คนพาล Romane & Geschichten

“คุณลันไปหิ้วผู้หญิง เอ่อ...ไปพาผู้หญิงคนนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ค่ะ พอถามก็ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ คุณลันก็เลยรำคาญ” “นังจำปี แกพูดเกินจริงหรือเปล่า” จำปา สาวใช้อีกคนหนึ่งที่วิ่งออกมาพร้อมกับมยุรินเอ่ยปรามเพื่อนที่ทำงานด้วยกันทันที ในขณะที่เพื่อนร่วมอาชีพก ลับถลึงตาใส่เธอ

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

@คาสิโนไบรอันต์ อลันที่กำลังสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนสนิทอยู่อย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่ามีคนรอคอยคำตอบจากเขาอยู่ หรืออาจจะรู้ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจและไม่จำเป็นต้องสนด้วย "มึงทำแบบนี้มันไม่มากไปเหรอวะ ถึงแม้น้องจะไม่ใช่น้องแท้ ๆ มึง แต่พ่อกับแม่มึงก็รักเธอเหมือนลูกน ะ" ไบรอันต์เอ่ยถามขึ้นเมื่อรู้ข่าวว่า อลันให้ลูกน้องคนสนิทจัดการเรื่องเรียนของณดาเรียบร้อยแล้ว

ชัชคำราม “อูยยย ลุงขา ..หนูเสียวแตดค่ะ ดูดเม็ดให้หนูด้วย ลุงขา ซี๊ดดด... อูยยย... หนูไม่ไหวแล้วลุงขา... หนูอยากโดนแล้ว ซ๊๊ดดด...” เมษากระซิบเสียงสั่น

ไอ้ผาดถามเสียงเรียบพร้อมหันไปกวักมือเรียกณดาให้เดินมาหาตนเอง หญิงสาวทำตามทันทีเมื่อถูกกวักมือเรียก พอณดาเดินมาถึง ไอ้ผาดก็ตวัดแขนกอดเอวเล็กคอดรั้งเข้ามาหาตนเอง “เด็กนี่เป็น ‘เมีย’ กู มึงไม่มีสิทธิ์ได้ยินไหมบัญชา” เสียงทุ้มห้าวดังตอบสวนกลับพร้อมกับยกมือไล่บัญชาและคนของมันก ลับไป บัญชาเป็นลูกหนี้ที่กาสิโน ชอบบินไปบริหารเงินที่กาสิโนที่สเปนบ่อยๆ และยังคงติดหนี้ที่นั่นอยู่

“อ๋อ...” คำนี้ เป็นคำที่ออกมาจากปากของชีวานันท์ เพื่อจะช่วยเหลือคนเลิ่กลั่กให้หลุดพ้นไปจากสถานการณ์กระอักกระอ่วน ซึ่งซ้อคนนี้มองออกตั้งแต่ปลายจมูกยุบยับของกิดากานต์ มันเก็บอาการดีใจไม่ไหวในตอนรับสาย และเชื่อเซ้นส์ตัวเองด้วยว่า คนคนนั้นคือปริญญ์ หมอเหรอ?

“คนพาล” “กวางว่าพี่ทำไม” “รู้นะ คุณธีร์กำลังคิดจะทำอะไร” “กวางรู้ใจพี่”

ไฟสั่ง ลูกน้องของไฟทำตามคำสั่งทันที ไม่นานเขาก็ได้ชื่อคนส่งของมา “ได้แล้วครับ ชื่อ ‘ณรงค์’ เคยเป็นพนักงานส่งของบริษัทแห่งหนึ่ง ปัจจุบันไม่ได้อยู่กับบริษัทไหนแล้วครับ แต่ยังรับงานส่งของอยู่”

ที่ไหนได้ ‘คุณอาเหยียน’ ทายาทหนึ่งเดียวถูกพูดถึงแต่กลับไม่เคยมีใครเคยพบคนนั้น วันนี้ดันกลับมาปุบปับโดยไม่บอกกล่าว “หวั่นเยว่ หวั่นเยว่” เฉินซีพึมพำกับตัวเองเบาๆ “คงวุ่นวายน่าดู”

สองเท้าพาก้าวเร็วไวทว่าเสียงหวานที่ดังแว่วมาจากธารน้ำข้างหน้าก็ทำให้หัวคิ้วเข้มต้องขมวดเข้าหากัน แววตาครุ่นคิดไม่แน่ใจครั้งแรกในชีวิต ใบหน้าแหงนมองคาคบไม้ที่เริ่มมีแสงสีส้มจางๆ พร้อมทั้งนกป่าที่บินว่อนกู่ร้องเรียกกันไปมา นิธิตแน่ใจว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมีผู้หญิงคนไหนมานั่ง� �ัมเพลงอย่างสุขอุราอยู่ในป่าได้ เข้าป่ามาก็หลายครั้งทำให้พบเจอเรื่องราวแปลกๆ ของป่ามาก็มาก หรือว่าจะเป็นอีกครั้งที่เขาต้องบัญญัติไว้ในสารานุกรม “เรื่องแปลก” นิธิตกระชับสายเป้ที่ต้นแขนก้าวตรงไปยังต้นเสียง