คนปลาด Novels & Stories

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หรี่ตา ปลาทรายแดงครีบทอง ชื่อนี้นางเคยได้ยินมาก่อน เป็นปลามีพิษที่อาศัยอยู่ในเขตน้ำจืดชนิดหนึ่ง ปลาชนิดนี้มีขนาดเท่ากับฝ่ามือ หน้าตาแปลกประหลาด และเป็นเพราะที่หลังมีเส้นสีทองอยู่หนึ่งเส้น จึงได้ชื่อว่าปลาทรายแดงครีบทอง

หัวหน้าห้องเครื่องประสานมือพูดขึ้น “ดีมาก ปลาอะไรที่ได้มา” “ปลากะพง สดใหม่จึงทอดเพื่อยกเป็นเครื่องเสวย” “ดีเลย ข้าปรุงซอส ขิงราดคงดีไม่น้อย”ซงหยวนยิ้ม จูงมือ แป๋มให้นั่งลง

แอลตันทำสีหน้าสะพรึง "โอ๊ย!! พี่แอล มันไม่ใช่ปลาเน่าค่ะ เขาเรียกว่าปลาร้า เอาปลาสดมาหมักกับเครื่องปรุงหลายๆอย่าง หมักไว้เป็นปีๆ เลยนะคะถึงจะได้ปลาร้าดี รสชาติหอมขนาดนี้ ยิ่งปลาร้าค้างปียิ่งอร่อยเลยแหละ ไม่ใช่ปลาเน่าสักหน่อย.. พี่แอลนี่ไม่รู้จักของดีซะแล้ว ปลาร้านี่แหละคือสิ่ง มหัศจรรย์ของโลก แซ่บๆ นัวๆ กินแล้วอร่อยมากๆ อร่อยจนลืมไม่ลง"สายป่านอธิบายยืดยาว

คนถูกปัดร่วงลงน้ำแบบไม่ทันตั้งตัวถึงกับจุก ในขณะที่คนปัดก็เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบกระโดดลงน้ำแล้วช้อนประคองร่างปลาที่แน่นิ่งไปขึ้นมาอย่างทะนุถนอม “โธ่! เจ้าปลาน้อย ข้ามิได้ตั้งใจจะทำให้เจ็บ ใครจะคิดว่าเจ้าจะแสนรู้ถึงขั้นกระโดดขึ้นมาทักทายกันเยี่ยงนี้ � �ชคดีที่เป็นมือข้ามิใช่ดาบ หาไม่แล้วตัวเจ้าคงขาดเป็นสองท่อน”

เอารูปน้องมาฝากจ้า~ **แนบรูป ถูกใจ 10,780 คน ความคิดเห็น 1,251 รายการ “มิน่าล่ะ คนมองแกเยอะแยะเลย” ปลาทองชะโงกหน้ามาดูกับฉันแล้วพูดขึ้น

“ สวัสดีค่ะ ชื่อปลานะคะ มาจากจังหวัดศรีสะเกษเหมือนกันค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ” ปลา ตัวเล็กผิวขาว สูงพอๆกับกวางเลย แต่จะดูมีเนื้อมีหนังมากกว่ากวางเล็กน้อย

แดร์ริลดูไม่โอ้อวดและดูเป็นคนตรงไปตรงมาเมื่อตอนที่เธอชักชวนให้เขาเป็นสาวกของเธอ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ดูมีความมั่นอกมั่นใจมากเช่นกัน ฮาร์วีย์พูดถูก ปลากระดี่มังกรเป็นปลาที่ว่องไวและอาศัยอยู่ในท้องทะเลลึก แม้แต่ชาวประมงบางคนก็ยังไม่เคยเห็นมันเลยด้วยซ้ำ

(ขามันจะแห้งตึง อย่าลงมา) กันบอกกับเธอแบบนี้ กว่าจะจับเสร็จก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงได้ปลามาเกือบเต็มถัง ปลาที่เธอพอรู้จักก็น่าจะมีปลาหมอ ปลาดุก ปลาช่อน และปลากระดี่ นอกนั้นมันหน้าตาไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่

มธุรสอุทานเสียงดัง เธอแทบชักขาออกจากบ่อหนีแทบมิทัน นี่มันปลาอะไร ถึงพูดได้ด้วย “เจ้าชื่อกระไรหรือแม่สาวงาม” “เดี๋ยวก่อน นี่ปลาพูดได้เหรอ” เธอพูดกับตนเอง แต่ก็มิวายค่อยๆ หมอบคลานลงกับสะพานไม้ ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปพอดีกับผิวน้ำใส มีปลาบู่เผือกท่าทางสวยงามตัวหนึ่ง กำลังจ้องมองนาง ปากก็พะงาบๆ เพื่อรับอากาศใต้ผิวน้ำ

เขากล่าวพลางตรวจสอบเหงือกและเนื้อปลาด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญ หลิวเวยยิ้มอย่างพึงพอใจ “ท่านลุงพ่อครัวเจ้าขา สิ่งนี้ท่านเทพเซินหนงเรียกว่าปลากระพงเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางลูบไปบนตัวปลาเบา ๆ “ท่านบอกว่าเนื้อของมันนั้นนุ่มละเอียดไร้ก้างเล็ก ๆ เหมาะสำหรับคนป่วยและเด็ก ๆ มากท ี่สุด เพราะมันย่อยง่ายและช่วยบำรุงกำลังได้ดีเจ้าค่ะ!”