คนพาล Romane & Geschichten

มาลาเอ่ยขึ้น "หนูชื่อมีนาค่ะ ตอนนี้กำลังคบหากับโอมอยู่" "เธอเองเหรอ" มาลามองมีนาด้วยสายตาดูถูกดูแคลน "คุณรู้มาบ้างแล้วเหรอคะ"

หลายวันต่อมา มินกับมะลิเดินไปที่บ้านหลังเล็กโดยในมือของมะลิถือกระเป๋าเสื้อผ้าหนึ่งใบ ทั้งคู่ไปยืนอยู่ข้างๆ วีลแชร์ของภาคิน ที่กำลังนั่งมองเหม่อลอยไปข้างหน้าอยู่ตรงริมสระบัว ด้วยสายตาอันแสนเศร้า "พี่คินค่ะ น้องพาพยาบาลคนใหม่มาแล้วค่ะ" "สวัสดีค่ะ พี่คิน" พนมมือไหว้พร้อมส่ งยิ้มให้

จองพึมพำ พิสุทธิ์อดขำไม่ได้ “ขี้อายจัง ทีแต่งหน้าทาปากยังกล้าเลย” “ก็คนในหมู่บ้าน... เขาทำกัน” “เออๆ”

ประวัติของคนที่ชื่อ ‘ม่านฟ้า’ ก็เด้งขึ้นมาทันที ฉันเลื่อนอ่านไปเรื่อย ๆจนสะดุดกับรูปถ่ายรูปหนึ่งเป็นรูปของม่านฟ้า คุณวายุ และครอบครัวของพวกเขาถ่ายด้วยกันฉันขมวดคิ้วทันที เพราะในข้อมูลระบุไว้ว่า...เธอเป็นน้องสาวของคุณวายุ

นทำลายความสงบ มันคือคลิปวิดีโอจาก "เจ๊ริน"... ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือความดิบเถื่อนที่ผิดแผกจากความหรูหราเบื้องหน้า เจ๊รินกำลังปรนเปรอด้วยเรียวลิ้นให้กับชายขับรถสิบล้อคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกค้ารายล่าสุดของเธอ ท่อนเนื้อของชายผู้นั้นทั้งใหญ่โตและยาวเหยียดทว่ากลับดูผิดรูป บิดเบี้ยวจากการฉีดสารแปลกปลอมดูน่าเกลียดน่ากลัว พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาเย้าแหย่

อันนา. { END PART TONGKAO}

กองบินเอ่ยบ้าง นารีพาสะใภ้คนเล็กไปนั่งยังโซฟาปล่อยให้พี่น้องเขาพูดคุยกัน และก็แนะนำให้รู้จักผู้มาใหม่ที่เดินตามอดีตสามีเข้ามา นั่นก็คือป้าของลูกชายนางทั้งสามนั่นเอง

"ครับๆ" คนขับรถชายชราวัยห้าสิบสามรีบยื่นมือสั่นๆ ไปเกาก้นให้เจ้านายสาว ก้นเด้งๆ ขาวๆ เนียนนุ่มเหมือนกับซาละเปา ทำเอาเฒ่าลามกน้ำลายแทบหก

​คิดเสียอย่างนั้นจะได้ไม่ช้ำมาก แม้จะเป็นการเสียจิ้นที่จำได้ครึ่งๆ กลางก็เหอะ ​“มีแพลนไปฉลองหยุดยาวนี้ที่ไหนไหม พัมกิ้น เอ่อ...จริงๆ แล้วชื่อของเธอไม่ใช่ชื่อนี้ใช่ไหม? เธอชื่อพิณขวัญ...ฉันจำผิดหรือเปล่า”

จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้วแกะห่อสิ่งของออก ด้านในเป็นหนังสือเล่ม ๆ อย่างที่คิด มีอยู่สิบกว่าเล่ม มีทั้งหนาทั้งบาง หนังสือเล่มบนสุด มีชื่อว่า ค่ายบุปผาสนามรบแพรไหม จ้าวหยวนเช่อไม่เคยได้ยินชื่อหนังสือนี้มาก่อน เลยหยิบมาเปิดดู