Romans & histoires ความจำเสื่อม

“ไม่ต้องซีเรียส อาการของคุณมันเป็นแค่ความจำเสื่อมชั่วคราว อีกวันสองวันก็น่าจะดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวกินอะไรซะหน่อย แล้วก็พักผ่อนต่อ ร่างกายจะได้ฟื้นฟูเร็วๆ” “อ่า...ผมอยากจำได้เร็ว ๆ ผมต้องทำยังไงครับ” “ผมใจให้สบาย ๆ เดี๋ยวคุณก็จำได้” “ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ ที่ดูแลผมเป็น อย่างดี”

“สมองของเขายังคงเป็นปริศนาสำหรับเรา เราไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด เรารู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ยังมีปริศนาที่เราไม่เข้าใจอยู่ดี จากมุมมองด้านสุขภาพ พ่อของหนูสบายดี แต่เขากำลังเป็นโรคความจำเสื่อมแบบย้อนกลับ เขาสูญเสียความทรงจำแบบชั่วคราว”

“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม” เฮือก!! บ้าจริง ทีเรื่องแบบนี้ดันความจำดีขึ้นมาเฉยเลย อ้างออกไปแล้วด้วยเป็นแบบนี้ยิ่งถูกมองด้วยความสงสัยมากกว่าเดิม

- ฉู่เฉินไม่ได้ปิดบังมัน “ห้ะ ความจำเสื่อม ทำยังไงดีล่ะ สักพักคงจะหายดีใช่ไหม ได้ยินมาว่าถ้าสมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงเกินไป ก็จะเกิดสภาวะความจำเสื่อมชั่วคราวได้ ” “ซึ่งคล้ายกับสถานการณ์ของชิงเสว่มาก ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ภายในไม่กี่วันคงจะดีขึ้น”

หลิง อี้หราน ตกตะลึง “ใช่ ความจำเสื่อมเป็นบางช่วง มันมักจะถูกเล่าในนวนิยายและรายการทีวี เธอลองไปสะกดจิตดูสิ บางทีเธออาจจะจำได้ แต่ควรปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะดีกว่า!” ชิน เหลียนอีพูด

ยกตัวอย่างเช่น ความจำระยะยาวได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง เรื่องที่ยังจำได้ก่อนหน้านี้ ต่อมาก็ลืมไปจนหมด บางคราสภาพจิตใจเป็นปกติ บางคราก็เลือนราง บางคราก็วิตกกังวล อาการเหล่านี้พอนับได้ว่าเป็นอาการของภาวะสมองเสื่อมในวัยชรา อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แปลกประหลาดไปคือ ยามที่เขาย ังมีอาการปกติก็คือคนปกติคนหนึ่ง

จะช้าเร็วสภาผู้อาวุโสต้องสอดมือเข้ามาแน่ เฟิงเหยียนเอียงตามองจั๋วซือหรานผาดหนึ่ง ปันอวิ๋นร้องเชอะ นี่ขนาดความจำเสื่อมอยู่นะ ความจำเสื่อมยังทำตัวเชื่อฟังไปวะหมดอยู่เลย ถ้าความจำไม่เสื่อมจะเป็นอย่างไร เขานี่ไม่กล้าจะคิดเลย

เนตราขยับตัวไปอยู่คนละฝั่งเตียงกับเขา ชวินทร์หลุบเปลือกตาลง ขนตาหนาเป็นแพจนเธออยากยื่นนิ้วไปไล้เล่นเหมือนดังครั้งก่อน กลับมาๆ เนตราบอกตัวเอง ถ้าไม่อยากเสียใจซ้ำสอง “หมอบอกว่าคุณความจำเสื่อม มันหยุดอยู่แค่ความจำสมัยมหาวิทยาลัย” “ห๋า”

ฉันตอบออกไปอย่างไม่ลังเล ฉันเชื่อใจเขา เขาไม่มีทางทำร้ายฉันแน่นอน “โอเคค่ะ เท่าที่เปิดอ่าน ในบันทึกนี่บันทึกไว้ว่าคนไข้มีภาวะการสูญเสียความทรงจำชั่วคราว เป็นการสูญเสียความจำชั่วคราวที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ผู้ป่วยอาจไม่สามารถจดจำข้อมูลหรือเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้สับสนใน เรื่องสถานที่และเวลา เช่น ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน หรือสรุปได้ว่าลืมเหตุการณ์ที่ประสบมานั่นแหละค่ะ อาจจะเกิดจากเรื่องที่สะเทือนใจมาก ๆ จนสมองสั่งการให้ลืมมันซะ แล้วตอนนี้พอจะจำอะไรได้บ้างไหมคะ?” คุณหมออธิบายเกี่ยวกับโรคที่ฉันเป็นและพึ่งจะหายเมื่อไม่นานมานี้

เวนิตาเรียกชื่อเพื่อนๆ ทั้งสามคนได้อย่างถูกต้อง ทำให้คุณหมอที่ยืนดูอาการอยู่พูดกับเจ้าหน้าที่สืบสวนกลางที่ยืนอยู่ด้วยกันว่า “ถ้าคนไข้ยังสามารถจดจำคนที่เธอรู้จักได้อยู่ นั่นก็แปลว่าความทรงจำของเธอได้ขาดหายไปเพียงแค่บางส่วนเท่านั้น หรือ อาจจะบอกได้ว่าเป็นอาการของผู้ป่วยความจำ เสื่อมชั่วคราว ถ้าหากผู้ป่วยได้รับการรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นมาใหม่ ก็จะสามารถกลับมาจำเรื่องราวได้อย่างปกติ อาการจึงไม่ค่อยน่าเป็นห่วง แต่คงจะต้องใช้ระยะเวลาสักหน่อย” แพทย์เจ้าของไข้กล่าว ก่อนที่หมวดภัทรจะถามขึ้นมาอีกด้วยว่า