่ยอมห่าง “พี่ป่าไม่เห็นจะกินบ้างเลย” นิลตราที่ขย ับปากเคี้ยวเนื้อปลาจนแก้มพองเป็นก้อนกลมเอียงคอเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปลาตัวใหญ่ตัวนี้เหมือนเธอจะกินมันอยู่แค่คนเดียว

หลันจินเยว่มองปลาหลากหลายสีแหวกว่ายในน้ำใสจึงแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ "เจ้าปลาน้อย ว่ายมาหาข้าบ้างสิ" คนบ้าอะไรเรียกปลาให้ว่ายวนมาหาตนเอง หากปลาฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง มันคงไม่ยอมตกเป็นอาหารพวกเราง่ายดายเช่นนี้หรอก

กองพลเอ่ยกระเส่าในท้ายประโยค “สะใภ้แม่งห่าอะไร แค่ของเล่นเท่านั้นคนนี้ มึงก็เถอะ ไม่ใช่พี่สะใภ้เหรอคนนี้” “เสือก!” หึหึ

้างใหญ่ กระแสน้ำสีครามดูเย็นฉ่ำและน่าดึงดูดใจเหลือเกิน ในขณะที่ร่างเปลือยเปล่าของผมจมดิ่งอยู่ใต้กระแสน้ำ มนุษย์ปลาตัวหนึ่งที่ดูเจ้าเล่ห์ดุดันที่สุดก็ว่ายวนเข้ามาประชิดด้านหลัง มันใช้ลำแขนที่ลื่นเยิ้มไปด้วยเมือกเกล็ดหนาโอบกอดรัดตัวผมไว้แน่นหนาจนแผ่นหลังขาวเนียนแนบสนิ ทไปกับแผงอกที่แกร่งกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของมัน ก่อนจะเอื้อมมือหนามาด้านหน้าเพื่อจัดการกับจุดอ่อนไหวร่านกามของผมอย่างเชี่ยวชาญ

เพื่อนเริ่มแซวเมื่อชนกันต์มุดออกมาจากเต็นท์ "พูดมาก ไหนบอกว่าจะไปหาปลาที่ลำธารแต่เช้าไง" "ไอ้สามตัวนั้นมันไปแล้ว กูไปหาไม้มาก่อไฟรออยู่นี่ไง" คนที่กำลังคุยกับชนกันต์ก็คือมนตรีเพื่อนในก๊วนอีกคน "มาเดี๋ยวกูช่วย"

ผู้จัดการนำคนมาเสิร์ฟซุปปลาให้กับทุกคน "นี่เป็นปลาแมนดารินลูกพีช ปลาชนิดนี้มีอยู่เพียงแค่ในลำธารตีนเขาหมิงหวง เนื้อสดอร่อย เนื้ออวบอ้วนแต่ไม่มัน เหมาะสำหรับตุ๋นเป็นน้ำซุป" ทุกคนเปิดถ้วยน้ำซุปตรงหน้าตัวเอง