คนรักที่อ่อนแอของแม่ทัพทำลายภาพลักษณ์อีกแล้ว 소설 & 이야기

ท่านแม่ทัพผู้น่าเกรงขามไม่อิดออด เขาอ้าปากรับขนมจากมือนางอย่างว่าง่าย เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข สายตาที่ทอดมองนางนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองด้วยความอิจฉา ข่าวลือเรื่องแม่ทัพพิการถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงภาพความจริงตรงหน้า... ภาพของแม่ทัพหนุ่มผู้คลั่งรัก ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อตามง้อฮูหยินของเขาให้กลับคืนมาเคียงคู่กันอีกครั้ง

เรื่องง้องอนคนรัก นางก็ไม่ถนัดเสียด้วย เกิดมาก็เพิ่งมีเขาที่เป็นคนรักคนแรกที่จริงจังของนาง "ท่านแม่ทัพซื่อ" คู่สนทนาของนางเอ่ยทัก หลังจากถูกปล่อยให้พูดคนเดียวพักใหญ่ "ท่านไม่สบายหรือเปล่า?"

น้ำเสียงเขาแข็งขึ้น แม่ทัพใหญ่พยักหน้า "พ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ทัพของเราอ่อนแอเกินกว่าจะเปิดศึกใหญ่ได้อีก" น้ำเสียงหนักแน่นจนทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท "ทหารจำนวนมากบาดเจ็บ จำนวนไม่น้อยเสียขวัญและบางคน…เมื่อได้ไปเห็นเมืองอี้แล้ว พวกเขาหนีทัพไปสร้างครอบครัว"

ตอนที่เขาไม่อยู่ ท่านแม่ทัพต้องเข้าพิธีวิวาห์พระราชทานกับสตรีตระกูลจัวผู้นั้นนี่นา ภาพจำของสตรีสูงศักดิ์ในหัวของกวนเฟิงคือ พวกนางมักจะอ่อนแอ ขี้แย บอบบางราวกับกิ่งหลิว และน่ารำคาญเป็นที่สุด เขาอดนึกเวทนาเจ้านายของตนไม่ได้ที่ต้องมาทนรำคาญกับสตรีเช่นนั้น

แม่ทัพสุ่ยจ้องมองใบหน้าที่เปลี่ยนไปของคนรักด้วยสายตาอ่อนโยน “ไม่ว่าเจ้าจะมีหน้าตาเช่นไร ขอเพียงเป็นเจ้า พี่ก็ไม่ปรารถนาสิ่งใดอีกแล้ว”

ขาเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงที่เน้นคำว่าหก อย่างจงใจ “แค่ได้ยินชื่อเสียงเรื่องความอ่อนแอของท่านมานาน คิดไม่ถึงว่าท่านแม่ทัพจะได้รับพระราชทานภรรยาที่ดูบอบบางถึงเพียงนี้ ข้าเกรงว่าท่านแม่ทัพคงต้องวุ่นวายกับการดูแลสุขภาพของฮูหยินเสียแล้วกระมัง ฮูหยินเองก็รักษาสุขภาพให้ดี จะได้ช่ วยงานของท่านแม่ทัพได้”

ตลอดช่วงเวลาที่รักษาตัว รองแม่ทัพหยางกลายเป็นคนที่ว่านอนสอนง่ายไปโดยปริยาย ไม่ว่าภรรยาพูดสิ่งใดก็รับฟังและไม่เคยขัดใจเลยสักครั้งจนใครต่อใครต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทว่า สิ่งที่เปลี่ยนไปมีให้สำหรับฮูหยินแสนรักของตนเองเท่านั้นเพราะกับคนอื่น ๆ นั้นยังคงเหมือนว ันวานไม่ผิดเพี้ยน

ีลูกทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบเหรอ นายไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันจะรู้สึกยังไง แล้วลูกที่เกิดมาจะเป็นยังไง ถ้าแม่เขาเหมือนเป็นคนไม่มีอนาคต แล้วอีกอย่าง ถ้าเกิดวันนึงนายเบื่อฉัน อยากเอาคนอื่น แล้วฉันจะเป็นยังไง ฉันกับลูกจะเป็นยังไง!” อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลลงมาอีกแล้ว ทำไมพักนี้ฉันถ ึงอ่อนแอแบบนี้ก็ไม่รู้ หรือความรักมันทำให้คนอ่อนแอ อ่อนไหว ไม่เข้มแข็ง ไม่มั่นคงอะไรเลย

“ข้าไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพไป๋ผู้มีสติตลอดเวลาเหม่อลอยได้เพียงนี้เลยนะขอรับ” รองแม่ทัพหลี่ส่งยิ้มเชิงล้อเลียนมาให้ผู้เป็นหัวหน้า แต่มีความจริงเกือบเต็มสิบส่วน ขนาดตอนที่แม่นางถิงถิงที่เป็นคนรักเก่าของท่านแม่ทัพแต่งกายงดงามยังไม่เสียอาการเท่านี้เลย “เอ่อ อืม ข้าเพียงแปลกใจน่ ะ”

ไม่ว่าแม่ทัพหลิ่วจะต้องการสิ่งใด ฮูหยินหลิ่วมักจัดแจงให้อย่างสมหวังดังใจ แต่ทุกครั้งที่เห็นสายตาหงุดหงิดของเขา ฮูหยินหลิ่วก็เข้าใจดีว่า ไม่ว่าาตนจะทำดีสักเพียงไหน อยู่กับแม่ทัพหลิ่วมานานเท่าใด สุดท้ายก็ยังเทียบนังคนแพศยาในอดีตผู้นั้นไม่ได้อยู่ดี แม่ทัพหลิ่วยอมทอดทิ้งน างก็จริง แต่ในขณะเดียวกัน ความรักความอ่อนโยนที่เคยปฏิบัติต่อนาง ในวันนี้ก็หมดสิ้นไปเช่นกัน