ความคิดร้ายกาจ Novels & Stories

ลี่ถิงกระแทกเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นบ้านด้วยท่าทีหงุดหงิดปนโมโห เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็เหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็กคู่ใจลงกับที่นอนกว้าง แล้วเดินมานั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ภายในห้องนอนหรู "คิดว่าตัวเองวิเศษอยู่หรือไง ไอ้หมอโรคประสาท" ที่จริงหมอซางก็ไม่ใช่หมอโรคประสาท อย่างที่เธอด่าหรอกนะ แต่หมอเป็นหมอตรวจโรคทั่วไปมากกว่า แต่ที่ต้องด่าคงอยากระบายมันออกมา

ลือ ฉันไม่ได้ร้ายหรอกนะ แต่ถ้าใครร้ายกับลูกฉัน ฉันไม่เอามันไว้แน่ ผู้หญิงร้ายกาจเต็มไปด้วยพิษอย่างเธอ อย่างดอกราตรีที่เป็นชื่อของเธอน่ะ ฉันไม่กลัวหรอก เพราะพิษของดอกผกากรองก็มากมายไม่แพ้กัน ทางที่ดี เราควรเดินกันคนละเส้นทาง อย่าได้มาเจอะเจอกันอีกจะดีที่สุด เข้าใจหรือยังราตร ี”

เจซุสได้ยินหญิงสาวพูดเช่นนั้นก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใช้นิ้วเรียวยาวลูบคางที่แหลมสวยอย่างประณีต น้ำเสียงแฝงความสงสัย “เป็นผู้หญิง? คุณหมายความว่า...” เขาจงใจลากเสียงให้ยาวขึ้น ก่อนจะพูดต่อ “ผู้ร้ายเป็นพวกโรคจิต สังหารคนเพราะความต้องการทางเพศ หรืออาจเป็นเพราะควา มอิจฉาริษยา?”

EP14 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย 2 (กะตัญ) "นายคิดว่าคุณน้ำหอมมีอะไรผิดปกติเหรอครับ"

“ฮึ...พี่จะเอาทุกอย่างที่ให้ฉันคืนไปก็ได้นะ...แต่เรา...จบกันแค่นี้” “ว้าว..จุ๊ๆ ชู่ว...” เจซีแค่นยิ้มเงยหน้าหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้ทาบที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเปิดเผยท่าที ไร้ความอ่อนโยนมีแต่ความน่าหวาดกลัวจนเธอเริ่มใจคอไม่ดีกับท่าทีของเขา...ไม่ต่างอะไรกับอา การของคนที่เป็น Psychosis (Psychosis [ไซโคซิส] = วิกลจริต (โรคจิต) คือ ภาวะผิดปกติทางจิตที่มีความผิดปกติของความคิด อารมณ์ พฤติกรรมอย่างมากจนไม่อยู่ในโลกของความเป็นจริง)

น่ารำคาญ คำพูดร้ายกาจสมเป็นหนูจี ร่างสูงหันกลับมาสบตาคนใจร้าย ก่อนจะยกยิ้มขึ้นบาง ๆ แล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท “ผมไม่ได้ลืม แต่ไม่มีกฎข้อไหนที่ห้ามไม่ให้ผมทำอาหารให้คุณไม่ใช่เหรอครับ”

Time & Lalin 28 - ที่รัก NC++ ฉันคิดในใจไว้อย่างนี้ ไม่รู้สิ ยิ่งรู้ว่าเขาไม่ได้ร้ายกาจหรือเลวร้ายอย่างที่เคยคิดไป ใจส่วนลึกที่ชอบเขาก็ตื่นขึ้นมาทำงานได้อย่างเต็มที่

มีความสุขจริงนะแม่คุณ ส่วนคนที่กำลังปรุงรสต้มแซ่บกระดูกอ่อนแสนอร่อยที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ ก็รู้สึกเหมือนมีรังสีอำมหิตอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองมายังเธอที่ด้านหลัง จึงหมุนตัวกลับไปดู และก็ใช่จริงๆ เสียด้วย รังสีแห่งความอาฆาตแค้นแผ่กระจายอยู่รอบตัวจนรู้สึกได้ แต ่เธอไม่สนใจหรอก เขาอยากจะแค้นก็เรื่องของเขา ให้ความแค้นมันจุกอกตายไปเลยก็ยิ่งดีใหญ่ เธอจะได้เสวยสุขอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว ไม่ต้องจากไปไหน

จุ๊บ ริมฝีปากร้อนฉกจูบคนป่วยอย่างเอาแต่ใจ ประคองหน้าคนตัวเล็กปรับองศาเล็กน้อยให้พอดีกับรสจูบของเขา จูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึง จูบที่บอกให้เธอรู้ว่าเรื่องของเราคือเรื่องจริง และจูบที่แฝงความน้อยใจที่เขามี แอบขบเม้มเบาเบาเป็นการลงโทษที่เธอจำเขาไม่ได้

“ก็ลองดูซิโซเฟียน่า ถ้าเธอกล้าเอาเรื่องเลวทรามของเธอไปฟ้องย่า ฉันก็จะทำให้เธอรู้ว่า ฉันก็ร้ายเป็นเหมือนกัน!” ถึงแม้ว่าจะใจกล้าเพียงใด แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เชือดลงไปบนร่างกาย ก็ทำให้เธอถึงกับตัวสั่นรีบวิ่งกลับเข้าไ ปในบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่วายที่จะหันมาส่งความร้ายกาจให้เกเบรียลได้เห็นอีกครั้งเป็นการส่งท้าย