Novel & Cerita ความคิดร้ายกาจ

ภาสพูดอย่างโมโห เขาคิดแล้วคิดอีกว่าเพราะอะไรทำไมผู้หญิงอย่างรานีถึงได้คิดทำอะไรแบบนี้ บางครั้งความอยากเอาชนะ ความริษยาในจิตใจคน ก็น่ากลัวจนเกินไป ถ้าเราไม่ยอมควบคุมความร้ายกาจในจิตใจ ผลสุดท้ายอาจเป็นเหมือนอดีตนางเอกที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์ [1] ไอ้เล็ก หรือวิ� �รุต จากเรื่อง รักเล่ห์บุพเพร้าย โดย Pure Evil

มีความสุขจริงนะแม่คุณ ส่วนคนที่กำลังปรุงรสต้มแซ่บกระดูกอ่อนแสนอร่อยที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ ก็รู้สึกเหมือนมีรังสีอำมหิตอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองมายังเธอที่ด้านหลัง จึงหมุนตัวกลับไปดู และก็ใช่จริงๆ เสียด้วย รังสีแห่งความอาฆาตแค้นแผ่กระจายอยู่รอบตัวจนรู้สึกได้ แต ่เธอไม่สนใจหรอก เขาอยากจะแค้นก็เรื่องของเขา ให้ความแค้นมันจุกอกตายไปเลยก็ยิ่งดีใหญ่ เธอจะได้เสวยสุขอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว ไม่ต้องจากไปไหน

จุ๊บ ริมฝีปากร้อนฉกจูบคนป่วยอย่างเอาแต่ใจ ประคองหน้าคนตัวเล็กปรับองศาเล็กน้อยให้พอดีกับรสจูบของเขา จูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึง จูบที่บอกให้เธอรู้ว่าเรื่องของเราคือเรื่องจริง และจูบที่แฝงความน้อยใจที่เขามี แอบขบเม้มเบาเบาเป็นการลงโทษที่เธอจำเขาไม่ได้

“ก็ลองดูซิโซเฟียน่า ถ้าเธอกล้าเอาเรื่องเลวทรามของเธอไปฟ้องย่า ฉันก็จะทำให้เธอรู้ว่า ฉันก็ร้ายเป็นเหมือนกัน!” ถึงแม้ว่าจะใจกล้าเพียงใด แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เชือดลงไปบนร่างกาย ก็ทำให้เธอถึงกับตัวสั่นรีบวิ่งกลับเข้าไ ปในบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่วายที่จะหันมาส่งความร้ายกาจให้เกเบรียลได้เห็นอีกครั้งเป็นการส่งท้าย

แววตาคู่นั้นมองจ้องกลับเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ และเพ่งมองเขาด้วยความโกรธราวกับอยากฆ่ากันให้ตายลงตรงหน้า น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแข็งกระด้างไม่ต่างจากถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ยิ่งย้ำเตือนถึงความรู้สึกไร้เยื่อใย นั่นจึงทำให้ด้านมืดของนิคคาเดลเริ่มปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง "ได้ ถ้าคุณคิดแบบนั้นผมก็จะทำให้คุณได้ลิ้มรสชาติของสัตว์ตัวผู้ว่าเวลาที่มันหิวโหยและหวงเหยื่อ...มันจะโหดร้ายทารุณแค่ไหน"

คนเป็นเพื่อนยิ้มอย่างซาบซึ้งในหัวใจ “เกย์นะไม่ใช่เชื้อโรคร้ายจะได้รังเกียจ อย่าคิดมาก” “ขอบใจที่แกเข้าใจฉันนะวาท”

บทที่ 1 สภาพการจราจรยามพลบค่ำยังคงแออัดเช่นเดียวกับทุกวัน อากาศช่วงปลายเดือนเมษายนซึ่งเป็นฤดูร้อน ยิ่งทำให้เมืองที่แออัดไปด้วยผู้คนและตึกรามบ้านช่อง ทวีความร้อนอบอ้าวมากขึ้นไปเป็นเท่าตัว ผู้คนที่อยู่บนยวดยานและสัญจรไปมาบนท้องถนน สีหน้าล้วนแต่ปราศจากรอยยิ้ม หา กทว่ากลับเป็นข้อยกเว้นสำหรับชายหนุ่มในชุดกางเกงยีนเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ปักตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง โครงหน้าคมคร้ามหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุขออกมาอย่างน่าอิจฉา เหมือนดั่งว่าสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้

“คุณมันร้ายกาจที่สุด หัวใจของคุณทำด้วยอะไรมันถึงได้เลือดเย็นซะขนาดนี้ ก็ได้คีแกร์น! เชิญคุณพิสูจน์ทฤษฎีบ้าบอของคุณไปคนเดียวเถอะ แล้วนี่แหวนเฮงซวยของคุณเอาคืนไปเลย คำพูดเมื่อกี้ฉันขอเอาคืนให้หมด ฉันไม่รักแล้ว ไม่รัก! ได้ยินไหม ไอ้ผู้ชายใจร้าย” ประโยคสุดท้ายแผ

“นิสัยเสียที่สุดของแกคืออะไรรู้ไหม” “....” “แกชอบเลือกวิธีที่เร็วที่สุด รำคาญใครก็เดินเข้าไปจัดการ ไม่พอใจก็เอาให้จบตรงนั้น แกเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงให้เรื่องตรงหน้ามันจบ แต่ไม่เคยคิดว่าหลังจากมันจบแล้ว แกต้องจ่ายอะไรบ้าง แกไม่เคยสนว่าหลังจากนั้นมันจะบานปลายแค่ไหน”

เนตรทรายสะอื้นฮักๆ เธอกลัวมาก เด็กสาวยังอยู่ในวัยแรกแย้ม อีกทั้งยังด้อยประสบการณ์รัก หล่อนไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ลุงดำกำลังกระทำเขาเรียกว่า Sadism (ซาดิสม์) คนมีรสนิยมแบบนี้ เขาจะรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขทุกครั้งที่เห็นคู่นอนเจ็บปวดขณะร่วมรัก มันทำให้พวกเขาถึงสวรรค์ได ้อย่างง่ายดาย