Romans & histoires ความจำเสื่อม

นมันกำลังคิดอะไรบางอย่างเหมือนมันกำลังนึกแต่สักพักมันก็เกิดอาการปวดหัวขึ้นมา มันเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้ว เรื่องมาวินความจำเสื่อมผมเคยสงสัยนะว่ามันโกหกแกล้งความจำเสื่อมหรือเปล่าเพราะสันดานมันชอบแกล้งชอบกวนตีนคนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่แค่ผมที่กวนมันฝ่ายเดียวแต่พอนานวันเข้าผมก็รู้ว

ไป๋เยว่เทียนยิ้มขำ “เบื่อก้ต้องกินพระสนมดื้อรั้นเพียงนี้จะไม่หายป่วยไข้หลายวันมานี่อาการดีขึ้นมากทีเดียว….” เกือบจะเผลอพลั้งปากพูดว่า ความทรงจำต่างๆ หายไปกลับมาเป็นหนิงอันก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมด “ฮ่องเต้เสด็จจจจจจจจ”

“ขอบใจนะที่มาเยี่ยมผึ้ง คุณหมอบอกว่าผึ้งไม่เป็นอะไรแล้ว รอแค่ฟื้นขึ้นมาเท่านั้นจ้ะ” “ปลอดภัยหายห่วงใช่ไหมคะคุณป้า หนูหมายถึงไม่มีอาการสมองเสื่อม ความจำเลอะเลือน” “ไม่มีจ้ะ คุณหมอยืนยันว่าไม่มีจ้ะ”

“ทูลท่านอ๋อง ชีพจรของพระชายาหนักแน่นและเป็นปกติดีทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เรื่องที่พระนางความจำเสื่อม อาจจะเป็นเพราะว่า…เอ่อ….” “เพราะอะไรก็พูดมาสิ” “อาจจะเพราะพระนางเจอเรื่องสะเทือนพระทัยจน….ทำให้ความจำเสื่อมพ่ะย่ะค่ะ” “ว่าอย่างไรนะ เช่นนี้…นางก็จำผู้ใดไม่ได้เลย”

นี่แหละที่ทำให้ฉันสงสัยและคิดว่าพ่ออาจจะความจำเสื่อม แล้วพ่อความจำเสื่อมได้ยังไง เกิดจากอะไรที่ทำให้พ่อความจำเสื่อมได้ เพราะเหล้าเหรอ

“ท่านแม่ทัพ ท่านซั่งกวาน จากนี้ก็ให้คุณหนูพักผ่อนก่อน แล้วค่อยดูตามอาการไป ข้าจะสั่งยาที่เน้นการบำรุงให้ อย่างไร อาการ ‘ความจำเสื่อม’ อาจจะต้องใช้เวลา” หมอทหารประจำจวนเอ่ยสรุปงาน และไขความกระจ่างทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับจงเจี๋ยในเสี้ยววินาที “ความจำเสื่อมงั้นหรือ!?”

มือขวาที่กำแน่นออกแรงมากเกินไป จึงเริ่มทำให้ข้อต่อนิ้วซีดขาวขึ้น สวี่อันอันคิดว่าข่าวการตายของฉันจะทำให้เขาตื่นตระหนก น่าเสียดาย เธอลืมไปแล้วว่าถึงแม้ฉันกับเซี่ยชิงโจวจะอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันมานานแล้ว

ความจำเสื่อมนี้เป็นได้ทั้งพรและคำสาป มันเป็นพรเพราะโรแวนเปลี่ยนไปมาก เขากลายเป็นทุกอย่างที่ฉันเคยต้องการ ฉันไม่มีอะไรจะบ่นอีกแล้ว ตอนนี้เราเป็นครอบครัวที่ฉันเคยฝันถึงในที่สุด แต่มันก็เป็นคำสาป เพราะมีหลายสิ่งที่เปลี่ยนไป หลายสิ่งใหม่หมด หากพูดกันตามจริง ฉันไม่คิดว่าม ันจะแย่ขนาดนั้น สิ่งที่ฉันเกลียดเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองคือผลข้างเคียง ฉันไม่สามารถอ่านคำศัพท์ง่ายๆ หรือแม้แต่ตัวเลขได้เลย มันทำให้ฉันรู้สึกโง่จริง ๆ

เขาพูดต่อ “โรคความจำเสื่อม เป็นโรคทางใจ “อาการป่วยประเภทนี้ ปกติแล้วสิ่งที่คิดจะส่งผลกระทบต่อสิ่งที่เห็นและได้ยิน อย่างเช่นเห็นภาพเพ้อฝันที่ไม่มีอยู่จริง หรือได้ยินเสียงที่ไม่มีอยู่จริง “สิ่งที่คนปกติเห็นคือกระดูกสีขาว เขากลับเห็นเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่ แสดงให้เห็นว่าเข าถูกครอบงำด้วยความหมกมุ่นในใจของเขา อาการหนักจนรักษาไม่ได้แล้ว กระหม่อมจนปัญญา”

ฉันกลับไม่ค่อยเชื่อ ชายคนนั้นนั่งข้างเตียงแล้วลูบหัวฉัน "คุณจำเรื่องในอดีตได้ไหม?" ฉันพยายามนึกย้อนกลับไป สุดท้ายก็ส่ายหัวอย่างหดหู่ "ฉันความจำเสื่อมมาปีหนึ่งแล้ว คงจะไม่หายแล้วใช่ไหม?"