คนพาล Novels & Stories

เมื่อลับตาคน เสี่ยภูริทัตหันกลับมาหานายอำเภอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ข้อมูลพ่อมันล่ะ?" "ชื่อไอ้อ๊อดครับท่าน เป็นคนขับรถสิบล้อ พอรู้ว่าเมียพิการถาวรมันก็ทิ้งลูกทิ้งเมียไปมีเมียใหม่ทันที ไม่เคยส่งเสียแม้แต่บาทเดียว"

หญิงสาวตอบและยิ้มให้นางอรพิณ “นี่ยังไม่รู้จักกันใช่ไหมลูก คนนี้คือการันต์ ลูกชายคนโตของป้า พี่ชายของพุดกรอง การันต์ นี่หนูน้ำอบ หลานสาวของปู่เปลวกับย่ากาญ รู้จักกันไว้นะลูก มีอะไรก็จะได้ช่วยเหลือกัน”

กองบินเอ่ยบ้าง นารีพาสะใภ้คนเล็กไปนั่งยังโซฟาปล่อยให้พี่น้องเขาพูดคุยกัน และก็แนะนำให้รู้จักผู้มาใหม่ที่เดินตามอดีตสามีเข้ามา นั่นก็คือป้าของลูกชายนางทั้งสามนั่นเอง

"ครับๆ" คนขับรถชายชราวัยห้าสิบสามรีบยื่นมือสั่นๆ ไปเกาก้นให้เจ้านายสาว ก้นเด้งๆ ขาวๆ เนียนนุ่มเหมือนกับซาละเปา ทำเอาเฒ่าลามกน้ำลายแทบหก

​คิดเสียอย่างนั้นจะได้ไม่ช้ำมาก แม้จะเป็นการเสียจิ้นที่จำได้ครึ่งๆ กลางก็เหอะ ​“มีแพลนไปฉลองหยุดยาวนี้ที่ไหนไหม พัมกิ้น เอ่อ...จริงๆ แล้วชื่อของเธอไม่ใช่ชื่อนี้ใช่ไหม? เธอชื่อพิณขวัญ...ฉันจำผิดหรือเปล่า”

จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้วแกะห่อสิ่งของออก ด้านในเป็นหนังสือเล่ม ๆ อย่างที่คิด มีอยู่สิบกว่าเล่ม มีทั้งหนาทั้งบาง หนังสือเล่มบนสุด มีชื่อว่า ค่ายบุปผาสนามรบแพรไหม จ้าวหยวนเช่อไม่เคยได้ยินชื่อหนังสือนี้มาก่อน เลยหยิบมาเปิดดู

สายออกด้วยปากของเขา ไอ้ณะ ไปเมาแบบนี้ที่ไหนไหมนี่ โอ๊ยน่ะ น่าตีจริงๆ ​นึกหมั่นเขี้ยวหล่อนในใจ ก่อนจะเมินหน้าหนีเสีย ​“ใครอะ” เสียงถามจากปากหล่อน ภาคพลหันขวับกลับมา แล้วเอ็ดเพื่อนซี้เสียงห้วน

ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้า “พะ... พี่หนึ่งไม่รู้หรอกค่ะ ฮึก... ฮือๆ ว่าน้องดาโดนลวนลามในรถ ถ้าภูไม่ช่วยเอาไว้ น้องดาคงแย่แน่ๆ เลย”

กัมปนาทบอกย้ำ “กรี๊ดดดดดดดดด ไม่จริง ไม่จริงพ่อ พ่อตื่นสิ พ่อจ๋า พ่อตื่นเราจะได้กลับบ้านกัน...ฮือ ฮือ คนางค์ไม่อยู่กับคุณพลแล้ว คนางค์จะไปอยู่กับพ่อ พ่อตื่นสิ ฮือ”

ระหว่างเดินไปยังศาลาพวกเขาก็เดินคุยกันไปด้วย "เดิมข้าชื่อเพ่ยเพ่ย ตอนนี้ก็เพ่ยเพ่ย มาจากปักกิ่ง ข้า 30 years old แล้ว แต่ตอนนี้แค่ 16 อเมซิ่งมากๆ เจ้าว่าไหม ข้าเป็น military doctor นะ แล้วท่านล่ะ" "เดิมข้าคืออีซองอึน ตอนนี้ก็อย่างที่เจ้ารู้ มาจากปักกิ่งเช่นกัน ข้าเป็นลูกครึ่งเกาหลีน่ะ ข้า 35 แล้ว แต่ตอนนี้ 24 ข้าเป็นวิศวกรมาก่อน"